Willem Barendsz

Maanden geleden waren Rose en ik bij Oom Huub, de enig nog in leven zijnde broer van mijn moeder, en aldaar kwamen we aan de praat. Oom Huub is in 1946, als 22 jarige, als leerling machinist meegeweest op "de Willem Barendsz" , de eerste Nederlandsche Walvisvaarder. Hij heeft vorige eeuw, op vraag van zijn kleinkinderen beschreven hoe hij deze reis ervaren heeft. Ik vond dit verslag reusachtig interessant en besloot gedurende rustige momenten thuis als op het werk, deze beschrijving met foto’s om te gaan zetten naar een Power Point Presentatie. Gedurende maanden ben ik hier mee bezig geweest, en in oktober heb ik het resultaat kunnen laten zien, en dat was grandioos mooi geworden. Bij het afleveren kwam ik erachter dat oom Huub echter ook nog een boek in huis had van ene dr. Melchior, die scheepsarts was gedurende deze reis. In dat boek beschrijft deze dokter de reis maar vooral bijzonder is dat hij er ook veel tekeningen bij heeft gemaakt. Vandaag ben ik bezig geweest deze tekeningen in te scannen, en als ik daarmee klaar ben worden deze ook nog toegevoegd aan de PPP die ik eerder al klaar had. Het werk lijkt veel maar is zo fascinerend, en leuk, en onderwijl leer ik wederom veel bij, dat het een heel leuk tijdverdrijf is. Ik voeg hierbij vandaag een foto toe van een IJsberg die de Willem Barendsz op Oudjaarsdag 1946 tegenkwam, en die de volgende dag weggesmolten was. Later meer interessante plaatjes.Origineel_kathedraal_van_ijs_gefotografe

Advertisements

Saai? Nooit!

Vanavond aan mijn 3e dienst bezig, na zondag een leuke middag bij de WereldwinkelWwlogooutstorekopie  met behoorlijk resultaat. Gelukkig vanavond wel veel rustiger dan gisteren, zodoende een moment om een log te schrijven. Gisteren kwam ik doodmoe thuis en vonden zowel Rose als ik dat ik geladen en helemaal vervuld was van een voorval wat me de hele avond had beziggehouden. Wel had ik een uiterst voldaan gevoel dat alle mensen om wie het ging op het moment van mijn vertrek naar huis op een veilige plaats terecht waren gekomen en tot rust konden komen.

Gisteren zo’n 4 á 5 uur aan de telefoon gezeten, met de acute dienst van het RIAGG, de Politie, de Ambulance dienstImage004 , diverse doktoren van Spoed Eisende Hulp, het Ziekenhuis, Avond Weekend Nachthoofd, veel familie, enz, enz. Dit alles n.a.v. een patiënt van de afdeling waar ik werk, die na allerlei goede afspraken en de nodige goede voornemens op de eerste dag verlof al helemaal de fout inging, en hierdoor een dozijn op 2e kerstdag werkenden aan het werk hield. De gevolgen waren voor deze patiënt ook desastreus, aangezien voor deze patiënt de dag eindigde achter een gesloten deur. Vanmiddag kwam de patiënt in kwestie al weer terug naar onze afdeling, en aan het gezicht was duidelijk af te lezen dat spijt, zelfverwijt, schaamte en verdriet de boventoon voerden.

Vanavond daarentegen was de avond een prettige. Ik had voldoende tijd voor fatsoenlijke gesprekken, het uitwerken van noodzakelijke evaluaties en een heerlijke wandeling met veel van onze patiënten en hoefde niet de gehele afdeling, zoals de avond hiervoor over te laten aan mijn collega. Toch ook vanavond wel weer met een tevreden gevoel naar huis. Alleen is het adrenalinegehalte vanavond tot minder grote hoogte gestegen, en zal ik eerder lekker kunnen slapen. Tot zover deze avond. Image002_2

Nog voor ik dit Log kon opslaan ging het alarm in de separeer van de buurkliniek. Nog tijdens het rennen steeg mijn adrenalinespiegel al weer tot grote hoogte, en ja hoor, tot dik na 23.00u moeten bijspringen bij een volledig uit het bol gaande patiënt. Zo zie je maar, saai is dit werk nooit. Benieuwd naar hoe het morgen bij mijn laatste avonddienst dit jaar gaat. Image006 Feestdagen zijn voor patiënten in een ziekenhuis altijd extra moeilijk. Gedachten en wensen worden door de realiteit begrensd. Altijd lastig.

Lijnen

Een aantal jaren geleden kreeg ik van Hot een heel mooi fototoestel met alles der op en der aan. Hot houdt niet van half spel. En toen stond ik daar met het toestel in mijn handen denkend “Wat nu?” Ik bedacht toen een thema, voor één dag dacht ik, lijnen en lijnenspel. Toen ging ik de wereld heel anders bekijken en tot en met de huidige dag is dit thema regelmatig op mijn fotomenu te vinden. Er zijn veel meer lijnen om mij heen dan ik ooit heb bedacht. Deze 3 foto’s heb ik in Delft gemaakt tijden een fotografiecursus van Jos Poeder. We liepen toen op de markt en had een keur van keuzes. Zelfs nu vind ik het moeilijk om een keuze te maken. Met behulp van  Hot zijn we tot deze drie foto’s gekomenMarkt_zw_7png_bewerkt. Tijdens deze lessen leerde ik o.a. alles in ander perspectief te gaan zien. Deze foto kijk ik dus naar beneden en de punten van de schoenen van Jos geven de richting van de lijnen versterkt in de richting van de stenen weer. Oude_grammefoontrompet_bewerktDe volgende foto is de grammofoontrompet  op het rommel gedeelte van de markt. De lijnen hiervan lijken soms op de lijnen die ik zie wanneer ik bloemen fotografeer. Spiegelbeeldbewerkt De derde foto is een zelfportret midden in een lijnenspel onder de kraam bij een brug.

Traditie

Soms valt het me op dat we toch, bij tijd en wijle een volk van tradities zijn. Zo zijn Hot en ik voor de kerst naar mijn broer en gezin gegaan. Dit doen we elk jaar, alleen komen ze het ene jaar bij ons en het andere jaar bij hun. Zo hoeven we  de kerst niet ieder jaar te oragniseren maar dat doen we dan om het jaar. Deze traditie is begonnen bij het leven van mijn ouders. Na de dood van mijn vader heeft onze moeder dit ieder jaar georganiseerd totdat zij er te oud voor werd. Eerst namen mijn broer en zijn vrouw dit op zich en later zijn wij ook mee gaan doen. Dit is de traditie geworden. Ik heb tijdens deze dagen vele rollen gespeeld. Eerst ben ik dochter, later de vrouw en moeder van, en dan ben ik ook de tante en nu ben ik warempel ook al weer 12 jaar de oma. Wanneer ik dan terug kijk zie ik de rode draad die mijn leven verbindt met mijn gezinsleden. En al die veranderingen delen we samen. Dit is dus de dag om de neven en nichten te zien of gezamenlijk te missen. We horen van hen waar het goed mee gaat en wat hun zorgen zijn, zo blijkt nu dat Owen al een jaar niet meer groeit en dat Lotte een beugel heeft en een bril is gaan dragen. Ook dat de nieuwste telg Zoë Elizabeth naar mij vernoemd is en dan voel ik me trots, heel erg trots. Wat ik wens is dat wanneer wij te oud zijn om dit te organiseren dat onze kinderen dit gaan doen. Ik ga er niet vanuit, maar als dit gebeurt geven we iets moois en samenbindends door. 13_lotte_jesse_en_els Hier ben ik met Lotte en Jesse. Links zie je een klein beetje Olaf en zijn zoon Storm en Owen, onze kleinzoon.

05_olaf_owen_en_storm

Oude bekenden

De afgelopen tijd is er in het leven van Rose en mijzelf veel gebeurd, heel veel afscheid moeten nemen van mensen die soms al vanaf je geboorte een grote rol spelen bij en in je leven. Dat afscheid nemen heeft soms grote consequenties, soms negatief, maar ook positief. Een van die positieve is dat door een rouw advertentie in de Limburger, kregen we o.a. een reactie uit Venray, waar ik ook een tijd gewoond heb met mijn ouders. Die reactie was van Sandra, een meisje wat ik op m’n 16de ontmoet heb en waar ik toen zo verliefd op was dat ik haar tijdens een vakantie in Zuid Frankrijk ten huwelijk heb gevraagd. Vanaf mijn 19de zijn zowel Sandra als ik onafhankelijk verder gegaan met een eigen leven, en eigen keuzes. Toch zijn we nu weer aan het corresponderen via brieven Emailbrief , en dat blijkt erg geinig. Allebei natuurlijk onze eigen geschiedenis sindsdien, maar leuk om weer contact te hebben.

En vlak na het lezen van de leuke brief van Sandra had ik ook weer een fijn gesprek met een vriend met wie de contacten de afgelopen jaren een beetje op een laag pitje waren gezet aan de telefoonTelefoonfrontje_1 . Rose en ik kijken er al naar uit om hem ook snel weer te zien. Een voordeel van lang geen contact is tevens dat er weer meer dan genoeg gespreksstof is.

Anne 2

Vandaag was een aparte dag, naast alle gewone drukte die de dagen voor Kerst kenmerken, hebben we vandaag afscheid genomen van Anne, op een hele mooie en gedenkwaardige manier. We waren bepaald niet alleen. Met zijn honderden hebben we elkaar ondersteunt en bedankt dat we deel konden zijn aan het leven van deze waardevolle man.

Leren genieten

Ik was door mijn vrouw Rose, toen nog vriendin uitgenodigd in een restaurant in Sonsbeek Park, de Boerderij genoemd. We waren al vele malen langs de Boerderij gekomen, maar naast iets te drinken met de kinderen, hadden we er nooit iets genuttigd omdat de prijslijst ver boven ons budget uitkwam.  Image002_1

Gezamenlijk kwamen we er binnen en buiten het gevoel dat ik erg graag wilde gaan genieten, had ik toch ook het gevoel dat kunnen we toch eigenlijk niet maken, om hier zoveel geld uit te gaan geven. In het eerste half uur van ons bezoek kregen we dus ook prompt ruzie hierover, en het resultaat van die ruzie is geweest dat ik voor het eerst van mijn leven, verplicht ben gaan genieten en die zorgenknop op instigatie van Rose heb uitgezet. Geld uitgeven en er daaropvolgend niet van genieten dat is pas zonde. Zo gezegd, zo gedaan, vervolgens hebben we nog zeker een uur of vier genoten van de selecte hapjes, en gangen, drankjes en desserts die voorbij kwamen, en omdat we aan het einde van de avond de smaak goed te pakken hadden en ook de alcoholische versnaperingen hun tol vroegen hebben we ons per taxi laten vervoeren naar een café in de buurt van ons huis in de spijkerbuurt, en hebben nog tot de vroege uurtjes doorgenoten.

Deze avond is de eerste van vele geworden waarop genieten van het hier en nu, op dat moment, en heeft er voor gezorgd dat ik beter mijn eigen grenzen heb leren kennen. Het lijkt wel of jezelf wegcijferen voor een ander of schaamte om geld uit te geven en daar dan ook nog van mogen genieten iets is wat je noemt een dubbele spagaat. Dit is mij met de paplepel ingegoten en het afleren is een kunst. Genieten is als het ware een spier, als je die niet gebruikt, sterft hij af.