Brussel 2

Vandaag had ik weer een afspraak met m’n dokter. De bloedbeelden zien er bepaald niet beter uit. De koorts vlamt nog regelmatig op, en aangezien hij na overleg met zijn leermeester er totaal niet uitkomt ben ik verwezen naar de Internist. De eerst mogelijke datum valt exact in de dagen dat we besloten hadden naar Brussel te gaan. Kortom we zullen een andere datum moeten zoeken, en daar komt bij dat ik me wel behoorlijk goed wil voelen om fatsoenlijk te genieten van dit soort uitjes. Het is maar goed dat we nog niet geboekt hadden, kennelijk een voorgevoel gehad, maar tegelijkertijd baal ik stevig, en ben knap verdrietig. Mijn humeur is tijdens zo’n lange periode ook meestal wat van slag, en ik gooide vandaag ook weer roet in het eten in de plannen die Rose en ik voor vandaag gemaakt hadden. Positief is wel dat er vandaag veel positieve reacties binnenkwamen over de foto’s die Rose, en ik afgelopen zaterdag gemaakt hadden. En zo gaat er weer een dag voorbij met veel plussen en minnen en gelukkig kunnen Rose en ik het o.h.a. ook weer heel vakkundig goed maken.

Advertisements

Inspiratie crisis

Ik voel me nu al sinds begin december behoorlijk belazerd. Dan weer koorts, dan weer niet, maar wel doodmoe. Gisteren met mijn baas gesproken over reïntegratie (langzame werkhervatting) op het werk. Zodoende ben ik vandaag net als vorige week weer naar de OR geweest, en heb ik afgelopen week van huis uit ook keurig alle agressie meldingen van het werk verwerkt, en dat soort opvang telefoontjes naar voor het merendeel onbekende collega’s die net iets heftigs hebben meegemaakt op het werk is nog zeer bevredigend ook. Ik dacht net na het heerlijke maal wat Rose voor ons had klaargemaakt, ik ga toch maar weer eens even wat schrijven, want dat is toch een van de redenen om met een web-log te beginnen hé? En warempel, ondanks de moeheid van een voor mij behoorlijk gevulde dag stroomt er weer van alles uit mijn vingers. Afgelopen zaterdag waren Rose en ik uitgenodigd bij collega Henk, en zijn vriendin Hellen om met alle collega’s en hun partners (als die wilden) te komen Barbequen ter ere van het eenjarig bestaan van onze nieuwe afdeling die we met z’n allen opgezet hebben en die goed draait. Na lang twijfelen, en geconstateerd te hebben dat ik geen koorts had, zijn Rose en ik m.b.v. collega muis naar Portugaal afgereisd, en hebben een heerlijk groots, en ontspannen feest gehad. Zelfs onze collega Spinnetje034_hier_komt_spinnetje, die net midden in de voor haar "zo favoriete nachtdienst" zat kwam nog even opdagen. Alleen 2 zieken ontbraken, en die hebben we dan ook node gemist. Rose en ik hebben de gigantische hoeveelheid foto’s die we geschoten hadden de afgelopen dagen geschoond en bewerkt, en de reacties hierop waren tot nu toe erg positief. Ik ben ook zeer benieuwd naar de foto’s van de andere fotograaf die op het feest rondliep. Voorlopig ben ik niet ontevreden met het resultaat van een in eerste instantie inspiratieloze dag.

Een druilerige Vrijdagmiddag

Het is een druilerige vrijdagmiddag en Hot ligt boven te slapen. Ik zit hier een stukje te schrijven nadat Hot mij bij wijze van spreken op zijn knietjes smeekte of ik wou schrijven. Zijn geest is gewillig om allerlei dingen te ondernemen, te doen alleen zijn lichaam werkt niet mee. Japanse_kerseboomNog steeds komen die onverwachte koortsaanvallen en dat maakt hem bekaf. We zijn uitgenodigd om te barbequen bij een collega van Hot, maar wanneer ik hem zie hijgen na een loopje van de trap en ik denk dan dat moet hij de hele avond vol houden? Ik hou mijn hart vast! Dus zo af en toe pruttel ik tegen en dat vind hij niet leuk! En terecht! Edoch de dingen gaan zoals ze gaan en het behoort tot mijn taak om de grenzen van Hot in de gaten te houden wanneer hij dat niet kan. Vind hij eigenlijk wel prettig want dan kan hij mij de schuld geven wanneer hij niet aan activiteiten kan deelnemen waarop hij zich verheugd heeft. Het zij zo. Hij heeft zelfs zijn cursus djembé van vanavond van mij af moeten zeggen, en hij deed dit, zij het tegenpruttelend, zeker nadat hij het aanbod had gekregen opgehaald en teruggebracht te worden. Nu sluit ik dit stukje af en ga mijn schoenen aan trekken, zoek mijn jas op en ga met Jesse een blokje om. Als toetje heb ik een bloeiende boom opgezocht uit mijn archief, eens wordt dit weer werkelijkheid!

Werkhervatting en gesloopt weer naar huis

Gisteren vol enthousiasme weer eens naar de Ondernemingsraad gegaan, en dan zie je gelijk wat je in drie weken al niet kunt missen. Iedereen verwelkomde me, en vertelden dat ze me gemist hadden, en ik kon het redelijk goed volgen, mede gezien het aantal heftige zaken waar we mee bezig zijn. Ingrijpende zaken die heel veel van de werknemers van ons ziekenhuis aangaan, en die in veel gevallen gaan over steeds hogere werkproductieafspraken i.p.v. over de geleverde kwaliteit, en alleen maar stressverhogend lijken uit te werken. Er ging direct een mailtje uit naar de werkvloer waarin gevraagd wordt om te reageren op de voorstellen die de Raad van Bestuur deed. Vandaag direct een mailtje van de Raad van bestuur terug of we dit mailtje maar weer willen terugtrekken, omdat het zo ongenuanceerd zou zijn, en dat we hierover eerst overleg hadden moeten voeren met de R v B. Wat er hierover ook besloten gaat worden, er zijn al talloze reacties van de werkvloer binnen die de OR dankbaar zijn dat deze er zo serieus op ingaan, en die zijn dus na 1 dag al binnen. Verder vond ik de reactie, de brief van de R v B wederom behoorlijk ongenuanceerd van toon, en niet geheel zonder dreiging, en dat blijken vele van mijn collega’s en de direkt geconfronteerden op de werkvloer met ons eens te zijn. Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan, alleen was ik na deze vergadering zo moe, dat ik nog tijdens m’n fysiotherapiebehandeling bijna in slaap viel, en later na het eten wederom. Na een goede nachtrust en een wandeling vanmorgen viel ik wederom in slaap, en ik heb me dus opnieuw ziek moeten melden. Ik heb na mijn ziekmelding vanmiddag alweer 3 uur geslapen, en dus zal ik het wel nodig hebben. Benieuwd hoe lang dit gesukkel nog zal doorgaan.

Monnikenwerk

Ik had een leuk thema in gedachten nl.: mijn lief heeft vele gedaantes. Ik zag het helemaal voor me. Ik duik even in ons archief! Inderdaad, ik vond van alles, maar wat trof ik me een zooitje aan. Je moet jezelf even indenken, ik ben al een tijdje bezig om een zeer groot aantal foto’s in te scannen van foto’s en negatieven die in de loop van tijd van de familie zijn genomen. In dit geval van de familie van Hot. Deze zijn in de loop van bijna 77 jaar genomen en de techniek van het fotograferen is in de loop van de tijd veranderd in halfbeeld negatieven, negatieven enz. enz. Ik ben nog steeds een leek in dit opzicht en bij het inscannen hield ik geen rekening met dingen zoals JPEG en pixels en dat bezuurt me nu. Ik ga nu langs alle foto’s om ze tot een standaard maat te maken, voor zover dat mogelijk is. Neem de JPEG’S, wanneer ik de foto’s niet in deze standaard maat transformeer en ik scan deze foto’s op een cd, hetgeen mijn bedoeling is, heb ik grote kans dat deze foto’s door anderen niet geopend kunnen worden, dus dan is deze cd waardeloos geworden. Wat betreft wanneer ik de pixels niet aanpas dan krijg ik geen mooie foto’s maar gekleurde blokjes. Zonde van mijn tijd dus, vandaar dat ik me met Hot gestort hebben op dit monnikenwerk.

Sorteren van fotoarchief

Vandaag zijn Rose en ik wederom aan de slag gegaan met het bijwerken en op orde krijgen van ons fotoarchief. Kortom al onze foto’s achter elkaar doornemen, eventueel croppen, bijwerken, ontdoen van rode ogen, en beter archiveren. Ook is het dringend noodzakelijk om opnieuw heel kritisch te kijken wat we echt willen bewaren en wat niet. Een gigantische klus waar we veel tijd voor nodig zullen hebben. Van ons eerdere idee om naar het strand te gaan is ook niets meer terechtgekomen, maar Jesse heeft toch ongeveer 3 uur kunnen spelen, een brief geschreven naar een jarige nicht die in Congo aan het werk is, en we hebben buiten het lekkere eten om ook lekker wat tijd voor elkaar uitgetrokken, dus ik ben wel tevreden. Morgen gaan mijn normale werkzaamheden weer van start, en dat zal wel weer even stevig wennen wezen, zowel voor Rose als voor mij.

Dokter en afscheidsborrel Dordie

Na alle stormachtige Wereldwinkel gebeurtenissen van donderdag en vrijdag sliep ik gisteren uit, en had ik aan Rose gevraagd de dokter even te bellen i.v.m. mijn bloeduitslagen. Ik kreeg van Rose te horen dat de dokter me liever even wilde spreken, want via de telefoon was het een lastig verhaal. ‘S middags kreeg ik tot mijn verbazing te horen dat ik de ziekte van Pfeiffer zou hebben gehad. Ik persoonlijk zou niet weten wanneer, maar de diverse hectische gebeurtenissen in het afgelopen jaar zouden wel eens de verklaring kunnen zijn dat ik er gewoon mee doorgelopen en gewerkt heb. De leverwaarden waren te hoog en die duiden op een versnelde werking om dode spiercellen te verwerken, en op verhoogde spierafbraak, en dat duid er weer op dat ik langzaam aan het herstellen ben, wat samen zou gaan met vermoeidheid en spierpijn enz. Aangezien Pfeiffer ook wel de kusziekte word genoemd, riep dit weer een scala aan nieuwe vraagtekens op, maar gelukkig betekende deze uitslag tevens dat de maagscopie waar ik zo tegen op zag ook niet nodig was. Na dit verhaal ook aan mijn baas verteld te hebben heb ik me beter gemeld, onder voorbehoud van de verdere onderzoeken die nog zullen volgen. Gelukkig was ik daarna nog net in staat om even naar de afscheidsborrel te gaan wegens het afscheid van Dordie, een zeer gewaardeerde collega die na een jaar terugkeert naar het hoge noorden, waar ze een fantastisch huis heeft, en daarbij nu ook nog een heel goede en perspectiefvolle baan. Na een snelle griekse hap ben ik daarna heerlijk gaan djembéen. Het was weer een rare hectische maar goede dag.