Pow Wow

Zoals Hot al heeft geschreven heeft er een brand boven onze dierbare Wereldwinkel gewoedt. ‘s Avonds ontvingen we een oproep van onze onvolprezen penningmeesteres voor een pow wow oftewel een breed overleg. Het bestuur was er met het doorgewinterde klussenteam. Er werden een aantal afspraken gemaakt en volop gebrainstormd over wat er nu gaat gebeuren en we weten nog niets. Het pand wordt secuur leeggestript. Er werkt hiervoor een zeer deskundig team van internationale faam. Alles wordt in drieën verdeelt. 1 alles wat weg kan, 2 alles wat door een opkoper wordt gekocht en 3 alles wat schoongemaakt kan worden. De vloerbedekking is al verwijdert en morgen wordt het plafond gestript. Het wachten is nu nog op de technische recherche terwijl het geruchtencicuit druk aan het zenden is worden en er allerlei vreemde en minder vreemde theoriën dedacht en verzonnen. En ondertussen wordt de kelder droogemaakt. Afwachten dus.

Advertisements

Diagnose Hot + Brand WW

Vanmorgen rond half vijf ging de telefoon.Image008 Rose en ik waren na de algemene ledenvergadering van de Wereldwinkel gisterenavond, en een biertje daarna laat gaan slapen en dus waren we bepaald niet direct wakker toen de telefoon ging. Het was de politie, die vroeg of hier een van de medewerkers van de WW aan de telefoon was. Gezegd dat dit klopte. Ik kreeg te horen dat er brand naast en boven de WW was. Aangezien Rose en ik op enkele minuten afstand wonen staan we als eerste op de telefoonlijst voor noodgevallen, en daardoor zijn we al eerder vroeg gestoord. Door zo’n nieuwtje ben je toch snel wakker, en in de kleren en binnen 5 minuten waren we daar net op tijd omdat de brandweer Image010net van plan was de deur op andere wijze dan met een sleutel te openen. Nee, ze stonden al met zo’n perslucht happer, waar ze ook auto’s mee kunnen openknippen in de handen, waarmee ze de twee voordeuren van het naastgelegen portiek al onder handen hadden genomen. Kortom net op tijd om de deur te openen. Het boven de WW bevindende pand stond al een tijd leeg en dat was een geluk, want doordat er geen meubilair en gordijnen aanwezig waren was de brand snel geblust. Zo snel dat Rose en ik geen vlammen meer gezien hebben. Wat een ravage toch, want ondanks het snelle bluswerk was er zoals later bleek heel veel waterschade en roetschade. Naast de brandweer, de politie, de buurman, een buurvrouw, kwam er naast ons al snel iemand van salvage, die naast gegevens ook betrekkelijk snel een bedrijf inhuurde wat zoveel mogelijk van de spullen moest zien te redden. Ondanks dat snelle telefoontje bleef dit bedrijf toch nog tot ver na achten weg, en hadden Rose, Leo, de echtgenoot van de penningmeester van de WW, die ik i.v.m. de verzekeringsgegevens gebeld had en ik al erg lang aan het blauwbekken van de kou. Gelukkig kwam Ans, nog een gebelde collega, rond half negen met koffie aan, en werd zeer verwelkomt. Aangezien ze de inkoopster is schrok ze zich wezenloos van alle schade.

Image006_2  Rose en ik werden om 10.45u verwacht bijde reumatoloog, voor de uitslagen van alle onderzoeken en foto´s. Image003_1 In het kort komt het hierop neer. Een fatsoenlijke diagnose is niet te stellen. Alle onderzoeken hebben niets opgeleverd, maar wel werd meer uitgesloten. Wel laten de bloedonderzoeken zien dat de waardes iets dalen, en dat de ontstekingsremmende en pijnstillende middelen Image002_6 wel tot gevolg hebben dat het langzaam iets beter gaat. We werden vervolgens geconfronteerd met een keuze, of we kiezen ervoor om botscan´s te gaan maken en-of biopten te nemen of we gaan voorlopig door met de medicatie die de situatie onder controle houd, en langzaam verbeterd. Lastig, maar in onderling overleg hebben Rose en ik voor het laatste gekozen, en een afspraak gemaakt voor over twee maanden, en langzaam doorgaan met re-intergratie op het werk, en afwachten maar, geduld is een skoone zaak.

Ondanks het vermoeide en licht geradbraakte gevoel wel weer een spannende dag, die wederom een heerlijk zonnetje toont, en dus gaan we na het schrijven van dit log, lekker het zonnetje in met Jesse.

dinsdagmiddag

Het is weer dinsdagmiddag en Hot is weer naar Delft om bij de OR vergadering te zijn. Het zonnetje schijnt heerlijk en ik heb eeb gouwe ouwe in het afspeelapparaat gelegd. Het zijn de Platters van de jaren 50, heerlijke zwijmelmuziek. Het maakt me denken aan de tijd toen ik in Amerika woonde en dat was eind jaren 50 en begin jaren 60. We woonden toen in een plaatsje Bellflower in California. Dit is van orgine een Hollandse gemeente waar in die tijd ook vele melkboederijen werden opgericht en gerund door de Nederlanders. De laatste tijd hoor je ook nu dat er velen naar de States gaan om daar een boerderij te beginnen, niets nieuws onder de zon dus. Afgelopen zaterdag zijn wij met Jesse voorlopig voor de laatste keer naar het strand gegaan. Vanaf 1 april mogen de honden niet meer los lopen dus gaan we opzoek naar een ander losloppgebied tot 1 oktober en dan gaan we weer naar het strand. We hebben aan aantal rommelige dagen achter de kiezen en morgen krijgt Hot de uitslag van de reumatoloog. Ik ben benieuwd en ook een beetje gespannen. Het zal ongetwijfeld toch invloed hebben op ons leven, maar dat overleven we wel weer. Elk nadeel heeft ook zijn voordeel zei eens een bekende voetbalfilosoof. Vanavond gaat Hot mee naar de Algemene Ledenvergadering van de WereldWinkel en dit is dus voor het eerst. Hij is nu ook druk want onze Vereniging van Eigenaren moet wakker worden gemaakt. Volgens de regering mogen er geen slapende VvE’s meer bestaan. Het zal wel ergens goed voor zijn maar nu komen we mee in contact met de andere mede eigenaren en een van die mensen is iemand die wij gewoonweg niet mogen. Hij stuurt nu de hele dag mailtjes waar hij ons er op wijst wat we nog moeten wijzigen in het verslag. In ieder geval ons dak wordt a.s. juni herdekt met isolatie ertussen, men zegt dat het dan wat koeler wordt. Afwachten dus.

Jesse

Vanmiddag zijn Rose en ik met Jesse naar Hoek van Holland gegaan. Nu een paar uur later kijk ik naar een snurkende en heftig dromende hond, die duidelijk de belevenissen aan het verwerken is van eerder op de dag. Ze geniet altijd dusdanig vanaf het moment dat we haar bij het hek bij de pier loslaten. Vorige week stond het water extreem hoog, de pier stak zo’n 5 cm boven het water uit, en vandaag stond het water extreem laag, waardoor Jesse gelijk op vogeltjes jacht kon. Ze schiet dan met een noodgang, langs alles en iedereen heen de duinen in, doorwaad soms tot haar oren plaatsen waar het water staat, en van veel mensen hoor je dan naast je, het is net een hazewind hond, en dat is ongetwijfeld een deel van haar oorsprong. Ze loopt gedurende zo’n middag echt gigantische afstanden, en gaat soms ver weg, ook wel even buiten het gezicht achter een vogel of konijntje aan, maar meld zich wel iedere paar minuten weer bij ons, en krijgt dan een brokje. Het was vandaag weer een lust voor het oog. Het is dan altijd wel weer prettig om in de trein naar huis te zitten, en even de tijd te hebben om bij te komen. Ik heb bij thuiskomst aardappelen geschild en Rose is bezig met het fijnsnijden van peen en ui. We gaan vandaag en morgen hutspot eten, vandaag met rookworst en morgen met bloedworst. Het water loopt me al in de mond. afgelopen week hebben we ook Lucas weer eens te eten gehad. Hij kon hier niet zelfstandig komen, want hij heeft vorige week een ongeluk gehad op zijn boot waarbij hij een aantal ribben dusdanig heeft gekneusd dat hij nauwelijks bewegen kan, en aan zware pijnmedicatie vastzit, waardoor hij ook geen autorijden mag. Kortom ik ben naar de voorhaven gelopen heb hem met z’n eigen auto opgehaald, en laat op de avond op dezelfde wijze weer thuisgebracht. Het was een fijne avond en hij kon ook voor het eerst weer eens douchen, want van het bad aan boord kan hij voorlopig geen gebruik maken vanwege zijn bewegingsprobleem. We hadden heel wat bij te praten. Ik ga vandaag verder ook maar eens starten met reageren op correspondentie die we gekregen hebben, dus zodoende staak ik voor vandaag mijn dagboek. Ik ben me wel bewust van het feit dat de laatste stukken niet meer voorzien zijn van foto’s, maar helaas waren we vanmiddag ons toestel vergeten, en dat was extra jammer omdat er een heel raar soort heiigheid was, volgende keer beter. Trouwens foto’s uitzoeken kost weer veel tijd. Gegroet.

Goed en druk

Ik wil vanavond weer eens een stukje schrijven over de vele diversiteiten die zich in het gewone dagelijkse gebeuren voorbij komen, en de vele mensen met wie je contact hebt. Het is een goed teken, het is weer een drukte van belang. De ene dag een opleiding in een nieuwe richting, een brief uit Venray, waar ik snel op wil reageren, een brief van en een daaropvolgend telefoontje met mijn zus in Frankrijk. Weer een reeks onderzoeken achter de rug in het ziekenhuis, die gelukkig minder vervelend waren dan waarop ik gerekend had. Een telefoontje van Muis die ik al dagen poogde te bereiken, en die ik na een instant knuffel alle sterkte kon toewensen bij het afscheid van haar zeer dierbare oma. Vandaag een rare vergadering van de OR, waar het nieuwste lid van de Raad van Bestuur even uit probeerde hoever ze kan gaan met de Ondernemingsraad, terwijl we op 1 maart nog elkaar in de ogen kijkende afspraken dat er een werving en selectieprocedure is waar niemand zich aan lijkt te houden. Gisteren een onverwachts telefoontje van neef Marc uit Oregon, die eens even bij wou praten, en snel kennis wilde laten maken met Zoë z’n jonge dochter en Angela zijn vrouw. Morgen weer een spannende dag waarbij ik een van de mensen ben die zich mag bezighouden met het aannemen of afwijzen van een nieuwe tijdelijke voorzitter van de Raad van Bestuur, terwijl ik in eerste instantie gewoon een dagje op de afdeling zou meewerken. Het leven is leuk, onverwachts en boordevol, en soms met te weinig tijd om iedereen de tijd te geven die ze waard zijn. Dan heb je ook nog een web-log wat op dit moment ook lang niet meer zoveel tijd krijgt dan in het begin, en er is nog wel zoveel nieuws mee te leren en te doen. Ik ben zowaar blij dat ik er weer even tijd voor heb gemaakt terwijl Rose even kijkt naar Desperate housewives, terwijl ik er met een half oor naar luister. Terwijl ik dit schrijf komen er weer allerlei zaken voorbij die ik/wij vergeten zijn. O.a.het uitnodigen van Lucas, die van het Weekend zijn ribben gekneusd heeft en Tine die we nog zouden bellen. Kortom, ik ga dit log sluiten en die dingen alsnog doen. Tot later.

zondagavond

Het is nu zondagavond en Hot is aan het kokkerrellen. We eten soep. We hebben het de laatste tijd nogal druk gehad. Hot is langzamerhand weer aan het werk al is het voor een aantal uren per week. Hij doet de OR en heeft afgelopen vrijdag een cursusdag aggressieopvang gevolgd. Deze is door een gespecialiseerde bureau gegeven, die ook een trainingsacteur ingehuurd hadden. Ik denk dat hij hierover nog het een en ander zal schrijven. Ook zijn we bezig met onze achterkamer op te ruimen. Deze kamer was eerst mijn atelier, daarna onze bibliotheek en rotzooikamer. Nu gaan we alles een eigen plekje  geven, en deze keer was de platenkast aan de beurt. Jazeker, de ouderwetse grammofoonplaten! De kast die we er eerst voor gebruikten viel van lamlendigheid uitelkaar. Hot is aan het timmeren geslagen en ik nam het sorteren van de platen voor mijn rekening en wat voor schat aan muziek hebben we. Een jaar of twee geleden heb ik ook een aantal oude blues en jazz platen gekregen en wat zijn ze gaaf! Al die oude gouwe, ik heb er nu al voorpret van. Gisteren zijn we met Jesse lekker naar het strand gegaan en wat hebben we genoten van de wind en golven en om Jesse weer te zien rennen. Het is een goede keuze van ons om haar voorlopig aan de lijn te houden want zij neemt nogal de ruimte voor zichzelf. Dat gaat prima op het strand maar in de stad is dit te gevaarlijk. Vanmiddag hebben we bioscoopje gespeeld en hebben een oude film gedraaid uit 1958 uit Japan “The Hidden Fortress”. Kuro2 De regiseur is Akira http://www.moorsmagazine.com/film/kurosawa.html en deze film is als inspiratiebron gebruikt door George Lucas film “Star Wars”. Ik vind het interresant om te weten te komen waardoor mensen worden geïnspireerd. We hebben ook de film “Seven Samurai” gekocht van de regiseur Akira Kurosawa en deze was geïnspireerd door de Amerikaanse westerns geregiseerd door John Ford. John Sturges werd door de film van Akira bezield en maakte vervolgens de film “The Magnificent Seven”.

Stijgende lijn

Ik ben heel gelukkig met het feit dat mijn leven weer een beetje zijn gewone draai begint terug te krijgen. Een week achter de kiezen, die door goede pijnstilling vrijwel pijnvrij was en die me in staat stelde om weer op een bijna normale manier te functioneren, en me ‘s nachts een houding liet vinden om op een normale manier aan mijn rust te komen. Afgelopen dag ook een leuke dag, waarop ik veel geleerd heb in een cursus bedoeld om het opvangen van mensen die op hun werk geconfronteerd worden met verbale en/of fysieke agressie beter te kunnen opvangen. Een dag die begon met theorie, maar waarvan de hele middag gevuld was met het oefenen van telefoonopvanggesprekken en gespreksvoering met een acteur, die het ons bepaald niet makkelijk maakte. Een heel leuke en intensieve manier van oefenen waarbij valkuilen goed naar voren kwamen, en ook naar voren kwam dat je in dit soort gesprekken open vragen moet stellen om "het slachtoffer", zo goed mogelijk de kans te geven om te ventileren, en ook duidelijkheid te krijgen. Ook om inzicht in veel voorkomende klachten als vermijdingsgedrag, veelvuldige herbeleving, en verhoogde waakzaamheid te krijgen. Ook het oefenen om goed te luisteren, en al via de telefoon allerlei soorten van geestesgesteldheden te horen, als bijvoorbeeld schaamte en of vernedering, en daarop te leren reageren zonder in je reactie allerlei oordelen te stoppen was erg leuk. Het was tevens een fijne manier om zowel de nieuwe collega’s, als de al ervarene collega in de opvanggroep te leren kennen en ook ieders individuele beweegredenen om dit werk te willen doen. Als je het werk eenmaal doet is het natuurlijk toch een vrij eenzame bezigheid. Ik zie nu al uit naar de volgende cursusdag hierover.