Nacht 2

Deze nacht kom ik eerder aan een stukje toe dan afgelopen nacht. Ik ga maar niet opnieuw proberen om foto’s te uploaden, want dat is uiterst frustrerend. Kortom hierop moeten de wachtenden nog langer wachten. Ik had wel aan Rose gevraagd of ze hier overdag mee aan de slag wilde gaan, maar die had het ook te druk. De frustraties van afgelopen nacht heb ik lekker kunnen wegdjembéen vanavond. Ik werd opgehaald door Ed, en met hem hebben we een hele leuke sessie gehad. In tegenstelling tot Cofie speelt Ed veel meer met losse vingers, en dat is heel anders spelen. Ook het de djembé anders vashouden en bespelen was geinig. De klank veranderd dan behoorlijk. Ik weet gelijk dat het tijd wordt om mijn djembé eens te spannen. Ik weet nog niet hoe dat moet, maar dat komt wel. Verder vond ik het ook zeer leerzaam om wat meer naar je eigen vingers te kijken. Klinkt raar natuurlijk, maar dan krijg je pas in de gaten hoe je speelt. Alles bij elkaar een leuke avond. Ik voel het wel, maar heb ook geen zin om me voor iedere nachdienst af te melden.

Voor de rest ben ik al door de verplichtingen heen, en heb eens uitgebreid gekeken bij alle reacties over de reclamebalk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik denk dat deze me ook snel zal gaan ergeren. Ik weet niet of ik er iets mee moet of wil. Ik denk dat ik het eerst maar eens even aankijk. De manier waarop je in drievoud een berichtje ontving vond ik niet oké, en is natuurlijk het resultaat van het steeds geringer wordende deelnemersaantal op web-log.nl, sinds dat veel mensen met second life zijn begonnen. Ik ben benieuwd hoe het er gaat uitzien, want als de kopfoto er geheel door word verdrongen, dan zou ik dat wel heel erg zonde vinden. Afwachten maar.

Voorlopig ben ik voor nu weer even door de inspiratie heen, het is nog vroeg. Ik ga eerst weer wat anders doen. De afdelingen lijken en masse op een oor te liggen zoals dat hoort.

Vrijdagmijmeringen

Eens, heel lang geleden. Toen de wereld nog jong was en de soldaten nog met poetskatoen schoten was ik een Flower Power Kind en ik hield me o.a. bezig met Zen Boedisme en Tao en nog vele andere dingen. Dat gebeurt zo wanneer je vrienden zich ook daarmee bezigen. Zij waren wat hoger geschoold dan ik en hadden toen een grotere woordenschat. Dit alles heb ik door de jaren goed ingehaald. Die theorieën, ik begreep er geen snars van. Ik ben toen begonnen met het lezen van verhalen o.a. over de leerling en de meester. De leerling stelt een vraag en de meester beantwoordde die. Zo af en toe herlees ik die boekjes weer. Zo herlas ik laatst het boekje van “Gesprekken met de Meester” geschreven door Carla Krüger. http://www.boykollee.nl/gedichten/index_gedicht.html Het is leuk om dit soort boek in je op te nemen en een willekeurige bladzijde te nemen en die dan te lezen met de bedoeling dit als thema van de dag te benoemen. Dit is het verhaal van de dag. Het heet;

De Cirkel is een beweging.

Ik vroeg de meester; Als het waar is dat ons bestaan een eeuwige cirkel vormt, hoe kan men dan van heden, verleden en toekomst spreken? Hij antwoordde mij; De cirkel is een sterke beweging; de mens is gedwongen in de richting van de beweging te kijken. Hij neemt het landschap waar dat hij passeert en noemt dit zijn herinnering. Slechts een enkeling slaagt erin één moment uit de baan te stappen; hij neemt dan fragmenten waar van het gebied dat hij nog door moet trekken; de gebogen lijn van de cirkel maakt het hem onmogelijk het tijdstip van aankomst in dat gebied nauwkeurig te bepalen. Men noemt dit een gave en beseft niet hoe groot de angst moet zijn, niet meer in de beweging opgenomen te worden.

Nacht 1 Venray

In mijn eerste nacht is het altijd het drukste qwa vaste verplichtingen. Je moet veel medicatie uitzetten voor het WE, dus veel extra doosjes vullen, zodat de mensen die naar huis gaan op verlof geen fouten kunnen maken. Wat dan ook wel prettig zou zijn dat er op donderdag dan wel een verloflijst gemaakt zou zijn zodat je weet wie er op verlof gaan en wie niet. Nee dus, kennelijk vergeten. Ook van het verlofboek wat de patiënten moeten invullen werd ik niet veel wijzer. Pech, je kunt er moeilijk mensen voor wakker maken ‘s nachts. Daar kwam nog bij dat ik veel medicatie tekort kwam vannacht, dus zullen er vandaag de nodige ontevreden patiënten zijn die niet blij zijn dat ze nog niet op Weekend kunnen omdat hun pillen er nog niet zijn. Gelukkig lig ik gedurende deze problemen op een oor.

Daarna ben ik een verslag gaan maken voor de financiële commissie n.a.v. een lange vergadering afgelopen dinsdag. Ik denk dat het een redelijk begrijpbaar verslag is geworden, en dat is een hele kunst als het over cijfertjes gaat, al wordt ik er steeds beter in. Nu, het loop tegen vijven, tweederde van deze nacht zit er alweer op, kom ik dan eindelijk toe aan een stuk over Venray.

We gingen zondagmorgen eerst een stuk wandelen met Jesse voor het ontbijt. Jesse kon niet los gezien alle koeien, paarden, geitjes e.d. Ze trok als een bezetene maar helaas. Na het ontbijt zijn we een stuk gaan rijden, en ondanks dat er in de 27 jaar dat ik er niet geweest was veel veranderd is kwam ik ook heel veel herkenning tegen. Om te beginnen gingen we naar de Rosmolen bij Geysteren. Net zoals vorige nachtdiensten zit de webmarshal van dit ziekenhuis weer zeer op zijn hoede te wezen, want dit systeem weigert elke upload. Kortom, beste Venrayenaren, jullie zullen nog langer moeten wachten. Nou hebben Rose en ik vandaag overdag nog uren besteed aan het uitzoeken, en bewerken, maar helaas. Dit beneemt me gelijk de moed om verder te schrijven. Als ik vandaag ben uitgeslapen kan ik ‘s avonds deze frustratie misschien kwijt zien te geraken met de djembé. In dit geval ga ik eerst maar eens een boterham smeren. Ik ben er hongerig van geworden. Misschien komende nacht weer een poging.

Heerlijk een dag voor onszelf

Na de bestuursvergadering die Rose had gisterenavond hebben we het gezellig gemaakt, en het werd laat. Zodoende dat het moeilijk was om op tijd het schuifluik voor de wereldwinkel open te doen, maar dat lukte toch. We zijn vervolgens Jesse, en onszelf gaan uitlaten bij Vijfsluizen. Jesse kan zo ontzettend genieten van loslopen. Een groot plezier om te zien. Daarna voor een behoorlijke winkelpartij naar de Nolenslaan. Bepakt en gezakt kwamen we terug, maar kunnen voorlopig weer vooruit. Tijdens het ontbijt hebben we naar Silent Wittness gekeken, die we nog op de band hadden staan sinds de laatste engels thriller/detective nacht. Die programma’s zijn ontzettend goed, maar wel lang, dus toen we waren uitgekeken/genoten, was het tijd om wat met de foto’s te gaan doen. De grootste hoeveelheid is intussen bewerkt, maar nog niet klaar om een rapportage van te maken. Tot nu toe een puike dag, en heerlijk om weer eens een dagje vrij te zijn. Vanavond vieren we nog even een feestje voor dat de nachten weer beginnen. Voor vandaag vinden we het genoeg.

Druk, drukker, drukst

Zo, zeven dagen na ons laatste log “schrikken” eindelijk een vervolg. Deze week was een rare hectische week vol van verplichtingen, werk, een oude vriend, Arnold, die kwam eten, en bijpraten, een uitje naar Rheden, een hoop gekloot om onze nieuwe laptop te installeren, veel wereldwinkelwerk, enz. Rose heeft tussen al deze dingen door ook nog wat foto’s bewerkt die we in het WE 16-17 juni in Venray gemaakt hebben, en vanavond is mijn eerste moment dat ik ongegeneerd weer eens even tijd heb voor een blogje. Rose is vanavond naar een brede overlegvergadering met het bestuur van de Wereldwinkel. Samen hebben we afgelopen week geleerd hoe je adressen op enveloppen drukt, en hoe je brieven afdrukt met een WW logo. Dit was omdat Rose dit jaar op zich genomen heeft om veel brieven te schrijven naar mensen /bedrijven in en om Schiedam, om die te verlokken om voor hun bedrijf een kerstpakket aan te schaffen bij WW Schiedam. Vorig jaar hebben we dit ook gedaan maar dan per email, en aangezien daar nauwelijks enige reactie op kwam, en deze uitnodigingen waarschijnlijk en masse gedelete zijn, doen we het deze maal per brief. Het is een erg fraaie brief en enveloppe geworden. Trots zal Rose deze vanavond presenteren. Nu de bezorging nog. Vanavond worden er de nodige stapels verdeeld, en Rose, Jesse en ik doen de rest.

Afgelopen zaterdag zijn we naar Rheden geweest en hebben daar ‘s middags de 13e verjaardag van Lotte onze kleindochter gevierd. Het was erg gezellig, en Lotte wilde heel graag voor ons koken. Het uiteindelijke resultaat was zeer geslaagd, al had ze de hoeveelheid werk een tikje onderschat, maar met vereende krachten kwam er toch een heerlijke schotel op tafel. Alleen Jesse had haar dag niet. Toen Merlijn en Owen even tussen de heftige buien door een spelletje voetbal speelden, glipte Jesse ook naar buiten, en maakte om te beginnen de tuin van de buren onveilig. Na met veel moeite haar daar vandaan gehaald te hebben, zag Jesse een pan staan in de tuin en dacht gelijk aan waar ze altijd aan denkt, lekkers. Het bleek een pan met zonnebloemolie te zijn die drie dagen eerder door Mireille, onze schoondochter buiten was gezet. Ze was deze vervolgens vergeten, en nu heeft Jesse een fikse hoeveelheid olie naar binnengewerkt voor ik dit doorhad. Wat was ze vervolgens beroerd. Meer dood dan levend lag ze met een zeerongelukkige uitstraling op de grond, en boerde, en hoeste dat het een lieve lust was. Ze heeft op de terugweg naar huis meermaals overgegeven, zowel buiten als in de trein. Pas zondag werd ze langzamerhand weer een beetje zichzelf. Ik betwijfel of ze hier iets van geleerd heeft, want de gretigheid waarmee ze alles aanvalt alsof ze nooit iets te eten krijgt is niet afgenomen, maar ach ja.

Ikzelf had vandaag mijn vaste vergaderdag te Delft. Vanmorgen om 09.30u was ik er al, want een van de stukken waarover we zouden vergaderen was pas gisteren aangeleverd door de Raad van Bestuur, en moest dus gelezen worden. Gelukkig had ik afgelopen zaterdag op de heen en terugweg de rest van de stukken al kunnen lezen, want het was veel. Allemaal over financiën van ons ziekenhuis. We zijn uiteindelijk tot goede vragen gekomen die ik de komende nachtdiensten ga uitwerken. Juliëtte, de vaste secretaresse van de Ondernemingsraad had vandaag samen met Marianne hun gezamenlijke laatste dag. Juliëtte zei tegen me dat ik wel erg lang bleef hangen bij het stukje schrikken, van vorige week. Kortom een extra reden om snel weer eens een stuk te gaan schrijven. Gelukkig zijn Rose en ik intussen bijgekomen van de schrik, en automatisch weer een stuk voorzichtiger.

Ook de laptop draait intussen goed en ik kom nog dagelijks nieuwe mogelijkheden tegen. Ook hebben we na het avontuur met 2 verschillende routers, intussen gewoon op beide computers internet, en dat zonder router. Oh, wat een ellendige dingen zijn dat. Op de buitenkant, en de gebruiksaanwijzingsboekjes vertellen ze je allemaal hetzelfde sprookje over hoe gemakkelijk het is om zo’n ding aan te sluiten. Ik denk na twee en een halve dag zeer frustrerend gedoe om m.b.v. een router een goede verbinding te krijgen, zijn beide routers inmiddels terug naar hun verkooppunt, en heb ik gelukkig niet uit pure frustratie ons nieuwe apparaat door onze dubbele beglazing naar buiten gemikt. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik heb altijd het idee dat ik dom ben als het me na zo’n tijd niet lukt, en nu ik langzamerhand met talloze mensen gesproken heb blijkt dat heel veel mensen hier grote moeite mee hebben. Daardoor voel ik me dan gelukkig een beetje minder stupide.

Wat wel gelijk opvalt, als je een nieuwe computer hebt, is dat zo’n ding nu in het begin nog zo lekker snel is, en dat onze huidige oude computer duidleijk toe is om geformatteerd te worden. Toch doen we dat nog effen niet want donderdagavond ga ik in de nacht, voor vier nachten, en als ik er uit kom komt Lotte voor een dag of vijf naar ons toe. Zowel Rose als ik verheugen ons nu al. Er horen natuurlijk altijd ook wel wat spanningen bij, maar het feit dat ze vroeg om 5 dagen vond ik al erg leuk. We hebben al de nodige ideëen, en Lotte mag zelf kiezen wat het gaat worden. We zullen hier ook nog wel over schrijven. Evenzo over het WE Venray, daar komen nog wat fotoverslagen van. Mogelijkerwijs heb ik daar tijd voor gedurende de nachten. Wat ik wel heerlijk vind is dat er deze keer als ik uit de nachtdienst kom geen dakdekkers meer op het dak aan het werk zijn. Voorlopig vind ik het wel weer even genoeg, er ligt nog meer uitgesteld werk op me te wachten. Gegroet.

Schrikken

Wat kan een mens schrikken. Hebben we de afgelopen nacht bijna brand gehad! We hebben boven onze kookplaat een zelfgemaakte afdekplaat van tri-plex en aluminiumplaten gemaakt. Blijkbaar had ik een pit zachtjes laten branden en deze plaat is daarbovenop gezet. Jesse en ik hebben Hot van zijn werk opghaald na zijn avonddienst. Hij vond ons huis nog lekker ruiken, doch toen ik even naar beneden ging om naar het toilet te gaan stonk het naar brand. Ik ging toch even controleren, legde mijn hand erop en schrok van de warmte. Ik haalde de afdekplaat eraf en zag toen tot mijn schrik de brandende brander. Ik draaide die uit en ging naar boven en vertelde dit aan Hot die net zo schrok als ik. Hij ging toch even naar beneden en heeft voor de zekerheid die plaat toch omgedraaid en zag een verkoolde zwarte plek die hij behandelde met water. Hij vertelde me dat de stoom eraf sloeg en siste. We gingen toch wat tobberiger en draaïger slapen, en hadden ronduit een onrustige nacht. We hadden allebei toch dat zinnentje in onze kop van , wat als dit, wat als dat. Ik noem het de als hel. Bovendien heb ik het druk met “kerstbrieven”! Het is nu al de tijd om allelei bedrijven die brieven te sturen in de hoop dat zij hun kerst pakketten bij ons bestellen. Yvette schrijft de brief en ik ben nu in de stadsgids adressen aan ‘t zoeken. Vorig jaar kreeg ik de adressen van mijn voorgangster. Zij deed het voornamelijk met e-mail. Ik zat 3 dagen achter de pc en we hebben nul, nada, niets gehoord. Dit jaar besloot ik, we gaan het anders doen! We versturen echte brieven met enveloppen. Misschien help dit beter. Morgenochtend heb ik ochtend dienst en ga in de middag weer verder. De roetlucht is ons huis nog lang niet uit. We zullen vast voorzichtiger zijn. Pfffffffffffffffffff.