Vrijdag, alweer Vrijdag

Hot laat Jesse even uit en loopt ondertussen even naar zijn werk om zich op te geven voor een of andere cursusdag en hij gaat ook via een doe het zelf zaak om verfrollers te halen. Toen we gisteren de muren wilden verfen vonden we toch een schamele hoeveelheid rollers. We hadden een heftige discussie over die rollen. Ik vind dat we deze niet onder de waterkraan moeten schoonmaken. Want dit schijnt héél veel water te verkwisten, ook al is het waterverf. Na dit gesprek is Hot overstag gegaan en bij elk soort verf gebruiken we een andere roller.

Het wordt alweer een drukke dag. Een muur wordt voor de tweede keer geverfd, de etalage van de Wissel wordt gemaakt, de boodschappen van het week end worden ingeslagen. Ik ga een bonenprut maken. Lekker en de volgende dag nog lekkerder.Voor de rest zie ik het wel Je kunt niet alles vooruit plannen. De dingen lopen meestal anders dan je heb verwacht en ondertussen blijven we foto’s maken.

Het grote werk is begonnen.

Zoals Rose en ik afgesproken hadden hebben we dinsdag alleen maar bijgekomen van het werk en de nachtdiensten, en daar heerlijk van genoten. Gisteren zijn we begonnen met het uitruimen van onze huiskamer. Wel hadden we als voorbereiding hierop iedere keer als we naar onze slaapetage gingen een vaas, wat cd’s, dvd’s of andere kostbaarheden mee naar boven genomen, om zo in ieder geval geen talloze keren naar boven te hoeven gaan met het idee, dit heeft geen nut. De 44 platen multiplex zijn gebracht en het nieuwe al op maat gezaagde werkblad voor ons multikamertje. Dat kamertje is op een paar likjes verf na nu ook gelijk klaar. Alles naar boven gebracht, en vervolgens met een karweitje helemaal de mist in gegaan. Ik wilde een stopkontakt verplaatsen, er volgde een klap, waarop volgde dat we van 15.45u tot 20.15u zonder stroom zaten. Onze nieuwe pechhulp verzekering bood geen uitkomst, maar gelukkig 2 monteurs van Eneco wel. Die hebben in het restaurant beneden ons, onder onze trap een grote stop vervangen voor maar liefst € 90,-. Toch waren we intens gelukkig dat we weer stroom hadden, want we konden echt niet verder. Vandaag zijn we met schuren, stucken, zagen, boren schroeven en verven verder gegaan, 05_ongelukkige_jesse dit tot grote wanhoop van Jesse, die haar huis haar huis niet meer vind. Eigenlijk had ik nauwelijks puf meer voor een stukje, en ik zal straks erg lekker pitten, net als Rose. Vandaag bleek wel weer dat we kunnen samenwerken als een gigantisch team. Rose is vandaag op momenten die we niet konden samenwerken bezig geweest met krabwerk aan onze lange trap.

Alleen, blijkt ook wel weer dat onze lijven dit soort van werk niet gewend zijn. Ik heb nu al stevige spierpijn, en pijnlijke handen, en het werk aan onze vloer moet nog beginnen. De volgende foto’s laten zien dat een eerste laag verf de huiskamer al heeft verfraaid.03_hot_aan_het_schroeven_of_boren 07_stucwerk 09_nahijgen_na_eerste_verflagen

Wennen

Gisterenmiddag had ik om 14.00u de wekker gezet, om z.s.m. weer de draai naar de normale dagen en nachten te maken. Eerst een lange wandeling gemaakt met Jesse. Rose had wereldwinkel middagdienst. Op de terugweg haar even opgezocht. Daarna inderdaad mijn wens laten uitkomen door even voor 18 minuten op de zonnebank te gaan liggen. Heerlijk. Daarna wat boodschappen gedaan, en Rose en ik zijn al om 21.30 met Jesse gaan lopen zodat we bijtijds in bed lagen. Ook dat is altijd extra genieten na nachtdiensten. Het was verdomd gezellig en het werd dus toch nog tegen tweeën voordat we daadwerkelijk gingen slapen. Vanmorgen om 08.00u ging de wekker, en we hadden op wat kleine verplichtingen na de hele dag leeggepland om fatsoenlijk bij te komen. We hebben wel een prachtig en erg zwaar beeld van Serpetijnsteen (een soort speksteen) uit Zimbabwe voor de Wereldwinkel verhuisd naar inloophuis "de Wissel" waar dat beeld gedurende de maand September geetaleerd gaat worden, een mooie reclame voor de WW. Daarna hebben Rose en ik even wat schroeven gekocht voor 3 bureaustoelken die we vanmorgen langs de weg gevonden hadden maar wel opgeknapt moesten worden. Dit stukje schrijf ik op een van die nieuwe stoelen. Wennen maar ‘t zit prima, en voor mij eindelijk weer de goede hoogte. We hebben Buuf) Fia groot plezier gedaan met een van die stoelen en ook onze bovenbuurman (buumpke) Ruud. Daarna zijn we eindelijk weer eens naar de dinsdagmarkt op de Blaak gegaan. Dat was al maanden geleden voor me want door de Ondernemingsraad op Dinsdag kan dat eigenlijk vrijwel nooit meer. Dit was een leuk, maar ook zoals gebruikelijk duur uitje. Rose heeft weer een leuk stel nieuwe kleren en we hebben ook maar een kleine nieuwe dvd-speler gekocht, omdat de vorige totaal niet beviel en de afstandsbediening het niet deed. Morgen beginnen we met leegruimen, en dan gaat het grote kluswerk beginnen. Gegroet.

Laatste nacht voor klus vakantie

Vandaag wederom goed geslapen. Vanmorgen kon ik de ronde met Jesse en Rose tot het punt waar ik richting bed afsla, en Rose met Jesse nog richting Maasboulevard gaan nauwelijks halen. Ik tolde van de slaap en was erg blij mijn bed te bereiken om 08.40u. Rose heeft me lekker laten slapen to 16.45u. Rose maakte gisterenavond een lekkere vegetarische schotel met een Zuid-Afrikaanse roerbaksaus, genaamd peppersweet. In dit geval met aardappelpuree. Het was verdomd lekker. Na wat TV kijken om 22.25u voor de laatste keer richting ziekenhuis. Hierna ben ik vrij voor een kleine 3 en een halve week, en dan ga ik net zoals afgelopen week op donderdagavond weer voor 4 nachten aan het werk. Eind september klinkt in ieder geval lekker ver weg, en het voorgenieten is al begonnen. Keek ik eerst erg tegen alle afspraken over klussen thuis op, langzamerhand heb ik zin om daarmee echt te starten. Zo’n klusvakantie, daar heb je natuurlijk ook veel langer wat aan, en daar doe je vervolgens ook weer jaren mee. Kortom het is nu gewoon rustig deze nacht nog doorkomen, slapen voor een paar uur, met Jesse gaan wandelen, misschien even een zonnebank (een soort minivakantie van een minuut of twintig) en dan ‘s avonds weer heerlijk tegen Rose aankruipen. Wat kan je dat missen hé? En dinsdag ja , na het bijkomen van de nacht gaat het echte werk weer beginnen. Dat rustig deze nacht doorkomen, dat wilde in eerste instantie weer niet. Eerst hielden mijn eigen patiënten me tot bij 01.00u me zoet, en om 01.00u belde collega Carlo van High care weer op of ik kon komen assisteren omdat er wederom een opname door een ambulance en begeleid door de politie aankwam. Gelukkig ging het assisteren goed en was de persoon in questie rustig en was het niet nodig om heftig op te treden. Toen een half uur later de dokter kwam voor een kort gesprek en om te bepalen wat deze patiënt voor medicatie moest hebben, was assistentie niet eens meer nodig, dus heb ik nu weer rustig de tijd om een logje te schrijven. Dit soort activiteiten houd je wakker en de nacht vliegt vooruit. Ook hier in de kliniek werden we om 01.00u nog even berblijd met een politiebezoekje. Een van de patiënten met een maatregel was ongeoorloofd afwezig geweest, en had zich omdat hij een gratis lift retour wilde gemeld bij het politiebureau, en inderdaad, begeleid door twee agenten werd de patiënt knetterstoned teruggebracht. Ondertussen is het bij drieën en ik ga een boterham smeren, en daarna wat foto’s bewerken denk ik. Een mooi moment om af te sluiten.

Een na laatste nacht 2

Zo ondertussen tegen drieën. Het assisteren is goed verlopen. We hebben even getwijfeld of we het met z’n vieren afkonden of dat we de politie zouden bellen voor assistentie. Achteraf hebben we de goede keuze gemaakt, want de persoon die werd opgenomen werkte uiteindelijk mee en accepteerde de door ons aangeboden medicatie en heeft nu de verdere nacht om tot rust te komen. Het is hier op deze kleine locatie altijd een beetje een gok of je voldoende personeel hebt. Dat kan een keer goed mis gaan, maar dat was vannacht niet aan de orde. Wel heeft persooneelsgebrek in 2001 geleid tot onverwachtse sluiting van dezelfde afdeling. In totaal heeft deze vestiging voor zover ik kan nagaan, sinds de opening vorig jaar van high care vijf maal politieassistentie nodig gehad. Eigenlijk dus wel 5 maal teveel.

Genoeg hierover. Wel leuk van zoeven buurten bij de collega’s in de buurkliniek is dat je soms mensen tegenkomt die je al langer uit het oog verloren bent. Zo kwam ik vannacht Ingrid tegen, die aan een reeks nachtdiensten bezig is voor afdeling 19/21. We hebben even lekker bijgepraat over van alles en nog wat en gaan morgen weer eens een afspraak maken voor de nabije toekomst om gezamenlijk met haar man Ben, en Rose lekker te gaan wokken in Sliedrecht. Ingrid heeft naast haar ene patiënt vannacht gelijk weer genoeg te doen, want ze is met grote interesse op ons web-log gedoken. Ik heb sinds terugkomst ook al weer wat nuttigs gedaan. Rose heeft voor de Wereldwinkel een tijdelijke etalageruimte ter beschikking gekregen bij het inloophuis "de Wissel", en we hebben voor de maand september een beeld gekozen van Serpetijnsteen om daar in de etalage neer te zetten, maar daar moet natuurlijk wat documentatiemateriaal bij, en ook wat te doen als mensen interresse hebben. Dat info materiaal heb ik even gemaakt. Nu rest me nog het een en ander met foto’s te gaan doen. Voldoende dus om de nacht snel voorbij te laten gaan.

Een na laatste nacht

Vanmiddag werd ik om 17.00u gewekt door Rose. Ik had diep geslapen vanaf ongeveer half 10 vanmorgen. Het koste even flink moeite om wakker te worden. Rose was gelijk erg enthousiast en wilde me het logje laten lezen wat ze vanmiddag gemaakt had. Vervolgens las ik dus dat zij de laatste foto’s aan het inscannen was geweest, en hierover een leuk stuk geschreven had. Ze liet me ook de andere foto’s zien die ze had behandeld, en als laatste was daar een foto uit half augustus 1959, waarop mijn vader met zijn toenmalige auto, een zwarte Opel Olympia record uit 1953 afgebeeld staat, waarschijnlijk op de Lind in Oisterwijk, bij mijn toen nog toekomstige Peet tante en Peet oom, die daar een slagerij hadden. Rose merkte op dat ik toen al wel tot stand was gebracht, maar waarschijnlijk nog baantjes aan het zwemmen was bij mijn moeder. Ik vond het een leuke gedachte. De foto in questie zal ik later nog wel eens tonen.

Vervolgens heeft Rose een heerlijke ovenschotel bereid, met aardappels, Spinazie, Feta, en gehakt. Heerlijk. Dus daarvan nog nagenietende zit ik nu wederom naast Marry, mijn nachtcollega. Ik kreeg net een telefoontje van High Care dat ik zo rond 01.00u even moet komen assisteren want er komt een opname aan. Kortom, ik ga dit logje nu al weer afsluiten, en misschien schrijf ik later deze nacht nog over mijn ervaringen aldaar.

Zaterdagmiddag

Het is zover. Vandaag heb ik de laatste foto’s van de familie van Hot ingescanned. Dubbele gevoelens daardoor. Ik kan nu aan mijn eigen werk beginnen dat me door mijn peut is verzocht en ook mijn eigen verleden scannen. Eerst natuurlijk het kluswerk beginnen en afmaken. Maar toch, ik zal die oude foto’s van nu af aan niet meer zo vaak zien. Een aantal foto’s waren voor de oorlog genomen. Vreemd, die blije mensen te zien die toen niet wisten dat er nog harde en bittere oorlog’s jaren zouden komen. Ik heb bij de papieren van Hot zijn ouders ook nog oude briefjes van de Duiters gevonden die de familie kreeg toen de vader van Riet, Hot’s moeder in het gevang zat in Westerbork. Misschien ga ik of Hot deze ook nog inscannen om deze te tonen. Ik kon ook duidelijk zien dat het een gegoed Katholiek gezin was. Door de grote gezinnen en de vele nonnen of broeders, die die gezinnen leverden. 030_non_aan_t_hoelahoepen 035_familiebijeenkomst_1 De non met de hoepel (oftewel tante Mien) was de zus van Riet. Zij had de gelegenheid gekregen om te studeren en gold toen als een van de knapste van de kinderen. Riet en haar andere zus Truus kregen deze gelegenheid niet. Zij mochten wel de lagere school volgen maar moesten daarna thuis blijven om mee te helpen bij de opvoeding van de rest van het kroost. Dit heeft Riet (qua opleiding) veel verdriet gebracht. Zij heeft daardoor de rest van haar leven een minderwaardigheidscomplex gehad dat duurde tot in haar oude dag. Zij hebben een aantal jaren in Hilversum gewoond en daar haalde ze de schade een beetje in. Ze werkte o.a. in een beoordelingscommissie bij de sociale dienst, richtte een bejaardensoos op, en was op allerlei gebieden actief. Door de ziekte van haar man werd hen ten zeerste aangeraden om weg te gaan uit H’sum want dat zou voor haar man veel beter zijn. Haar man was erg ziek en diep depressief en was genoodzaakt zijn werk hiedoor vervroegt te verlaten. Weer moest ze een stap terug doen.

Maar ik begon eerst over luchtiger zaken. Ik vertelde dat ik allerlei foto’s inscande van mensen die toen nog jong waren en hun eigen idealen hadden. Ik kijk dan naar die foto’s en probeer hen dan een beetje te doorgronden. Kijk met me mee. 005_riet_en_aan_de_wandel 010_is_dit_truus_en_haar_gezin De derde foto is Riet met haar moeder, en de vierde foto is van Truus, de oudste zus van Riet, Piet haar man en hun gezin. Die twee waren zielsvriendinnen tot het einde van hun leven. Zij zijn beide de afgelopen jaren op hoge leeftijd gestorven. 011_een_herenuitje_met_een_prachtig_vlie De vijfde foto is denk ik een uitje van de werknemers in de hogere regionen, letterlijk en figuurlijk. De vader van Hot was eigenlijk onderwijzer maar door de depressie in de 30ger jaren heeft hij n.a.v. gedane beloftes om een vaste aanstelling te verkrijgen jaren gratis voor de klas gestaan. Dit was heel erg vernederend voor hem, want hij had gedurende jaren geen inkomen. Uiteindelijk is hij gaan werken als loketbeambte bij de P.T.T. en is toen door hard werken en studeren in rang opgeklommen tot hoofd direkteur. Daardoor had hij een royaal pensioen waar ze beiden van genoten hebben. Ze hebben heel Europa doorgezworven wanneer ik al die ingescande foto’s bekijk. 012_zijn_dit_huub_en_dorie De zesde is het huwelijksfoto van Huub en Dorie. Hij is de jongste van de broers die door Riet en Truus zijn opgevoed. Ik hoor hem nog tijdens de begrafenissen van zijn zusters zeggen dat iedereen praat over mijn vrouw, mijn moeder, mijn oma enz. Maar het was mijn zus! Wat had/heeft hij het er moeilijk mee, nu als enige nog in leven zijnde. 020_harrie_en_rietDe 7de en 8ste foto laat alweer een bruiloft zien, die van Ber en Tiny met een hele mooie foto van Harrie en Riet. Wat kijken ze elkaar daar liefdevol aan! De laatste foto is een mooie grote waar ik letterlijk in kan wegdromen. Ik denk dan zoiets van , wie zijn dit, wat zijn hun dromen en idealen. Zijn zij gelukkig en is alles een beetje wat je wil? We zullen het nooit weten. 021_zingen_voor_het_bruidspaar 023_het_hele_gezelschap_1Op die laatste foto is zo’n beetje de gehele familie te zien. De grootouders van Hot, Oom Lidwino, tante Wigbertha, tante Mien, en mogelijk oom Theophile, de vier geestelijken die voor twee generaties als broeders en nonnen waren ingetreden, en alle broers, en zussen van mijn moeder met hun echtgenoten.