Afscheid van 2007

Maandag 31 december 2007:

De laatste dag van een vreemd jaar. Het eerste jaar helemaal zonder ouders, en ondanks dat het in de gewone lijn van ouderdom en verwachtingen lag heb ik al die eerste keren zonder hen beidjes behoorlijk gemist. De verjaardagen, de feestdagen, het gezamenlijk herdenken, het feit dat Erwin 25 jaar geleden gestorven is, het feit dat ik ben gaan behoren tot de groep van chronisch zieken, dat de toekomst nog meer onzekerheden in zich draagt dan bij de vorige jaarwisseling, het feit dat Rose en ik alweer aan ons 27ste jaar samen zijn begonnen, en nog steeds in staat zijn een beter team te worden, enzovoort, enz.

Ook weer veel bijgeleerd, bijvoorbeeld het feit dat iedere week een back-up maken wel zo handig is, en dat haasten eigenlijk maar zelden goed is, en zo ook veel meer.

            Goede voornemens maken, heeft mijns inziens ook maar weinig zin. Wel wil ik zo gezond mogelijk leven, en de voortgang van mijn ziekte zeker niet passief volgen, maar er alles aan te doen om ook dit jaar zo verstandig, en ook d.m.v. zoveel mogelijk activiteiten en werk positief ingesteld te blijven. Rose en ik moeten elkaar blijven ondersteunen, en elkaar dus ook regelmatig liefhebben, knuffelen, en op welke manier dan ook elkaar laten weten wat we aan elkaar hebben.

            Vandaag ook besloten te stoppen met het zonnebank gebeuren. Het is zo duur, en de centen vliegen letterlijk aan alle kanten de deur uit, en ondanks dat ons/mijn bruto loon wel degelijk gestegen is, zeker vanuit het oog der belastingen, blijkt iedere maand weer dat we er op achteruit gegaan zijn. Zeker nu de laatste maanden de kosten voor voedingssupplementen en middelen om mijn weerstand te bevorderen krankzinnig duur zijn. Kortom deze mini vakanties gaan de deur uit.

            Vanmorgen werd ik wakker met behoorlijk wat zenuwen in het lijf. Ik moet deze week 4 hele dagen werken op de afdeling, en eerlijk is eerlijk ik zie daar tegenop. Niet tegen de collega’s met wie ik moet samenwerken, maar omdat ik het wat ontwend ben, en zo ontzettend snel moe ben. Ook is het systeem van rapporteren, registreren, enz volledig veranderd de laatste maand. Ik heb daar een week of 4 geleden eeneneenhalf uur cursus in gehad,dus ik ben benieuwd of daar nog wat is van blijven hangen. Ik heb mezelf voorgenomen om zeker ook i.v.m. mijn Diazepam gebruik, de medicatie verantwoordelijkheden, en het verzorgingswerk maar te gaan delegeren, en mijzelf hoofdzakelijk bezig te houden met de patiëntenzorg en de structuur. We zien wel hoe het gaat.

            Het zal voor Rose ook wel weer wennen zijn deze week 4 avonden alleen. Wat eten betreft is alles voor elkaar, maar zeker na zo’n twee dikke weken helemaal op elkaars lip en in verzorgende sfeer is toch wel weer anders dan alleen zijn. De champagne voor vanavond laat staat koud, en vanmorgen hebben we tijdens de ronde met Jesse hebben we een paar appelbeignets, en oliebollen gehaald. Ook hebben we duidelijk afgesproken dat Rose me deze keer niet komt halen met Jesse i.v.m. al die idioten die met vuurwerk bezig zijn. Vanuit mijn tijd bij de Dierenambulance in Hilversum, toen ik 15, 16 jaar oud was weet ik nog maar al te goed wat mensen beesten (meestal onbedoeld) kunnen aandoen.

            Tijdens het schrijven van dit log speelt Rose een spelletje Eldorado op de computer, en genieten we van een heerlijk koffie verkeerd, en luisteren naar “de top

2000”

. Het is de laatste dagen een leuk programma om naar te luisteren en er komen de meest fantastische nummers voorbij. Het is op radio twee, en is aan te bevelen.

            Verdere ervaringen over deze komende werkdag zullen waarschijnlijk pas in het volgend jaar beschreven worden. Voor alle mensen die dit log lezen, om te beginnen bedankt, ook voor de reacties, en kritieken. Reden genoeg om er voorlopig mee door te gaan. Ik wil bij deze iedereen ook een zalig uiteinde toewensen, veel gezondheid en alle goeds voor in het nieuwe jaar 2008.

Pas op met vuurwerk, ook dat van de buren, en laten we er met zijn allen wat van gaan maken in het jaar TWEEDUIZENDENACHT   

Dichtvallende ogen

Gisterenavond ook weer bijtijds Jesse uitgelaten. We lagen om 22.15u op bed, en het werd laat. We konden eigenlijk geen afscheid van de avond nemen, en onder het genot van een borreltje namen we ook nog allerlei lekkers tot ons. Is maar goed dat we dit niet dagelijks doen want anders zouden we beiden uit ons vel groeien. Vanmorgen een grote wandeling gemaakt met Jesse. Dik 2 uur weggeweest,  en nog vond Jesse het niet genoeg. Mw. vond het nodig om weer eens het ouderwetse spelletje met ons te spelen van kijk mij eens mooi zijn,  en zie me maar eens te pakken. Soms zou je haar dan bijna iets doen, maar je moet je dan toch dankbaar op stellen als ze terugkomt anders wint ze alsnog. Wel doodmoe bij terugkomst, en ernstig toe aan een ontbijt. Terwijl ik een zacht eitje kookte, bakte Rose een heerlijke omelet voor me. Dat was smullen.

Terwijl we naar het buitenhof luisteren wat over alle steeds extremere meningen gaat waardoor de fanaticitijd in Nederland momenteel de pan uit rijst. Er is veel te veel aandacht voor al die mensen die een mening verkondigen die eigenlijk te gek is voor woorden. Wel een heel interessant onderwerp.

Waar ik nog erg aan moet wennen is aan het gebruik van de Diazepam. Dat spul heeft wel de gewenste uitwerking op mijn spieren, en maakt ze inderdaad wat meer ontspannen. Wat ik echter een vervelend nadeel vind is de vermoeidheid die je erdoor krijgt, waardoor ik wel heel erg moet oppassen bij wat ik doe. Mijn ogen vallen zomaar dicht, ik moet bewuster mijn voeten optillen, omdat ik anders zo maar op straat lig. Zo zal ik morgen mijn collega wel vragen om alles wat met de medicatie op mijn werk gaat voor mij waar te nemen, want ik durf mijzelf nauwelijks te vertrouwen. Ik zie er best wel een beetje tegenop om komende week 4 hele avonddiensten te moeten draaien. Oudejaarsdag, nieuwjaarsdag, en zaterdag en zondag daarachteraan, en daar tussendoor ook nog een uitje met het team zaterdagavond. Ik kijk wel, maar als ik zie dat ik momenteel al om 21.30u naar bed ga, dan ben ik benieuwd hoe het gaat als ik tot 23.00u moet doorwerken. We zien wel.

Vanmiddag wil ik eigenlijk even de drie planken ophangen op het kleine kamertje, zodat we de boel daar weer eens goed kunnen reorganiseren en op een andere plek in huis wat ruimte kunnen vrijmaken, zodat Rose wat meer plek heeft om haar creatieve spulletjes te kunnen opruimen. Ik ben benieuwd of het daar van gaat komen. Dat horen jullie later.

Ik wil vanmiddag ook even gaan bellen met Noord Limburg, het is er al veel te lang niet van gekomen om daar eens even poolshoogte te gaan nemen. Een goede vriendin van ons gaat daar door moeilijke tijden heen en kan alle steun gebruiken die we haar maar kunnen bieden, en ondanks het aanbod enkele dagen naar ons toe te komen in Schiedam is het daar ook al niet van gekomen. Voor de rest staan er weinig verplichtingen op ons programma, dan elkaar liefhebben, en dat is een van de noodzakelijkheden in dit leven die ons beiden op de been houden, dus die kunnen we maar beter in ere houden.      

Iets soepeler

De dag begon goed. De avond gisteren minder. Doordat ik nu wat meer Diazepam gebruik, 3x5mg p/d, ben ik ook wat sneller moe, of te wel mijn ogen vallen dicht. Gisterenavond zaten we te kijken naar een door ons beide interessant gevonden programma “Wintergasten” met Naomi Klein.

Naomi Klein (1970) staat op de elfde plaats in de Global Intellectuals Poll, een lijst met de 100 belangrijkste intellectuelen wereldwijd, in 2005 samengesteld door lezers van de tijdschriften Prospect en Foreign Policy; daarmee is zij de hoogstgenoteerde vrouw.

Klein schrijft columns voor The Nation en The Guardian. Klein werd het boegbeeld van de andersglobalisten na het verschijnen van haar eerste boek No Logo (2000). Hierin beschrijft zij de negatieve effecten van de globalisering en de overheersing van merken en marketing. Het boek werd vertaald in 28 talen en behaalde een oplage van meer dan een miljoen exemplaren.

In haar onlangs verschenen bestseller De Shockdoctrine. De opkomst van het rampenkapitalisme (2007) betoogt zij dat de overheid en het bedrijfsleven gebruikmaken van rampen, oorlogen en revoluties om snel een vrijemarkteconomie door te voeren. Voor De Shockdoctrine verbleef Klein onder meer in Irak, Azië, New Orleans en Argentinië.

Joris Luyendijk zoekt Klein op in haar woonplaats Toronto. Aan de hand van door haar gekozen fragmenten spreekt hij met haar onder meer over de huidige situatie in Irak en de gevolgen van de orkaan Katrina. Haar opvoeding in een politiek geëngageerd gezin komt ook aan bod, net als haar nimmer aflatende drang steeds weer te wijzen op misstanden in de wereld en haar vermogen daarbij positief te blijven.

Voor haar aflevering Wintergasten koos Klein onder meer een fragment uit Disney’s Fantasia, een lofzang van Arnold Schwarzenegger op topeconoom Milton Friedman en beelden uit de indrukwekkende en nog steeds actuele film La Battaglia di Algeri (1966) van Gillo Pontecorvo over de onafhankelijkheidsstrijd in Algerije.

Katrina
NOVA – VARA NPS 2005

Blackwater
APTN 2004

M*A*S*H
20th Century Fox 1977

Free to Choose
PBS Free to Choose Media 1990

Gevangenen

Gedurende dit hartstikke mooie programma viel ik meermaals in slaap. Rose voelde zich daardoor nogal eenzaam, wat goed te begrijpen is, en was ineens met Jesse het laatste rondje lopen. Daardoor voelde ik me weer een beetje aangevallen op iets waar ik nu niet echt invloed op heb. Meestal is een kort hazeslaapje dan wel weer voldoende om een beetje bij de mensen terug te komen. Daarna werd het gelukkig ook wel weer goed en gezellig. We spraken nadat ik het laatste stuk Harry Potter gelezen had af dat ik morgen, vandaag dus de kerstboom weer zou gaan af tuigen, en opruimen. Vanaf onze slaapkamer kunnen we tijdens de jaarwisseling het vreugdevuur, en het vuurwerk in de Gorzen goed volgen, en dan staat die boom alleen maar in de weg.

            Met behulp van de verhoogde Diazepam, en Ibuprofen ben ik weer wat vrijer in mijn bewegingen, en hebben Rose en ik vanmorgen lekker kunnen samenwerken. Het huis is weer redelijk opgeruimd, en nu hebben we vanmiddag weer even tijd om samen iets te ondernemen. We hebben ook eindelijk een oplossing gevonden voor het opruimen van al onze verschillende printers en scanners, zonder dat je deze iedere keer hoeft op te zetten, te installeren, en daarna weer op te bergen. Daar gaan we zo wat ophangmateriaal voor kopen. Ik denk dat het mooi zal worden op ons kleinste kamertje. (op het toilet na). Voorlopig weer voldoende.

Moeizaam

Een gezellig en langdurig slapen gaan. We lagen er om 22.15u in. Was gezellig en duurde tot 00.45u. Daarna was het eerste deel van de nacht goed. Wel veel onderrugpijn. Die rugpijn die door de Diazepam redelijk onder controle was, is nu door de afbouw en het gebrek aan fysiotherapie J0398093 weer compleet aanwezig en maakt lopen een crime, vooral omdat mijn benen mee zijn gaan doen. Daardoor was ik om 04.30u alweer volop aan het draaien, zonder echt een positie te kunnen vinden waar je gemakkelijk in kunt blijven liggen. Besloten om toch dr. G weer te bellen, maar deze bleek vandaag evenals zijn collega niet te werken. I.p.v. de reumatoloog vanmorgen vroeg toch de huisarts dan maar weer gebeld. Er niet tussendoor kunnen komen tot 11.05u. Toen een volledig derdegraads verhoor door de assistente van de huisarts, over waarvoor ik hem/haar dan wel niet nodig zou hebben. Woedend kan ik daarover worden, want ze doen net alsof je infantiel bent en of je god te spreken wil hebben. Toch maar met moeite kalm gebleven, want je hebt ze toch nodig. Uiteindelijk een afspraak voor 15.40u kunnen maken vanmiddag.

Vanmorgen om 09.00u toch maar samen met Rose gegaan voor een zo lang mogelijke ronde, en ondanks de pijn deed het buiten zijn me wel goed, je moet uiteindelijk toch in beweging blijven hé!!

Vanmorgen lag er ook een mooie kaart van Peter op de mat. Vanuit de Pyreneeën in zijn Zenklooster laat hij weten dat het hem goed gaat. Hij is er met 40 monniken en 40 leken, dus eenzaam is hij er bepaald niet. Alle oefeningen daar zijn gericht om contact en communicatie met de eigen ik te herstellen, en hij vertelt dat dit hem goed doet. Hartstikke leuk om te horen.

Ook kreeg ik vanmorgen de gebruikelijke post van de OR, en daarin viel een stuk direct op, en dat is het feit dat ons ziekenhuis binnenkort gecontroleerd gaat worden over hoe het gesteld is met de veiligheid, en welk beleid er door de instelling gevoerd word op het gebied van agressie, en hoe het met de opvang gesteld is. Vooral als deelnemer aan de agressie opvang, ben ik benieuwd wat ze daarvan gaan vinden!

Een extra steun in de rug kunnen we van welke richting die ook komt goed gebruiken, en laat de druk op onze raad van bestuur maar even oplopen, dat kan geen kwaad.

We zijn vervolgens naar de markt gegaan om inkopen te doen voor de komende dagen en ook om alvast het een en ander aan lekkers te halen voor de jaarwisseling. Vooral bij de Griek hebben we weer goede zaken gedaan. (in ieder geval de Griek, die daar de jaarwisseling gaat vieren).

            Verder waar ik was voor het bezoek aan de dokter. Tot mijn verbazing kwam ik om 15.30u in een behoorlijk volle wachtkamer, en daar was een ouder stel, die klagen tot een professionele levens invulling hadden verheven. Dat maakte de dik 40 minuten die ik er moest doorbrengen nog eens extra lang. Aan de beurt om 16.20u werd ik door een voor mij nog volkomen onbekende assistent huisarts vriendelijk geholpen, en ze luisterde in ieder geval goed. Op mijn vraag, of zo’n allergische reactie op de Naproxen kan leiden tot hoge koorts kreeg ik een volmondig ja. Op de vraag of ik wat extra J0398055Diazepam voorgeschreven kon krijgen zolang ik geen fysiotherapeutische behandelingen krijg kreeg ik ook een volmondig ja, en zo kreeg ik ook te horen dat ik er rustig een extra Ibuprofen bij mag nemen bij extra last. Ze verontschuldigde zich tevens voor het feit dat ze me de vorige keer onvoldoende had voorgeschreven om dat ik met de door haar voorgeschreven hoeveelheid onmogelijk door kon tot in het volgende jaar, en ik dan as. Maandag weer hetzelfde traject had moeten afleggen. Alles bij elkaar kwam ik moeizaam lopend nog net voor sluitingstijd bij de apotheek aan, waar ze ook al niet blij waren met mijn komst, omdat ze al aan het afsluiten waren. Ik had ook nog Spiroflor gelei voorgeschreven gekregen omdat Rose zich momenteel voor het slapen gaan mij ook nog inmasseerd tegen de ergste stijfheid, en ondanks dat ik die enkele jaren geleden nog gewoon vergoed kreeg, moest ik nu wederom pinnen om deze tube te kunnen betalen. Schandalig, gezien de enorme premie die je betaald voor je extra uitgebreide ziektekostenverzekering.

            Nou had ik vandaag door alle pijn toch al niet mijn beste dag, en ben ik met een kort lontje behoorlijk geïrriteerd aanwezig. Dat zorgde ook al voor enkele eigenlijk nodeloze misverstanden met Rose, waar ik dan zelfs op het moment dat ze voorvallen al spijt van heb, maar oh, wat is het lastig om eenmaal gezegde woorden weer terug te nemen. Ik heb nu enkele minuten geleden wat extra pijnstillers en spierontspanners genomen, en ik hoop dat ze snel gaan werken, want hier word ik een beetje gestoord van. Ook hebben we net besproken wat we gaan eten, nadat ik een lekker soepje had gemaakt voor bij de medicatie inname. We gaan nog even door met het opmaken van overblijfselen, en het inventief daarmee omgaan is naast leuk ook lekker. Ik hoop dat we de avond weer wat meer ontspannen zullen doorkomen.

            Goh, dit is wat je noemt een log met onderbrekingen. Ik heb er nu ook gewoon geen zin meer in. Nog geprobeerd dit log wat op te vrolijken, maar het is nog afwachten of dat ook zichtbaar zal zijn. Tot later.

Derde kerstdag

Een goede dag, na een prima nacht, die ik een 7- gegeven heb. De wekker deed alleen zijn werk niet, en daardoor liep ik pas om 09.10u, na het douchen en het aanzetten van de wasmachine, met Jesse de deur uit. Rose moest een ochtenddienst draaien en had maar nauwelijks tijd voor een boterham. Zo rond een uur of tien begon mijn medicatie te werken, en tot nu toe ben ik blij met de verandering naar Ibuprofen. Alleen mijn lage rugpijn wordt er maar nauwelijks mee bestreden. Wel ben ik vandaag begonnen met de langzame afbouw van de Diazepam. De laatste 3 dagen gebruikte ik 2 maal 5 mg, en ik ben nu naar 3 maal 2,5mg gegaan. Helaas is de ontspanning nu ook wat minder, maar verslaafd raken wil ik niet, daar heb ik op mijn werk gruwelijke en griezelige resultaten van gezien. De wandeling van vandaag met Jesse ging goed, het feit dat we zo lang weggeweest zijn geeft ook aan dat ik wat minder kortademig aan het worden ben. We zijn via de maasboulevard naar het Sterrenbos gegaan, en op ons ponton lekker 5 minuten heb kunnen mediteren  ondanks de straffe wind. Ik heb haar daar in het bos lekker drie kwartier laten ravotten, en ze kwam zonder problemen of hulpmiddelen (zoals gedroogde long) naar me terug. Vandaar even naar mijn werk gelopen, omdat ik op de mail een stukje gezien had over een uitje met het team op 5 januari in het komende nieuwe jaar. Vorig jaar hebben we dat ook gedaan, bij een van de collega’s maar het was toen wel erg koud. Op de lijst op kantoor stond alleen nog maar een afmelding, dus ik wacht sowieso nog even met beslissen of we gaan of niet. Ook wat betreft mijn gezondheidstoestand durf ik nog niks te zeggen. Als je naar de afgelopen dagen kijkt lijkt me dat verstandig. Verder ben ik nog even gaan kijken hoe snel Rose wakker was geworden in de Wereldwinkel bij haar collega Marga, die overigens knap grieperig overkwam. Daarna zo rond 12.00u thuis terug was het hoog tijd voor een ontbijt. Ook Jesse was uitgehongerd. Na een goede pauze en een spelletje op de computer, ben ik gaan afwassen, en heb de was uit de machine gehaald. Tegelijkertijd toen ik toch boven was alle dekbedden, en overtrekken uitgeslagen en weer onder ons bed opgeborgen. Al met al was ik daarna weer toe aan een pauze.

Rose kwam net terug na afgelost te zijn door de middagploeg, en was bereid een koffie verkeerd te zetten. Daar hebben we vervolgens heerlijk van genoten. Vanmiddag alle overgebleven flessen van de kerst dagen naar de glasbak gebracht, en even waxinelichtjes bijgekocht, waar je het huis zo lekker gezellig mee kunt maken. Daarna was ik van plan even een nieuw fotoprogramma te installeren, maar dat bleek zoals gewoonlijk een enorme klus. Alleen het binnenhalen van alle beschikbare updates koste al meerdere uren. Ondertussen is dat gelukkig afgerond, en hebben we zelfs al gegeten. Het eten was gemakkelijk vandaag. De overblijfselen van ons kerstdiner waren snel opgewarmd en erg lekker. We hebben afgesloten met een crème brulee. Ook al niet te versmaden. Ik merk vandaag ook nog goed de werking van de Diazepam. Het is gewoon zo dat je het ene moment actief en geconcentreerd aan het werk bent, en vervolgens ineens met je ogen dicht zit, en daaropvolgend weer wakker schrikt. Ik hoop er snel weer vanaf te zijn. Vanmorgen nog net voor ik vertrok met Jesse, belde mijn French Sister nog even op om te vragen hoe het nu gaat, na die allergische reactie, van afgelopen weekend. Gelukkig was mijn nieuws nu veel positiever. Wel wil ik morgen opnieuw een verwijskaart vragen voor een ademhalingstherapeut, maar lukt dat weer niet dan stel ik dat maar uit tot volgend jaar.

Vandaag houden Rose en ik het verder lekker rustig, er is uiteindelijk morgen weer een dag. Waarschijnlijk tot dan.

Fijne, tevreden, en vreedzame dagen

Woensdag, 26 december 2007 16.00u :

Eerst maar even beginnen met eerste kerstdag. Na schrijven van vorige log duurde het nog tot 14.00u voordat de eerste gasten arriveerden. Om 15.00u was iedereen er uit elke windstreek. Zowel Amsterdam, Zaandam, Rheden, Amersfoort en Woudenberg. 03_merlijn_astrid_jesse_owen_floor_storm De Woudenbergers kwamen als eersten en hadden volgens afspraak Appeltaart meegebracht, de specialiteit van Ine. Voor iedereen was er voldoende, maar er bleef letterlijk geen kruimel van over. Alle voorbereidingen waren perfect verlopen, en ook het serveren hiervan op de juiste tijd, op de juiste plaats, en temperatuur. Na alle waanzinnig in de smaak vallende hapjes, gevulde dadels met of Griekse yoghurt met honing en walnoot, of met schapenkaas, of met geitenkaas. Milde pepertjes gevuld met (enigszins zoete) roomkaas, en allerlei zelfgemaakte salades, tonijnsalade met appel, eiersalade, en krabsalade, pittige worstjes en ook de milde vorm hiervan, haring, en zalm, gemarineerde champignonnetjes, gemarineerde olijven, kromme jongens en tomaatjes. Voor het contrast stonden er ook de nodige zoetigheid op tafel als kerstschuim, bitterkoekjes, speculaas, e.d. Nadat deze hapjes eigenlijk zonder uitzondering verorberd waren, heeft Rose de pompoensoep die ik de dag tevoren gemaakt had opgezet, en ik de daarbij bedachte stokbroodjes in de oven gestopt. 14a_een_cognacje_na_het_eten_met_flits Toen deze geserveerd was werd het eigenlijk even erg stil, maar dat bleek een gezamenlijke geniet stilte te zijn, en was erg leuk om te zien. We kregen veel complimenten, en Emiel nam zelfs het recept mee naar huis, nadat hij hierom gevraagd had. Er werd zelfs gezegd dat het leek op een exclusieve kreeftensoep, maar ik bleef het een uiterst milde pompoensoep vinden, waar ik de volgende keer zelfs nog wat extra cayennepeper in zal stoppen. Alleen Owen heeft geen soep gegeten, toen hij na de eerste hap hoorde dat het om pompoensoep ging. Hierna hebben Rose en ik de rijst opgezet en de groenten, en ook het in wijn bereide draadjesvlees kon langzaam gaan opwarmen. Nadat ook dit op tafel stond kregen we wederom een stiltemoment, waarbij eenieder aan het genieten was van de simpele maar overheerlijke maaltijd.

Eigenlijk zijn dat soort momenten de grootst mogelijke complimenten die je kunt krijgen. Als ik terugkijk nu naar gisteren werden we aan alle kanten heel fijn geholpen en ben ik eigenlijk nauwelijks over mijn grenzen heengegaan, en dat is voor een controlefreak als ik ben toch ook wel een groot compliment.00_b_kerstboom_op_slaapkamer  Alle zorgen, en onzekerheden uit de toekomst zijn wel ter sprake geweest, maar niet op een rare, vervelende of overheersende manier, en iedereen hield rekening met het feit dat ik minder kan dan hiervoor. De avond liep pas tegen 23.00u op zijn eindje. De gasten hebben Jesse op ons verzoek uitgelaten, en hebben zo ook de nodige lol met haar beleefd, en Jesse was grandioos aanwezig. Zelfs de twee nogal uitgelaten jongens van beide 6 jaar oud, Owen en Storm, die met zijn tweeën kabaal voor tien kunnen maken, hield Jesse wel in de gaten, maar ze bleef er heerlijk kalm onder. Trouwens als je nagaat dat we met zijn zestienen waren op de betrekkelijk kleine oppervlakte van ons huis vind ik dat het helemaal top is verlopen. Er hing een heel prettige en ongedwongen sfeer, waar eigenlijk alleen de katten, veel stress van ondervonden. Al heeft Wijfie zich zelf overdag nog meermaals laten zien. Ziggy en Loekie lieten zich pas zien toen Owen op bed lag, en Storm, samen met zijn ouders Astrid en Olaf weer naar Zaandam vertrokken waren. Toen Rose en ik om 00.30u naar boven klommen waren we beide uiterst tevreden en voldaan, en erg blij dat we dit festijn ondanks mijn beroerde dagen ervoor toch hadden laten doorgaan. 02a_huiskamer_in_kerstsfeer_met_flits We zijn een fantastisch team, en weet je als je dit soort dingen afzegt, zie je deze mensen (je familie) nog minder, en ik zou dit toch voor geen goud willen missen. Ik ben nu weliswaar ontzettend moe, maar nu kan ik tenminste genieten van deze moeheid. Ook vanmorgen, de wekker hadden we om 08.00u gezet, ging heel relaxt. Ik heb mijn pillen uitgezet, en ingenomen en ben direct na het douchen met Jesse naar het Sterrenbos gegaan, waar ik Jesse driekwartier heb laten rondsuizen, en springen enz. Ze was uitgelaten, en ik heb samen met veel andere bekende hondenbezitters de nodige rondes gemaakt. Merlijn en Mireille, die nog op hun luchtbed in de huiskamer lagen toen ik vertrok waren ondertussen gedoucht en Rose was alvast begonnen aan een uitgebreid kerstontbijt, waar onze tafel eigenlijk te klein voor bleek. Het werd een heel feestelijk ontbijt en zelfs Owen, die al vanaf  zijn geboorte een lastige eter is, ontzettend heeft weten te genieten. Een lust voor het oog. Lichamelijk gezien voel ik me ook redelijk. Alle dingen die een mens moet kunnen doen om zich redelijk te voelen gingen ook zo vanmorgen, dus zat ik er ook relaxt bij. Na het ontbijt heeft Mireille het bed laten leeglopen m.b.v. het bijgeleverde motortje, en Merlijn en ik hebben de logeerkamer, weer opgeruimd en teruggebracht in kantoorstijl. Hij was evenals de anderen die deze metamorfose van hun oude vertrouwde slaapkamer nog niet eerder hadden gezien waren verbaasd over de verandering.

Daarna hebben ze ons nog geholpen om alle spullen die normaliter onder het bed liggen op onze slaapetage daarnaartoe te retourneren. Daarna zijn we met zijn zessen lekker aan de koffie met roomboterbanketstaaf gegaan, en daaropvolgend zijn we met zijn allen Jesse gevolgd die ons naar het station escorteerde. De kids en kleinkinderen hadden keurig de trein van 14.33u, en hadden nog een fikse treinreis tegoed alvorens ze thuis gaan gourmetten. Rose, Jesse en ik hebben ons huis weer terug, en ook dat bevalt na alle drukte weer prima. Nogmaals het was een uiterst geslaagde familiefestiviteit. Zojuist om 17.05 kregen we een telefoontje uit Rheden dat het viertal ook weer veilig thuis in aangekomen, en het erg naar hun zin hadden gehad.

Het leuke is nu ook nog dat wij met de overblijfselen heel gemakkelijk nog dagen feestelijk door kunnen gaan. Het huis is alweer bijna in oorspronkelijke staat, en ik ben uiterst tevreden dat ik zelf het een en ander heb weten te delegeren. We hebben mooie bloemen staan, 3 overheerlijk meegebrachte rode wijnen, een lekkere port om bij na te genieten, en een genietend drietal katten die erg blij zijn dat zij nu weer hun gezag over dit huis terug hebben.

Rose speelt een spelletje op de computer, ik hoor allerlei kerstgedoe op de achtergrond uit de tv komen, ik schrijf een logje, en heb net de foto’s van gisteren even verwerkt, en zal een poging doen die in dit log te verwerken. Voorlopig een leuk verslag denk ik.

Langzaam weer beter

Even terugkomen op gisteren. Het contact met de dr. verliep goed. Ze vond het prima dat ik i.v.m. mijn vastzittende rugpijn een aantal Diazepammetjes genomen had van 5mg, en zeker geen kwaad kunnen in samen gang met al mijn andere medicatie.

Vanmorgen om 07.00u de wekker gezet, niet direct kunnen opstaan, zoals de bedoeling was. Rose was veels te lekker. Na drie maal draaien, even getempt. Temp:36.4Ëš. Nu geconcludeerd dat koorts voorbij is. Vervolgens pillen uitgezet, maar nog niet genomen i.v.m. Anti Osteo Porose dag, waarbij ik nu voor de 11e maal deze Fosamax tablet moet nemen, waarna ik minstens een uur rechtop moet blijven lopen.

Daarna direct weer voor de eerste maal naar buiten met Jesse. Naar het Sterrenbos geweest, en haar daar lekker los laten lopen. Ook nog marathon collega Martine tot twee maal toe tegengekomen die druk aan het trainen was. Was leuk, haar gelijk goede Kerstdagen kunnen toewensen. Gisterenmiddag toen Rose en Lucas haar ophaalden bij Hans en Mieke, was ze helemaal doodmoe, maar vanmorgen was ze weer volledig opgeladen met hernieuwde energie.

Bij het verlaten van ons huis had ik direct al in de gaten dat er uitgerekend in de Kerstnacht weer eens bij ons in het goed verlichte portiek gepiest was. Ik snap daar werkelijk niets van en vind dit zo goor, maar ach ergeren kun je je aan alles, en ik had daar tegelijkertijd geen zin in, dus heb ik na het ontbijt wat Rose heerlijk voor me had klaarstaan, toen ik kortademig en al terugkwam van mijn ronde met Jesse. Ik heb maar even ons portiek, en onze mooie voordeur weer toonbaar gemaakt. Rose had ondertussen ook al weer gestofzuigd, om het huis nog mooier te maken voor alle familie die we vandaag samen gaan ontvangen. Als ik nu om me heen kijk, en de klok heeft zojuist 11.30u geslagen, dan kan ik wel zeggen dat we samen ons huis toch weer tot een gezellig en warm huis gemaakt hebben. Alle slaapplaatsen zijn klaar voor gebruik vanavond, alle voorbereidingen voor het eten zijn gedaan, ik heb gisteren ook nog een heerlijke pompoensoep gemaakt, en we zijn volledig klaar voor de ontvangst van de familie.

Rose maakt momenteel een lekkere bak koffie verkeerd, en heeft dit pauzemoment kennelijk ook gekozen om een logje te schrijven. Geinig. Ik ben zo blij dat ik me na de afgelopen dagen eindelijk weer wat beter voel, en ben vast van plan om er samen met Rose, en Jesse echt wat van te gaan maken vandaag. Enkele dagen terug had ik dit zeker niet verwacht. Ik was toen met die koorts overigens zover weg dat ik me er niet eens zorgen over kon maken. Rose is nog wel even van plan geweest om de hele boel maar af te blazen, en ik kon dat goed snappen, maar ben nu blij dat het toch doorgang gaat vinden. Het feit dat ik er vanavond doodmoe van zal zijn vind ik niet erg. Ik mag er van Rose niet teveel van zeggen, maar zij heeft me de afgelopen dagen ontzettend goed doorgeholpen.