Onwennig

Zo, weer eens een avond op mijn vaste afdeling met collega Dave. Ik heb intussen zo’n beetje bijgelezen en ben bijgepraat door de collega’s over de afgelopen weken dat ik hier niet geweest ben. Ik ben blij dat het hier eenmaal zijnde niet tegenvalt. De routine zit er nog in, en de zenuwen zijn aardig onder controle, al merk ik wel dat ik nu al erg moe ben, maar op dit moment is het eerder de vraag: wanneer ben ik niet moe? De pijn van de zenuw/ wortel kanaal behandeling van vanmorgen valt mee. Ik heb er in ieder geval niks extra’s voor ingenomen.

Ook mijn collega deed er niet moeilijk over dat ik nog wat onwennig ben. Hij heeft de neiging alles te doen, en ik moet hem dus eerder remmen. Ondertussen ook kennisgemaakt met de nieuwe opnames van de afgelopen weken. Ik merk overigens ook dat ik weinig tot geen opmerkingen krijg over mijn wat gezwollen gezicht. Alleen de collega’s is dit opgevallen, of de patiënten durven er niks van te zeggen. Ik denk ook dat het mij meer in de weg zit dan dat het opvalt. Rose zei gisterenavond toe we net op bed lagen tegen me dat ik dit maar beter kan accepteren, want dat ik zoveel water extra bij me draag zal nog wel even duren. Het rare is dat het afkomstig kan zijn van 3 verschillende soorten pillen die ik slik. In het begin toen ik alleen de Prednison slikte had ik er nauwelijks of geen last van, maar sinds ik pillen heb gehad i.v.m. mijn incontinentie van zowel de huisarts als de uroloog heb ik er last van dus 1 of beide van die middelen zal het zijn. Ik zal het er de 6e februari wanneer ik de uroloog spreek zeker melding van maken.

Voorlopig zie ik in ieder geval het komende weekend weer wat meer zitten, en dat voelt goed. Toen ik Rose net aan de telefoon had vertelde ze dat ze vanmiddag samen met Marja de Valentijnsetalage al had afgemaakt, dus dat we daar morgenochtend niet aan hoeven te besteden. Ook al goed nieuws. Met een beetje mazzel kunnen we dan morgen de grote wandeling met Jesse gaan maken of even naar Hoek van Holland gaan. Eerst maar eens zien hoe de avond verder gaat.

Terugblik

Gisteren een drukke dag, de gewone dagelijkse zaken, en een speciale bezigheid. Rose kreeg haar tattoo. De speciale die we hebben afgesproken te laten zetten ter ere van ons 25jarig samenzijn. Na een dikke tweeëneenhalf uur stond deze er keurig op. Gevoel. Ik ben het zo zat steeds met een opgeblazen gezicht te moeten rondlopen. Het is net of ik op ieder moment in huilen kan uitbarsten, zo’n gevoel. Door moeheid ben ik ’s middags ook even gaan slapen wat ook wel weer goed deed.

De dinsdag, ik zou voor achten even huize Frankeland bellen om te vragen of ik daar gebruik kan maken van het extra warme bad om mijn spieren wat losser te kunnen maken, op advies van mijn fysiotherapeut. De pijnlijke nacht met veel draaiwerk, en het feit dat vanmorgen het bed en de aanwezigheid van Rose daarin maakten het opstaan echter zo moeilijk, dat ik pas om 08.30u onder de douche stond. Mijn 4e doos Fosamax leeggemaakt, en vlak daarna in het park toch gaan bewegen, met een leuke nieuwe jonge labrador genaamd Lotte, met als gevolg een fikse benauwdheid en pijn op de borst. Dit houdt in dat ik dus nu aan de 17e week van mijn Prednisonkuur bezig ben. Wat gaat de tijd toch snel! Oh ja, ik ben ook aan het experimenteren met afbouw pijnstiller Ibuprofen. Op het ogenblik gebruik ik maar 1 Ibuprofen van 600 p/d. Of liever gezegd 2 halve. Het is niet zo dat de pijn weg is maar ik merk dat pijnstillers zulke rommel is dat ik er gewoon minder van wil gebruiken, en pas weer meer wil gebruiken als het echt niet anders kan. Ik heb vanmorgen ook pas contact met mijn werkgever gehad over een aantal diensten in februari. Ik had kennelijk per ongeluk ochtenddiensten gehad i.p.v. avonddiensten, en dan is zo de onregelmatigheid weer terug, en dat is niet de bedoeling. Ik ben trouwens wel benieuwd hoe het morgen na dik drie weken afwezigheid, en volop nieuwe patiënten, weer zal zijn op de afdeling, en hoe het zal gaan zonder slaapmoment op de dag?

Afwachten maar. Gelukkig komt Texel ook langzaam dichterbij. Zo, alles ligt klaar en is doorgenomen voor de Ondernemingsraad, en ik ga zo richting Delft. Later meer.

            Volkomen uitgeput na een voor mij moeizaam volgbare ondernemingsraad. Mijn concentratie was er nauwelijks. Mijn gedachten kon ik niet vasthouden, en ik denk aan het begin van een stevige dip te zitten. We hebben samen wel lekker gegeten, en ik was blij zo rond 22.00u op bed te liggen. Alleen mijn gedachten kon ik ook nog niet direct concentreren. Mijn gedachten werden meegenomen naar een mailtje van een goede vriendin uit Limburg, die een heel moeilijke periode uit haar leven doorgaat. Ik heb me voorgenomen deze week of te gaan schrijven of met haar te gaan bellen. Daarna kon ik me wel wat beter concentreren op een nieuw boek in stripvorm over Rechter Tie. Ook het voorwoord over Robert van Gulik, de schrijver van de rechter Tie verhalen was zeer  interessant. http://www.robertvangulik.nl/welkom/index.jsp Dit is een heel leuke site en voor mensen die echt iets willen begrijpen van China, en een beetje de gedachtewereld van de Chinezen zijn de boeken van rechter Tie eigenlijk onmisbaar. Een leuk weetje, heel veel landen die mensen naar China sturen als vertegenwoordiger moeten vanuit hun basis deze boeken als verplichte literatuur tot zich nemen, en deze verhalen zijn wereldwijd in alle talen verkrijgbaar.

Vanmorgen vroeg behoorlijk benauwd en onrustig opgestaan, na een onrustige nacht, snel naar het ziekenhuis om urine in te leveren voor een bezoekje aan de Uroloog volgende week. Vervolgens met Rose en Jesse een betrekkelijk korte ronde gemaakt omdat ik ook een afspraak had bij mijn Koreaanse Tandarts voor een zenuwbehandeling van een van mijn kiezen met een gat. Normaliter zou er gekozen zijn voor trekken, maar gezien mijn zeer beperkt aanwezige weerstand en het willen voorkomen van infecties heeft de tandarts voor deze behandeling gekozen. Er waren 2 verdovingen nodig, en vervolgens gebruikte de tandarts een nieuw soort behandeling. Hij werkt ook in een volkomen nieuwe behandelkamer met alles nieuw, dus het was zowel voor hem als voor mij wennen. Wat wel prettig was is dat deze man alles vertelt wat hij gaat doen en daarna ook doet. Niet dat ik nu relaxt op deze mooie stoel lag, maar het stelt wel enigszins gerust. De 11e februari volgt de definitieve vulling. Nu weer een uurtje na de behandeling zit ik aan een koffie verkeerd die Rose net voor me gezet heeft. Ze gaat zo een middagdienst draaien bij de Wereldwinkel. Verder ben ik nog steeds niet gerust op mijn komende dienst op mijn afdeling. Maar als ik er eenmaal ben zal het allemaal wel weer gaan. Dat zal later te lezen zijn.

Tattoo

Vandaag de grote dag van de afspraak die we hebben met Damy van der Waal in verband met de te zetten tattoeage bij Rose. Vannmorgen gewoon opgestaan, de ronde gelopen met Jesse, ontbeten, en naar Damy toe gelopen. Het is hier vlakbij, en bij aankomst had hij alles al voorbereid, inclusief een lekker verwarmde werkruimte.015_alles_inkt_naalden_enz_wordt_klaarge In de loop dat Damy deze kunst van het tattoeeren leerde van Tattoo Eus, is hij stevig aanhet verzamelen gegaan en zijn werkruimte staat dan ook vol met apparatuur, van een sterilisatie machine, een triller, een tandartsenstoel, allerlei hygiëne spullen en niet te vergeten drie verschillende tattoeagezet apparaten met verschillende diktes naalden, en inkt. Voor onze tattoos heeft Damy verschillende ontwerpen gemaakt aan de hand van wat wij wilden. In dit geval hebben wij gekozen voor een keltischachtige symboliek. Het werk wat ook in het andere werk van Damy een grote rol speelt.023_de_tattoo_ruimte Wij hadden het ontwerp bij ons en konden tot op het laatste moment wijzigingen of aanwijzigingen geven. Damy zette vervolgens dit door hem gemaakte ontwerp op speciaal carbonpapier, zodat dit op de bestemde plek, aan de binnenkant van de linkerenkel van Rose afgedrukt kon worden.006_het_begin Na de foto van het ontwerp is Damy bezig die afbeelding op de juiste plek op de enkel van Rose te plaatsen.012_het_ontwerp_wordt_op_been_getekend Daarna begon het echte werk. Vaak word aan ons gevraagd, doet dat dan geen pijn? Ja natuurlijk wel, je voelt wel dat er in je lichaam geprikt word, maar aangezien je weet waarvoor het is, kan je een hoop hebben. Bij vrouwen hoor je de tattoeeerder vaak zeggen, als je kinderen hebt gekregen, dan weet je wat pijn is, en dan is dit in vergelijking een peuleschil. Als de tattoo er eenmaal opzit dan voelt het aan als een schaafwond. Dat echte werk bestond in dit geval uit scherpe lijnen, en Damy werkte met een naald met een dikte van 5. 018_het_tattooering_begint Heel zorgvuldig heeft Damy gedurende de twee uren daarna de hele afbeelding vastgelegd op de soms lastige plaats. Ondertussen maakte ik foto’s en we hebben het een en ander afgepraat. Rose had tijdens de werkzaamheden zo nu en dan wel even last van een zenuwschokjes. Er zit nu eenmaal veel bot in je enkel.028_geconcentreerd_gezicht  Zo nu en dan zag ik haar blik ook even samentrekken en hoorde dan aan haar ademhaling dat ze even op buikademhaling overschakelde. Toen de hoofd afbeelding gereed was wisselde Damy van inktkleur. De hoofdafbeelding is in Oostindische zwarte inkt gezet, en de schaduwen, die bij het afwerken horen en de diepte beter naar voren laten komen is in een mooie grijstint.020_en_gaat_verder  026_het_begint_zijn_vorm_te_krijgen_1 De afbeelding is erg mooi geworden. Vooral de schaduw zoals jullie kunnen zien in de laatste foto laat net de hele afbeelding tot leven komen. Bijvoorbeeld het zand in de zandloper komt daardoor in beweging.

Nu komt de periode van verzorgen. Om te beginnen is het de questie om de nieuwe tattoo goed vet te houden, zodat de wond goed kan genezen zonder korstjes. Voor vlak na het zetten is die doorzichtige huishoudfolie handig, maar  als je niet werkt of lekker voor de tv zit dan kun je de wond het liefst gewoon aan de buitenlucht blootstellen, met een beetje calendulazalf erop. De wond ziet er bij Rose in eerste instantie heel goed uit. Er is nauwelijks sprake van zwelling, en bloed heeft ook niet of nauwelijks gevloeid. Nu is het even afwachten tot het moment van herstel bij mij. Ik maak pas een afspraak bij Damy als mijn Prednisonkuur is afgelopen en ik ook weer een gezonde weerstand heb.030_het_is_af

Verslag

Vrijdag de 25ste, zaterdag de 26ste en zondag de 27ste januari 2008:

Vrijdagmorgen extra vroeg opgestaan voor een gevulde dag. Eerst de medicatie, vervolgens een behoorlijke ronde met Rose en Jesse, ontbeten en vervolgens snel naar het ziekenhuis waar ik om te beginnen een reeks röntgenfoto’s moest laten maken. Daarna had ik een afspraak een verdieping hoger waar ik een heel uitgebreid longfunctieonderzoek had. De medewerkster van het ziekenhuis verontschuldigde zich voor de betrekkelijk oude apparatuur die hier nog stond, en die volgend jaar wanneer dit ziekenhuis vervangen word door een nieuwbouwziekenhuis bij station Nieuwland, volledig vernieuwd zal worden. Vervolgens kreeg ik een heel moeilijk beschrijfbaar onderzoek, waarin ik in ieder geval met een knijper op mijn neus allerlei adem/long testen moest doen, met een betrekkelijk vies plastic mondstuk in mijn mond. Met een scheef oog gericht op allerlei monitoren kon ik mijn verrichtingen in allerlei kleurtjes volgen. Verder was er ook een onderzoek in een kleine doorzichtige kast waarin ook weer de nodige tests gedaan werden. Vervolgens weer terug naar de oude plek en daar vervolgens weer de zelfde testen maar nu met Ventolin(een paar pufjes). Ik weet niet precies hoelang alles bij elkaar duurde maar het was wel een uiterst vermoeiende reeks testen, waarna ik me ook behoorlijk duizelig voelde. Ik dacht bij het verlaten van het ziekenhuis nog even ik ga toch nog een deel van de studiedag van de Ondernemingsraad volgen over marktwerking binnen de zorg, een onderwerp waar ik zeer in geïnteresseerd ben, maar thuisgekomen bij Rose was ik zo moe dat ik dit idee snel heb laten varen. Nu de uitslag nog van dit onderzoek. Er lag vanmorgen een brief van de reumatoloog waarin hij zijn afspraak met mij voor de 6e februari afzegde en nu moet ik dus nog een week extra wachten.

            Thuisgekomen zag ik Rose net terugkomen van boodschappen doen voor het WE. We hebben samen even wat gedronken, en zij adviseerde me even te gaan slapen omdat ik er kennelijk net zo moe uitzag als dat ik me voelde. Zo gezegd zo gedaan. Rose ging bij de Wissel haar uurtjes draaien met Hans, en bleek later een der leukste middagen te hebben gehad. Het slapen deed mij erg goed. Ik had de moed, en nam ook de gelegenheid om mezelf weer eens fatsoenlijk te verzorgen. Als je nauwelijks energie hebt is dat soms lastig en voor mijn eigengevoel moet ik daar toch zo nu en dan even tijd voor maken. Om 17.00u weer opgestaan, en samen met Rose wat voorbereidingen gedaan voor het warme eten. Rose had varkenshaasjes gehaald, en een pond peultjes en we hebben hiervan vervolgens enorm gesmuld. Rose vertelde me dat Ans, een van de Wereldwinkel collega’s voor mij gebeld had over de djembé cursus, en dat ik met haar en haar man mee kon rijden. Op de een of andere reden had ik niet echt gek veel zin, maar toch, aangezien ik me meestal beter voel als ik er vandaan kom, toch maar gegaan. Achteraf bezien was dit een goed besluit. De 2 uur hebben we besteed aan wat herhalingsoefeningen en basishoudingen, en slagen. Bleek dat ik mijn handen ondertussen al weer helemaal verkeerd hield. Kortom een niet al te hectische maar leerzame cursusavond. Eenmaal thuis was ik volkomen op, en heeft het niet lang geduurd of ik lag te ronken naast Rose.

            De zaterdagmorgen begon vroeg, en we hadden maar een lijst gemaakt van verplichtingen. Naast boodschappen, moest er het nodige schoon gemaakt worden, we moesten ons voor een bepaald aantal zaken en een excursie naar Bergen Noord Holland opgeven, en er moesten hoognodig 5 betalingen de deur uit. Ook wilde ik graag nog aan het werk met de 2 overige meldingen waarvan ik de melders nog niet had kunnen bereiken. ’s Avonds zouden we Hans en Mieke te eten krijgen, en uiteindelijk liepen onze werkafspraken goed. Ons huis was weer prachtig schoon, de meldingen zijn op de registratie na helemaal verwerkt, de betalingen zijn gedaan, en alles op ons lijstje was gedaan. Weliswaar moe, maar voldaan ben ik ’s middags toch maar weer een uurtje gaan slapen als voorbereiding op het bezoek.

            De avond verliep soepeltjes en we hebben naast lekker gegeten en gedronken ook weer eens lekker bijgepraat. French sister belde nog even tussendoor, en dat was ook heel leuk, en de avond was voorbij voordat we het wisten. Gezamenlijk hebben we met Jesse, ook Rex, Beauty en Money nog uitgelaten, en Rose en ik zijn nog even via de avondwinkel gelopen om de avond te kunnen besluiten met 2 Hertog Jannetjes. Het werd laat en gezellig.

            Vanmorgen stond de wekker alweer vroeg. We zijn met Jesse richting Vijfsluizen gelopen en daar heeft ze heerlijk los gelopen en gejaagd op alles wat zich maar wilde laten verjagen. Nu, enkele uren later ligt ze op haar kussen luidruchtig te dromen over alle belevenissen van vanmorgen. Rose en ik hebben tijdens ons ontbijt gekeken naar een nieuwe video die we pas aangeschaft hebben. “The Bourne Identity” hebben we bekeken en dat was een zinderende en spannende film met een prachtige achtervolging in Parijs. We hebben ook “the Bourne Supremacy” nog in huis, en ik ben benieuwd of deze net zo de moeite van het kijken waard is. http://muziek-en-film.infonu.nl/film-en-video/8896-the-bourne-trilogie-identity-supremacy-ultimatum.html

Volgens de beschrijving op deze site zijn zowel deel twee als deel drie zeer de moeite waard. Ik wist nog niet dat er zelfs al een derde was, dus dat zullen we nog moeten afwachten. Ondertussen is zelfs de afwas alweer gedaan, en het huis is in oude staat teruggebracht. Ik ga ook weer een middagslaapje doen, hoe wat klinkt dat als een oude … . Maar het doet wel goed. Later meer.

Oorlogsverklaring

Soms gebeuren er dingen in mijn omgeving waar ik niets van weet. Vanmorgen keken we naar buiten. Wat zagen we? Bij de uitgang van de parkeergelegenheid van o.a. de Griek(restaurant) werd er ineens een barricade opgericht. Er was blijkbaar een conflict bezig over het recht van overpad. http://www.bouwhelp.nl/vraag/7108_recht_van_overpad Bij deze site kun je er alles over lezen . Wij wonen aan de rand van het centrum en parkeren is een crime zoals in elke binnenstad. In onze rij huizen zijn er op de begane grond allerlei bedrijven o.a. restaurants Grieks en Surinaams, bloemenzaak, uitzendbureaus enz. Ook zit er naast ons een makelaardij, een grote en die hebben toch een aantal auto’s om de klanten op te zoeken. Toen zij zich hier vestigden installeerden zij achter ons huis een slagboom en zonder overleg bedachten ze dat de buurt wel zou mee betalen. Wij bleken de enigste te zijn geweest die erin waren getrapt. Wat zijn wij soms brave zielen. Die slagboom leefde niet lang want de boom werd steeds omver gereden. De slagboom werd steeds armzaliger tot de dag dat die verdween. Nu hebben ze een aantal lelijke hekken geplaatst zodat de jarenlange vrede werd verstoord. Er was geen recht van overpad meer en de mensen van de restaurants namen toen een andere weg door een opening in een heg waardoor ze ook weer over andermans terrein reden. De Surinaam bezorgt hun bestellingen met de auto en maakt dus gebruik van de opening en hebben ze dat gat blijkbaar wat vergroot. Nu is dat dus onmogelijk gemaakt. Ik ben benieuwd wat het vervolg zal zijn en ook blij dat we geen auto hebben.

Nu zit Hot naast me asperges te schillen. Dat is zijn specialiteit en zit te mopperen dat de kwaliteit wat te wensen overlaat. We krijgen eters. Hans en Mieke komen. Hans is onze hondengoeroe waar Jesse mag komen logeren als er calamiteiten zijn. Altijd prettig zo’n noodadres. HansJesse komt er graag en zij mogen Jesse. Wanneer ze daar binnenkomt, vertelt Mieke. Dan komt ze op haar onderdanigst binnen en in no time heeft ze de regie overgenomen en ligt op de beste plekjes een prima donna te spelen. Dat wordt gepikt. Het is zo’n macha hond. Leuk om te zien, we moeten wel erg consequent zijn. Dit vinden we beiden lastig maar wanneer we hiermee stoppen loopt ze spoedig over ons heen. Ik ga verder met de voorbereidingen en tot de volgende keer.

Meditatietechnieken

"We observeren, beoordelen, commanderen onszelf op een genadeloze manier-alsof we een beheerder zijn en voortdurend proberen een of andere persoonlijke eigenschap te verbeteren. Maar als we mededogen als richtlijn nemen, al is het nog zo kort, dan leren we onszelf te onderzoeken, zoals een antropoloog een vreemde cultuur bestudeert. Een waakzame nieuwsgierigheid treedt in plaats van minachting of ontkenning- de gebruikelijke pogingen om pijn te vermijden door ons hart van de buitenwereld af te sluiten. Als we het kritische oordeel loslaten, kunnen we trachten te ontdekken wat de waarheid is, zelfs al is die niet erg vleiend. Dan kunnen we de "ruwe plekjes" met mededogen bekijken. Het is gemakkelijk van onze goede punten en nobele eigenschappen te houden, maar de minder vleiende aspecten van onszelf- onze angsten, hebzucht, domheid en flaters – zijn precies de delen van onzelf die het hardst onze mededogen nodig hebben."

Voordat jullie "lezers" van verrassing van jullie stoel vallen en gaan juichen van Rose heeft de verlichting bereikt! Neen, het is nog niet zover. Het stuk dat ik heb geciteert komt uit het Boek "3 Minuten Meditaties" dat is geschreven door David Harp. http://www.nl.bol.com/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/nl/-/EUR/BOL_DisplayProductInformation Op deze link kun je hierover lezen. Dit is het boekje dat Hot heeft geleend. Wat me aanspreekt is dat het gewoonweg een haalbaar ideaal lijkt. Een aantal korte momenten van de dag aandacht voor mezelf, daar zou ik aan kunnen wennen. Een beetje stilte in mijn hoofd? Mmmm niet slecht. 04b_blad_met_druppels_bewerktDezelfde stilte krijg ik soms bij het fotograferen of bij het tekenen. Vooral bij de makro lens waarin ik dan een verborgen wereld kan ontdekken. De wereld van het klein kan soms zó mooi zijn. Binnen kort komt de lente weer want de winter is naar mijn gevoel voorbij. Dan ga ik weer met deze lens op stap. Toen er nog sneeuw lag in de afgelopen december maand was ik helaas te druk met het verplegen van Hot, die toen ziek was, de winkel en de voorbereidingen voor de Kerst dat ik helaas geen tijd had om op safari te gaan. Dat komt nog want ik loop nog een tijdje langer rond in dit, soms, tranendal. Maar, er komen andere tijden en dan maken we daar weer iets nieuws en spannends van.

Geleefd worden

Vanmorgen de wekker om 05.45u i.v.m. wortel kanaal zenuwbehandeling bij tandarts. Zodoende bijtijds pillen kunnen innemen. Jesse en Rose brachten me naar de tram richting woudhoek, en ik was uiteindelijk al om 07.35u bij de tandarts. Er is een gat geconstateerd door de mondhygiëniste en later bevestigd door de tandarts, maar omdat ik aan de Prednisolon zit en daardoor de weerstand erg laag word, wilde ze een speciale afsprak maken. Na een uur wachten, dus om 08.35u kwam de assistente van de tandarts vertellen dat de tandarts er nog steeds niet was, en dat het schema voor de dag zo vol zat dat ik in geen geval nog geholpen zou kunnen worden. Ze bood op de zo nederig mogelijke wijze  haar excuus aan en omdat er toch geen andere keus was heb ik maar een nieuwe afspraak gemaakt voor volgende week woensdag bij de echtgenoot van onze tandarts. Toch loopt nu de aanvang van de dag in de soep gelopen is mijn hele dag anders. Rose was met me opgestaan, en zelfs Jesse keek vroeg op van het tijdstip, en de donkerte. Ze kwamen net terug van wandelen toen ik pompoenpittenbrood had gehaald bij de bakker. Eerst zijn we dus maar rustig gaan ontbijten. We hebben vanmorgen ook even royaal de tijd genomen voor elkaar, daar komt het soms veel te weinig van. In dit geval was het i.v.m. voorbereidingen.

Rose en ik hebben nl. besloten een tattoo te laten zetten ter ere van ons 25 jarig samenzijn. Vervolgens kwam het probleem, hoe kiezen we een toepasselijke afbeelding. De plek is al gekozen. Bij Rose op de binnenkant van haar linker enkel, en bij mij aan de binnenkant op de rechter enkel. Ondertussen hebben we een aantal ontwerpen laten tekenen door een bevriende kunstenaar. Damy. Damy hebben wij verteld dat we 25 jaar samenzijn en dat het leuk zou zijn om iets van een zandloper in het ontwerp verwerkt zou moeten worden. Vervolgens ging hij hiermee aan de slag, en uiteindelijk hebben we vorige maand pas besloten welke afbeelding erop gezet gaat worden. Alleen door dit langdurige proces van ontwikkeling zitten Rose en ik ondertussen al in ons 27ste jaar samen, en helaas zal de tattoo bij mij nu ook nog op zich moeten laten wachten, want zolang ik een verminderde weerstand heb en dus extra infectiegevoelig ben wil ik geen nodeloze risico’s nemen. Toen Damy ervan hoorde zei hij overigens uit zichzelf al dat hij dat nu een te groot risico zou vinden. Uiteindelijk gaat het bij Rose as. Maandag gebeuren. Spannend en leuk, het is ondertussen jaren geleden dat we onszelf tatoeages hebben gegund. Zo gauw de afbeelding er mooi opzit volgt het bijbehorende plaatje. Wij zijn heel blij met het ontwerp.

Vervolgens opende ik de post in de computer en er waren meerdere meldingen van Agressie en geweld waarvoor ik vandaag in actie moet komen. Laat ik dat trouwens eerst maar eens doen, want vanmiddag heb ik een Wereldwinkel dienst met Wil.

Ondertussen een melding volledig verwerkt. De persoon in kwestie vind het gewoon belangrijk dat dit soort voorvallen gerapporteerd worden, en had geen behoefte aan verdere opvang, en was daarnaast erg druk met bezigheden op de werkvloer. Dat is iets waar we ook veelvuldig tegen aan lopen dat het gewoon zo druk is op de afdelingen waarvandaan de melders komen dat ze nauwelijks tijd kunnen vrijmaken om even te kunnen praten. Dat is een van de redenen waardoor het werk bij het opvangteam soms lastig en tijdrovend is. Soms moet je ook zoeken waar de melder werkt, wanneer die persoon werkt, want de meeste werknemers in ons ziekenhuis werken onregelmatig, net zoals de leden van het opvangteam. De andere melders kon ik zodoende nog niet bereiken. Vanavond nog maar eens proberen. De kleur is weer eens verdwenen bij weblog.nl, dus doen we maar weer eens een stukje in het zwart.