Lekker vrij

Een vrije dag vandaag. Zaterdag en zondag gewerkt, en dat is heel goed gegaan, maar gisteren was het wel onverwachts druk. Ik werkte met Henk, en we vullen elkaar prima aan. Zondag is natuurlijk de dag dat alle patiënten die hun verloven aan het uitbreiden zijn dan ‘s middag en ‘s avonds terug naar de afdeling komen. Deze keer waren er een aantal patiënten die een uitglijder gehad hebben. Een uitglijder houd in dat ze toch alcohol genuttigd hebben. Het blijft natuurlijk ook heel lastig om aan de druk en de verleiding toe te geven, maar aangezien we bij ons alleen gemotiveerde mensen opnemen, omdat we echt niet voldoende personeel hebben om mensen te dwingen tot stoppen, is het natuurlijk wel een goed gesprek waard om erachter de komen waardoor mensen opnieuw in deze valkuil terecht gekomen zijn. Zo was er bijvoorbeeld een patiënt die eerlijk aan de leiding opbiechtte dat er alcohol ingenomen was maar vervolgens aan ons vroeg om dat aan de patiëntengroep geheim te houden omdat er zgn. schaamte bij kwam kijken. Hier kan je als leiding natuurlijk niet op ingaan, want bij een weekendnabespreking gaat het er nu juist om om van elkaar te kunnen leren en die ervaringen moeten dan natuurlijk wel op tafel komen. Ook was er gisteren iemand die opbelde en vertelde dat er sprake was van een terugval door erg slecht nieuws. De persoon in kwestie is allang bij ons in zorg, en had dinsdag ook een afspraak bij een ander ziekenhuis waar je nu eenmaal niet dronken binnen kunt komen voor vervolgbehandeling. We hebben op onze afdeling ook een soort van terugvalbed, waar je op een moeilijk moment gebruik van kunt maken, mits je nog niet langer dan 48u teruggevallen bent. Na overleg met mijn collega besloten deze patiënt ondanks het niet helemaal voldoen aan de regels toch dit bed aan te bieden, zodat de persoon toch gebruik kon maken as. dinsdag van de vervolgbehandeling. Met zo’n aanbod, gegevens opzoeken, alles regelen gaat een hoop tijd gemoeid en die kun je niet tegelijkertijd in de andere aanwezige patiënten stoppen. Uiteindelijk was het stevig aanpoten gisteren, en is niemand aandacht tekort gekomen, maar ik kwam wel totaal op apegapen buiten waar Jesse en Rose al op me wachten. Het geeft ook wel een erg prettig en tevreden gevoel, en ik vind mijn werk duidelijk nog steeds erg leuk, en ben er goed in.

Op zaterdag had ik wel wat tijd over op het werk en naast enkele telefoontjes heb ik ook eens op een rij gezet hoeveel uren ik eigenlijk de afgelopen tijd heb gemaakt. Gemiddeld kom ik dan uit op een dikke drie dagen per week, en dat is bij een dienstverband van 36 uren meer dan 2/3 oftewel > de 66.6%. Terwijl ik volgens de afspraak maar 50 á 60% meedraai. Ik heb vandaag tenminste maar een briefje aan mijn baas geschreven waarin hij dit cijfer moet veranderen, want dat is wel degelijk van invloed op de toekommstige WIA keuring. Ik had er helemaal niet bij stil gestaan, maar ik heb een gesprek met Personeel & Organisatie op mijn werk aangevraagd, want ik wil graag weten wat de financiële gevolgen zijn als ik in oktober 1 jaar gedeeltelijk in de ziektewet zit. Daardoor ben ik me meer gaan afvragen, zodoende mijn rekenwerk.

Vanmorgen heb ik ook eindelijk de fotoreportage klaargekregen voor publicatie. Ik bleek een van de powerpoint presentaties toch nog niet goed verwerkt te hebben. Nu ziet die er wel buitengewoon goed uit. Verder hebben Rose en ik vandaag voor het eerst voor een van onze buren haar hondje Rodie 109_pict0276_109_2 meegenomen voor de grote wandeling, en dat doen we zolang het nodig is. Fia, de buurvrouw in kwestie heeft gezondheidsproblemen, en loopt dusdanig moeilijk en wacht momenteel op nieuwe knieën en heupen. Uitgaan met de rollator gaat wel voor kleine stukjes, maar ze heeft nu ook wel zo’n scootmobiel, maar nu Ro eenmaal doorheeft hoe leuk het is om daarmee rondgereden te worden wil hij er niet meer naast lopen. 118a_pict0288_118_plaatje Vanmorgen hebben we dus Jesse en Rodie meegenomen en zijn bijna 2 uur weggeweest. Ro was bij terugkomst helemaal op, maar het gezicht van Fia ziende is ze zo blij met onze hulp. Een leuke vorm van mantelzorg, en Jesse liep heel mooi naast Ro. Ze kunnen het gelukkig goed met elkaar vinden.

Vandaag gaan we verder alleen maar leuke dingen doen. We moeten alleen nog even naar de winkels en de apotheek, om wat medicijnen te halen. Rose hoest de laatste tijd nogal heftig, en heeft hiervoor vanmorgen even onze huisarts bezocht. De huisarts die benoemde haar probleem als overactieve bronchiën(longblaasjes). Hier gebruikte ze al medicatie voor, maar ze heeft hier nu ook een tabletje voor gekregen. Dat hoesten is ook zo vermoeiend, en leverde haar ook veel spierpijn op. Ik ben benieuwd of dit snel zal helpen. Vooral ‘s nachts bij het liggen geeft het problemen. We zullen het zien(en horen). Voorlopig hou ik het hierbij.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s