Alweer vrijdag.

Gisteren was alweer een gedenkwaardige dag. Het was precies twee jaar geleden dat ik ‘s morgens in de nachtdienst zat, en aldaar te horen kreeg dat mijn vader zijn laatste adem uitgeblazen had. Dat maakt de toch al gedenkwaardige dag van nine eleven nog specialer. Ik merk wel dat ik op de een of andere manier vrede heb bij het idee dat zowel Pa als Ma, die drie maanden voor Pa stierf, er niet meer zijn. Ze hadden een lang en vol leven achter de rug, en waren er beide aan toe. Ik merk wel dat ik hen bij momenten nog stevig kan missen. Ik merk dat ik in de hevige tijd nu, van Rose en mijzelve sommige zaken graag zou delen, maar aan de andere kant is het goed dat ze er nu ook geen extra zorgen meer van kennen. Verliezen en afscheid nemen is iets wat ze in hun leven, trouwens ieder leven waarin je bijna 92 jaar word, genoeg ervaring mee gehad hebben.

Hoe gaat het hier momenteel? Ja, wat zal ik zeggen. Momenteel zit ik op een telefoontje van dr. Soei te wachten. Ik ben de hele week al bezig haar te spreken te krijgen, want ik wil met haar overleggen hoe het verder moet met mijn Prednison, Boedha_beeld_uitgesneden_hout en mijn wekelijkse Chemokuur Methotrexaat. Ik heb die beiden deze laatste twee weken gewoon genomen, maar vind het eigenlijk maar niks, om gewoon al die bijwerkingen voor lief te nemen, en heb eigenlijk gewoon geen geduld meer. Het is toch onwijs dat je moet zeuren of de beide doktoren aljebelieft willen overleggen. Rose en ik hebben afgesproken dat als as. woensdag de uitslagen van het nucleaire bijschildklieronderzoek, de 48uurs urine en de bloeduitslagen er zijn, en als beide doktoren in overleg met mij niet tot overeenstemming kunnen komen ik het Schiedamse Ziekenhuis vaarwel zeg en richting Erasmus Medisch centrum ga voor een second opinion. Het gaat verdomme wel om mijn lijf, en eigenlijk om meer dan mijn lijf alleen(trouwens denk je eens in wat dit gedoe met Rose doet!!). Dit maakt gek, het niet durven geloven van de nieuwe diagnose, en het vasthouden van dr. Gerards, mijn reumatoloog aan zijn eigen eerder gestelde Op_de_knin_zittend_houten_beeld_in_ diagnose Poli Myositis. Het een is geneesbaar, bij het ander is stabilisering het hoogst haalbare. Wat moet ik nu? Voorlopig, gezien de aanvraag voor hulpmiddelen en een lift, n.a.v. de eerste diagnose, die loopt, hebben we alle plannen in de ijskast gezet tot hier iets meer bekend van is. Op_de_knin_zittend_houten_beeld_i_2Alleen de verkoop van overtolligheden i.v.m. mogelijke verhuizing, daar gaan we mee door. Dat loopt overigens redelijk goed. De boeken die we echt voor elkaar hadden staan zijn stevig uitgedund, er staat veel op internet, en we zetten die inkomsten consequent op onze spaarrekening voor of de verhuizing en het opknappen, of armere tijden. Een vriendin heeft 2 beelden gekocht, en een goede vriend heeft zojuist groot electrisch gereedschap opgehaald. Een zaagtafel, een afkortzaag en een kolomboormachine. Allemaal gereedschap wat we wel eens gebruikt hebben, maar vrijwel zeker nooit meer vanaf nu. Dan hebben we veel liever dat iemand er echt plezier en gebruik van maakt, en het ruimt nog lekker op ook. De Boeddha en het beeld van de knielende vrouw in aanbidding gaan waarschijnlijk ook vanmiddag nog de deur uit. Het laatste beeld heb ik zelf gerestaureerd en heeft de afgelopen 24 jaar een prominente plaats in ons huis gehad, en eerlijk is eerlijk vooral die laatste ga ik missen. Maar hoe we het ook wenden of keren, je kunt niet alles vasthouden, en het gaat om materiele zaken uiteindelijk.

Rose is om 13.00 vertrokken. Ze had bij de Wereldwinkel een Pau Wau met de etalagemakers over het nieuwe rooster, en de thema’s van de komende maanden. Daarna heeft ze haar tweewekelijkse middag bij inloopcentrum "de Wissel". Rond vieren dan zien we elkaar eventjes, want dat is het moment dat ik toch maar gewoon ga werken. Ik zie er wel tegenop, maar het is het Weekend, dus de drukte is te overzien, en ik werk niet alleen. Vandaag met Paul, en zaterdag en zondag met Martine. Het geeft ook een stevige portie afleiding, en dan kom ik hartstikke moe thuis en slaap ik goed. Ik heb gisteren ook nog royaal op tijd een advertentie gemaakt voor de WW en de Brandersfeesten. ook heb ik de taken die ik afgelopen dinsdag op me genomen had voor de AGressie Opvang Groep, met succes af kunnen handelen. Verder lopen alle zaken gewoon door. Jesse laat ons regelmatig uit, zodat we in beweging blijven, ik zwem en oefen 2 maal per week, en zo blijven we bezig. Gisteren kregen we nog een mailtje uit Turkije van Juliëtte, die in een prachtig gebied is en daar natuurlijk ook weer veel vriendschappen gelegd heeft, onder andere met een hondje wat haar tot gids is. Leuk die nieuwsflashes daarvandaan, eerst uit Griekenland, en nu uit Capadocië. Het ziet er ook leuk uit op het kaartje wat op ons log te vinden is, al die internationale bezoekjes. Ik had graag vriendin Kitty bezocht vandaag ter ere van haar verjaardag, maar dat zal even uitgesteld moeten worden. Ze moet het in dit geval met een mailtje doen. Ik hou het hier even bij.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s