De hormonen gieren door mijn lijf

Gierende_hormonen Veel woorden heb ik hier niet bij. Dit beeld zegt precies wat er aan de hand is. Wel heb ik een leuke nieuwe map over de tocht op de Bertha/ de pakjesboot door Schiedam op Facebook gezet.

Advertisements

Pas op de plaats

Ik doe een poging te omschrijven wat ik momenteel voel. Ik flits van gedachte naar gedachte. Ik concentreer me even op iets en twee minuten later zit ik toch iets anders te doen. In het hier en nu blijven, en me concentreren op wat ik doe, en mijn ademhaling is dan mijn devies. Maar ook dit werkt niet. Ik weet niet waar ik met mezelf aan toe ben. Ik heb vandaag gekookt, en het resultaat was perfect, maar ik kon er eigenlijk niet van genieten. Ik ben gewoon van de kook. Als ik schrijf sla ik letters over. Ik ben duizelig, en wankel. Er zit om de haverklap een felle pijn in mijn schouders en nek, zonder dat ik die belast. Ik poog steeds te gaan verzitten en te veranderen van houding, maar die pijn blijft terugkomen. Ik voel me benauwd. De tintelingen in mijn vingers en om mijn mond zijn minder maar komen nog steeds wel terug. Als begeleider denk ik bij zulke klachten altijd aan hyperventilatie, en ja zeker, die momenten heb ik ook. Al helpen de ademhalingsoefeningen daar meestal goed bij. Zenuwtrekjes voel ik overal. Wat doet een hormoonhuishouding eigenlijk met je? Wat komt nu van de operatie? So_hotWaar komt wat vandaan? Op het ogenblik is alles weer onzeker, en dat is gewoon niet goed voor me. Ik weet op het ogenblik even niet waar ik aan toe ben. Het gedachtengeflits blijft aanhouden, en het kost me moeite om daar niet helemaal horendol van te worden. Ik volg de adviezen van Rose en mijn omgeving. Dus ik houd nu pas op de plaats. Vertel me alleen niet dat dit gemakkelijk is. Ik wil me niet ergeren, maar doe dat dus toch. is het een aanval van zelfmeelij? Nee, ik geloof het niet, alleen ik wil door, en dat gaat niet.

Rose las even wat ik schreef, en zei: "ik wou dat ik het vijf minuutjes van je over kon nemen". Lief hé!! Ik bof maar met haar. Later meer muizenissen van Hot.  

Balans hervinden

Terugkijkende naar mijn blogje van gisteren zie ik een behoorlijke chaos. Nou, die is er nog steeds. Ik moet duidelijk een lijstje maken, en afstrepen, en dan deel voor deel, stukje voor stukje, lukt het om de lijst af te werken. Als ik dan naar de lijst van Rose en mijzelf van vanmorgen kijk hebben we toch wel weer het een en ander gedaan. Gisteren twee pakketten de deur uit, en vandaag wederom 1 pakket met drie artikelen. Chaos In het verleden duur betaalde zaken, maar nu, al jaren buiten gebruik, had ik niet gedacht die spullen nog kwijt te raken, en dan toch weer € 55,- kunnen overmaken naar onze verhuispot. Dat voelt goed. Voor de rest lagen er een aantal zaken te wachten die we vorige week hadden besproken op het Breedoverleg van de Wereldwinkel. We hebben wat etalagemateriaal besteld vanmorgen en ook wierrook besteld, een artikel waar toch vrij veel vraag naar is. Er was ook weer een krantje wat ons een zogenaamde prachtaanbieding deed, en een heel breed bereik over Schiedam zou hebben. Nou het krantje heeft onze brievenbus de afgelopen 14 jaar niet eenmaal bereikt, dus heb ik zelfs zonder overleg met de rest van het bestuur besloten er niets mee te doen. Vervolgens aan een heleboel Wereldwinkelmedewerkers opnieuw de foto’s verzonden van het uitje naar de Hortus in Leiden. Hortus_leiden Dit karwei had ik eerder al gedaan, maar van veel medewerkers kwam een foutmelding. Nu heb ik de foto’s in twintig mailtjes verdeeld, omdat kennelijk veel mailboxen niet meer dan 10 foto’s tegelijk aankunnen. Al twaalf zaken weggekruist en afgewerkt. dat schiet lekker op. Ik mag vandaag i.v.m. de operatie van afgelopen vrijdag natuurlijk nog niet zwemmen, en daardoor had ik meer tijd. Ik heb ook het Erasmus nog aan de telefoon gehad, en de eerste Calciumwaarde was 2.28 en dat was volgens de nurse practitioner prachtig. Het duid er in ieder geval op dat de andere bijschildklieren hun werk toch gaan doen. Ik heb nog wel last van flink wat  tintelingen in mijn vingers, maar dat kan ook komen doordat de calciumaanmaak nu wat aan het normaliseren is.

Wat mijn gevoel betreft. Ik ben nog steeds snel in paniek, kan me slecht concentreren, ben met duizend en een dingen tegelijk bezig. Mijn bui is vandaag iets beter dan gisteren. In een gesprek gisteren met Rose, heb ik besloten, dat ik voor elke reactie eerst tot twintig tel, en vandaag merk ik dat dit voor onze verstandhouding wel beter is. Het vreemde is dat welke verschijnselen horen nu waarbij. Ik transpireer natuurlijk altijd al overmatig, en nu bij momenten ben Douche ik nog net geen douche. Concentreren is sinds het gebruik van de Prednison verslechterd, maar lijkt nu nog veel meer gestoord. Ik moet zorgen dat ik mijn voeten op de grond hou, maar ik ben zo ontzettend duizelig, dat ik me regelmatig moet vasthouden aan Rose. Die houd wel van vastgehouden worden, maar haar evenwicht is ook niet al te best, dus balanceren we zo nu en dan gezellig samen. Rose gaat vanavond weer naar school. Ik ben benieuwd hoe ze terugkomt. Het hangt erg van de opdrachten en de sfeer af.

Tijdens het schrijven gaat de telefoon, de telefoon die we puur voor de advertenties gebruiken, en ja hoor, een nieuwe klant. In dit geval voor de Zippo aansteker. We hebben er meerdere opstaan, maar er is belangstelling voor de Harley Davidson Zippo.06a_zippo_aansteker_harley_daidson_  Ik heb deze in 2001 van Rose gekregen toe er een aanbieding was bij Tabakshandel Janse op de Broersvest. Ik zie zelfs dat het bonnetje er nog van is. Met twintig procent korting heeft Rose er toen 105,76 gulden voor betaald. De persoon komt er vanavond naar kijken. Eigenlijk gaat hij volledig nieuw de deur uit, want ik ben intussen een dikke zes en een half jaar gestopt. Ben benieuwd of deze er vanavond nog uit gaat. Ik ga nu met Rose even wat inkopen doen voor het avondeten en ga dan weer dik een uur slapen. 

Het Rijke Roomse Leven

L_huubdory_harricoby_opa_oma_piet_t 025_huwelijksdiner_3 Een tijd geleden kreeg ik de gelegenheid om de familiefoto’s van Hot zijn familie te mogen archiveren. Zijn familie was wat je de gegoede middenstand zou noemen en ook het R.K. zijn zag ik in al zijn facetten. Hot zijn moeder kwam uit een groot gezin met vele kinderen. Een aantal hadden een wereld’se cariërre en anderen kozen voor het geloof en traden in een klooster dus er liepen een aantals zusters (nonnen) en broeders rond. Er werd heftig gehuwd en begraven met de daarbij behorende grote eettafels met het gezelschap daaromheen. De foto’s zijn vanaf de 30er jaren. De ouders van Hot vierden al hun huwelijksfeestdagen groots met hun kinderen. Moet je nagaan de meeste mensen hierop zijn er niet meer op een enkele na. Ik schrijf niet verder de foto’s spreken voor zichzelf.

10_aan_tafel_dansen_2 12_aan_tafel_2

  027_het_begeleiden_van_het_bruidspa 034_familiebijeenkomst

14c_het_huwelijkdiner 02_gala_diner Feest_proost

07_het_diner

Ongeduld

Dinsdag, het leven lijkt zijn normale doen terug te krijgen, maar ik ga het toch vandaag nog wat rustiger aanpakken dan de afgelopen dagen. Het blijkt heel gemakkelijk om me te overschatten. Gisteren viel heftig tegen. Je denkt, het is nu toch achter de rug, dan zal alles wel weer gaan, maar dat viel ernstig tegen. Sinds zondag lopen we alweer een rondje door het Sterrebos, maar thuisgekomen ben ik dan toch zo moe, dat ik na het ontbijt, snel weer mijn bed in. Mijn concentratie is verstoord, ik vergeet de raarste en normaalste dingen, en snap dingen niet die dagelijks voorkomen. Gelukkig was ik er wel op voorbereid, maar ik ben nu eenmaal gewend om veel van mezelf te willen. Gisterenmorgen had ik na het wandelen, bij het lab van het Vlietlandziekenhuis ook nog een conflict over het feit dat ik bepaalde waarden geprikt wilde hebben, en overleg met het Erasmus of de dr. was niet mogelijk, dus daar moet ik later opnieuw toch terug. De hartelijkheid en de beterschaps en steunwensen doen me goed, en hebben me terecht gewaarschuwd voor overmoed. Ik vind het altijd lastig om hiermee om te gaan. Raak dan zeker nu, snel in paniek, en wil alles toch zo snel mogelijk weer recht zetten. Zo zit Rose momenteel achter haar computer en is aan het kijken welke fotomappen allemaal goed zijn, en welke niet. Ze schrijft dan op welke de crash hebben overleefd en welke nog moeten worden overgezet vanuit het origineel. Zo werkt momenteel de Powerpointpresentatie die ik gemaakt heb over de reis van Oom Huub op de Willem Barentsz zowel bij Rose, op de harde schijf en op mijn computer niet, en ik wind me hier behoorlijk over op, omdat er natuurlijk heel veel werk in is gaan zitten, en ik snap er niets van. Ik ga er nu weer mee kappen want ik kom er niet uit. Rose snapt ook niks van mijn ongeduld, en vraagt zich af waarom ik me zo druk maak. Ja zij is nu eenmaal eenn ander type. Ik vind uitstellen verschrikkelijk moeilijk, vooral omdat daar zo vaak afstel van komt. Ze geeft dan het advies, ga lekker een stripboek lezen en je ontspannen, maar ik kan me dan zo moeilijk richten op die ontspanning, omdat er allerlei interns aan het trekken is aan mij. Die onrust van het het niet voor elkaar krijgen, blijft dan hangen. Zo zijn er ook zoveel dingen tegelijk. Zoals jullie weten, staat ons huis te koop. Vanaf dat moment pogen we al de benedenbuurman zover te krijgen om de enorme troep achter het huis op te ruimen. Dit is namelijk geen reclame. Zo heeft de eigenaar beneden 3 weken geleden een container voor zijn vuilnis gehuurd, maar snapt kennelijk niet dat hij deze aan de straat moet zetten voordat deze geleegd word. Nu zit er vuil van dik drie weken in, en de ratten hebben zich nog net niet laten zien, en dan hebben we momenteel nog de mazzel dat de enorme zeemeeuwen elders bezig zijn, want anders halen deze de hele container leeg. Ik heb hem nu maar weer een emailtje gestuurd, en hoop dat hij hier nu naar luisterd, anders zullen we de gemeente erbij moeten halen. Ergelijk is het wel. Ik ga nu eerst met Rose naar de Wereldwinkel, de kerstkaarten halen die ik deze week moet beschrijven, en kijken of we een doos kunnen vinden om de klok fatsoenlijk in te kunnen opsturen. Daarna moeten we even langs "de Bie", want de gedroogde pens voor Jesse is helemaal op. Daarna ga ik pitten. Dat zal ook even rust betekenen voor Rose, want ik ben geloof ik vandaag niet op mijn best. Genoeg.

Avonturen op de 's Gravendijkwal 2.

Voor ik doorga op de plek waar ik gisteren stopte, even over het tussentijdse. Ik voel me redelijk. Ik heb het gisterenavond tot bij 22.30uur volgehouden. Heb nog wel de nodige pijnstillers nodig om de dag door te komen, maar de nacht naast Rose, en in het eigen bed, en de ogen pas gesloten na een klein borreltje, heeft me al veel goed gedaan. Ik ben vanmorgen in de kou ook alweer met Jesse en Rose naar het Sterrebos gegaan, maar twee rondjes waren meer dan voldoende. Het buitenzijn was goed, maar ik moest thuis wel snel gaan zitten. Daarna heeft Rose me lekker verwend. De klok is definitief verkocht. Na een intensieve emailcommunicatie en het opnieuw foto’s maken van het uurwerk is iemand uit Zandvoort de nieuwe eigenaar geworden. Het zal vreemd zijn, maar ook wel snel wennen. Het argument van Rose dat we kleiner gaan wonen en het getik en vooral het slaan ieder half uur dan ook ‘s nachts horen, is toch ook wel een heel overtuigende. Wetende dat de opbrengst ons weer wat gemakkelijker laat verhuizen is ook een prachtige troost. Gelukkig zijn er nog meer dan voldoende spullen van mijn ouwelui aanwezig, dat ik hierbij de klok niet zal missen.Erasmusmchoofdingang

Nu ga ik over op grijs. Waarom? Omdat de tijd waarover ik ga schrijven min of meer voortkomt uit gedachten en conversaties die grotendeels in de mist van de narcose, en de pijnbestrijdingsmiddelen plaatsvonden. In de fase dat ik door twee verpleegkundigen opgehaald werd, en naar mijn kamergenoten toegereden werd begon ik al wel weer wat bij te komen. Ze vertelden me dat we naar de negende Gang_afd_9_midden_emcverdieping gingen, naar afdeling 9 midden. Zowel de afdeling dagbehandeling, de dagbehandeling operatiekamers als de afdeling traumatologie waar ik uiteindelijk een nachtje terecht kwam liggen in een oude gebouw. Hoe oud weet ik niet, en er zijn al de nodige renovaties geweest waardoor het niet zo oud aan doet, maar de enorm hoge kamers en de ouderwetse dubbele enkele ramen met de luxaflex daartussen verraden de ouderdom van het gebouw. Je kunt het op de foto achter de nieuwe hoofdingang aan de ‘s Gravendijkwal zien liggen. De gang is daadwerkelijk de gang. Toen ik de kamer ingereden werd was er maar een kamergenoot aanwezig. Deze man, die ik Piet noem, stelde zich voor, en hij bleek al erg lang in het E.M.C. te liggen. Hij bleek gedurende mijn verblijf een zeer aangename humorvolle man te zijn. Uiteindelijk kwamen er nog een man en een vrouw bij, die ook voor een dagbehandelingsoperatie daar waren, maar net als ik door een bijkomend probleem of door onverwachtse complicatie toch een nachtje ter observatie moesten blijven. Het is een rare situatie. Je bent 4 individuele personen, met vier individuele problemen, je komt zonder aanzien des persoons onverwachts bij elkaar, bent gedurende langere of korte tijd behoorlijk intensief aan elkaar verbonden, en hoogstwaarschijnlijk zie je elkaar na afloop niet of nauwelijks. Het is vreemd hoe je als patiënt in een kwetsbare en erg gevoelige en emotionele fase heel veel met elkaar deelt, en dat zowel op de dag als gedurende de nacht. Piet, de man met de meeste ervaring bleek in de vijf weken die hij hier al lag, een complete campingverzameling om zich heen had verzamelt. Hij regelde zelf zijn infuuspomp, en de instelling hiervan, gaf veel verpleegkundigen aanwijzingen voor zijn eigen behandelingen, omdat die toch wel zeer secuur moeten worden gedaan, en erg specifiek zijn. Ook droeg hij zelf de zorg voor het schoonhouden van de installatie in en rond zijn been. Qua somatische behandelingen en ook op het gebied van verbandmateriaal heb ik weer veel nieuws gezien. Piet wist alles te liggen, en had bij binnenkomst bleek later ook al te hebben gezien dat ik in een veel te kort bed lag. Met zijn hulp heb ik met veel moeite uiteindelijk toch ook een verlengd bed gekregen. Piet wist de daarbijbehorende matrasverlenging precies te liggen. Het duurde alleen een behoorlijke tijd om de verpleegkundigen daar van te overtuigen. Piet was tevens degene die het meest bij was van ons vieren, want wij verkeerden allen nog post operatief stadium. Mijn overbuurman uit Naaldwijk en ik waren al vrij snel vrij helder, en hebben de bijkomfase van onze vierde kamergenote uit Hellevoet meegemaakt. Ook haar man is de gehele dag en een deel van de avond bij die fase geweest, maar omdat haar operatie was verlengd, had zij natuurlijk ook narcose bijgekregen. Het was prettig te zien dat ook zij weer tot het land der levenden terugkwam. Wat deel je enorm veel intimiteiten, emoties, die normaliter binnen de muren van je huis en of relatie blijven, daar ben je deelgenoot van, en we hebben er inclusief alle geluiden van infuuspompen, vacuumpomp e.d. controlerondes met en zonder veel herrie en licht, elkaar goed doorheen geholpen. Het was een heel vreemde ervaring, en het lijkt me verschrikkelijk, zoals voor Piet, dat zijn verblijf nog zoalang moet doorlopen. Hij krijgt steeds nieuwe kamergenoten, soms zoals bij ons de volgende dag alweer weg, en soms mensen die er ook weken zijn. Uitzicht_emcIk heb wel bewondering voor zijn humor, die natuurlijk door het lange verblijf soms wat cynisch is, maar dit houd hem en ook de mensen die hem ook al zo lang moeten missen op de been. Zelfs het magistrale uitzicht, dit plaatje is van een behoorlijk stuk hoger gaat hem vast vervelen. Terugkijkende was het een buitengewone ervaring, waarbij ik uiteindelijk niet veel langer dan een uur heb geslapen, en dat uurtje was na een langdurige storing rond half zes ‘s morgens waarbij het vacuumverpakte been van Piet lek ging en zijn pomp flink gin sputteren. De verpleegkundige heeft nog gepoogd dit lek te herstellen, maar tevergeefs. Dat werd een creatief karwei voor de ochtenddienst, die het de vorige middag ook al had gedaan. Een kunstwerk apart overigens. De verpleegkundige trakteerde ons op koffie, cappuccino en thee, en daarna hebben we alle vier nog ongeveer een uurtje kunnen slapen alvorens voor de volgende controle ronde en het ontbijt definitief wakker te blijven. Na een trouwens goed ontbijt kwam de dokter en werd er rond 10.00u nog wat bloed afgenomen om te kijken hoe mijn Calciumaanmaak nu is, en mocht ik gaan. Ik heb Piet heel veel sterkte gewenst met de ingreep die hij morgen gaat ondergaan, en hem en de andere kamergenoten bedankt voor het speciale samenzijn, en ben per taxi huiswaarts gegaan.