Afgeserveerd

Wat een overgang. Ging het de afgelopen week hartstikke goed, en durfde ik dat gisteren voor het eerst ook hardop te zeggen tegen de collega’s en vrienden die naar mijn gezondheid vroegen. Het woord hartstikke heb ik overigens niet gebruikt hoor. Ik was wel stevig verkouden, en liep flink te snuiven en te hoesten, en had wat meer spanning op mijn voorhoofd, maar liet me hierdoor niet tegenhouden en functioneerde boven verwachting. Door de ervaringen wijs geworden zei ik de afgelopen weken heel voorzichtig blij te zijn met mijn door de dokter geconstateerde stabiliteit. Hoe lang deze stabiliteit zou aanhouden was maar net de vraag, en ja hoor. De dag na mijn eerste onwijze uitlatingen wer ik vanmorgen wakker met een gigantische spierpijn. Ik dacht nog, dat zullen de naweeën wel zijn van mijn eerste twee bezoeken aan medisch centrum back-up en twee keer zwemmen, en de werkhervatting van de Evenwicht_stabiliteit afgelopen twee weken. Kortom na een pijnlijke douche, en de pillen gingen Rose, voor het eerst met modieuze stok ter ontlasting van haar versleten enkel, Jesse en ik onderweg naar buurvrouw Fia, om Ro, haar hondje op te halen die na zijn operaties, voor het eerst weer met ons mee zou gaan. We zijn gaan lopen richting Maasboulevard. Onderweg merkte ik al snel dat mijn spieren ook zuur aanvoelden, en dat ik al na een paar honderd meter buiten adem was. We zijn ook niet zo ver gegaan. Rose was ook nog aan het wennen aan het lopen met de stok, en ik voelde me beroerd. We zijn niet verder gekomen dan het oefenterrein bij de sluis van de buitenhaven naar de voorhaven, waar Hans, van hondenschool Braaf, druk bezig was met het afnemen van examens. We hebben er betrekkelijk lang over gedaan. Ro teruggebracht rond tienen en bij thuiskomst even getempt. Ik bleek 38.1 te hebben. Rose maakte een ontbijt en bakte zoals gewoonljk een heerlijk eitje, maar mijn smaak doet mee met mijn gevoel dus smaakte het me niet. We hebben even naar het tweede deel van de DVD Bij de beesten af van Bert Haanstra gekeken, maar ik was er nauwelijks bij, en werd heftig geemotioneerd van die proeven met jonge beesten die afgezonderd werden van hun moeders. Beelden die echt door merg en been gaan. Ik kon er niet tegen, en ben na een lastig telefoontje naar mijn werk om te zeggen dat ik niet kon komen naar bed gegaan. De koorts was inmiddels opgelopen tot 38.7. Ik baal als een stekker, om te beginnen omdat Wendy, mijn collega, daardoor vandaag alleen zal moeten werken, maar ook omdat mijn groeiende enthousiasme over mijn opgaande lijn ineens weer terug bij af is. Ik weet het op dit moment even niet meer. Ik hoop dat het een griepje is, maar het voelt net als de eerste dag op Texel, afgelopen februari 2008, zie bij vakanties. De koorts fluctureert ook weer heftig. Bij het opstaan om 15.00u was de koorts weer gezakt tot 36.4. Ik snap daar geen biet van. Zo zie je maar weer, hoe snel je onverwachts toch ineens thuis een stukje aan het schrijven bent. Ik hoop dat ik niet zover terugval als eerder. Ik hou jullie lezers op de hoogte. Gegroet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s