Ziekgemeld, terugval of reactie op …….!!!!

Donderdag en vrijdag waren zeer gevulde dagen. Om te beginnen was ik aan hetTranspireren  verwerken wat er in het gesprek van afgelopen woensdag besproken is. De schrik en de boosheid zijn wat weggezakt, en ik heb besloten maar gewoon af te wachten waar Freek, mijn direct leidinggevende mee aankomt. Donderdagmiddag heb ik na het verwerken van een hele boel heftige agressie meldingen, ‘s middags volgens afspraak, maar met tegenzin toch maar gaan sporten. Onder controle heb ik flink wat aanwezigeFitness  agressiviteit in al die apparaten daar gestoken. Dat een vervolg gegeven in het zwembad van huize Frankeland vrijdagmorgen. Daarna boodschappen gedaan voor het weekend, en nog eens veel tijd gestoken in gesprekken met de melders van agressie. Toen kwam er een telefoontje van onze makelaar of hij morgen, vandaag dus, om 12.00uur mocht langskomen met mogelijke kopers. Vanzelfsprekend ja gezegd, maar dat hield wel in dat het huis nog even spic en span gemaakt moest worden. Direkt tijdens Rose’s afwezigheid, zij had dienst bij inloopcentrum "de Wissel", de stofzuiger gepakt en alle trappen gestofzuigd en schoongemaakt. Ik liep ondertussen al te transpireren als een otter, maar omdat dit ook van de inspanning kon komen zocht ik er nietts achter. Nadat ik de spullen weer had opgeborgen en wilde ik een uurtje gaan slapen, ik kon echter nog maar nauwelijks boven komen, zo zuur was mijn lijf. Daarna heb ik even gedoucht. Onder de douche werd ik zo duizelig en zuur dat ik begon te denken aan mogelijkerwijs weer een koorts aanval, en ja hoor 39.7 tempSo_hot Temp . Ik snel mijn bed in en bij het opstaan zo rond 17.00u was mijn temp gezakt tot 36.4, en stom natuurlijk dacht ik nog even dit was wel een heerlijke korte aanval. Ik ben gaan koken, had ik Rose beloofd, omdat het daar de laatste tijd zo weinig van komt. Het eten was niet je het van dat. Eetbaar, maar niet wat ik van mezelf gewend ben. Ik voelde me waardeloos, en was ondertussen ook al weer twee keer in schone kleding gestapt. Ik had vlak voor het schoonmaken ‘s middags gezegd dat ik voor het eerst in lange tijd weer eens ging djembé spelen, en ik zou een nieuwe deelnemer meenemen en introduceren, dus wilde ik ook echt graag. Aangezien ik ook nog eens werd opgehaald door Cor, ben ik toch ook gewoon gegaan. Ik heb gedurende twee uur heerlijk gedrumd, en nog meer boosheid eruit geslagen, maar was logischerwijs bij terugkomst thuis volledig gesloopt.Stress  Rose is met Jesse naar buiten gegaan en ik ben opnieuw gaan douchen. Vervolgens het bed in. Total loss heb ik weer getempt en bleek 38.7 temp te hebben. Toen vastgestelt damen met Rose dat het niet verantwoord was om morgen te gaan werken en afgebeld. Wendy was aan het werk in haar eentje. Het lijkt tegenwoordig wel op dat ook de vrijdagmiddag/avond een dienst is die alleen gedraaid moet worden. Eigenlijk te gek voor woorden, maar niet om nu verder op inDuizelig  te gaan. Ik vind het altijd enorm balen, me ziekmelden op zo’n tijdstip. Vervangers zijn dan niet meer te regelen, en dat houd in dat collega Aranea en Henk Hartkloppingenhet hele WE alleen staan. Er kan dan bijvoorbeeld niet gewandeld worden met patiënten en boodschappen of uitjes zijn dan ook uitgesloten. Klote voor mensen die verplicht hun eerste WE binnen moeten blijven.

Ik heb overigens besloten mijn huidige gemoedstoestand even te vertellen aan mijn collega’s en vrienden, en behandelaren. Ik heb zodoende de tekst van het slechtweergesprek van afgelopen woensdag even naar hun opgestuurd. Openheid kan in dit geval alleen maar helpen, hoop ik. Genoeg voor nu. Ik ga mijn bed weer in, en neem een diazepammetje om mijn hart wat rustiger te laten worden. Later meer.

Advertisements

Een eersteklas slecht weer gesprek.

Wia_de_haren_rijzen_ten_berge

Wel min of meer voorbereid op een moeilijk gesprek door Freek, mijn direct leidinggevende, de vervangend bedrijfsarts die ik twee weken geleden gesproken heb, en eigenlijk ook wel min of meer door de eerdere bedrijfsarts van Arbo Ned, evenals door de vakbondsconsulent van de ABVA KABO had ik gisterenmiddag een anderhalf uur durend gesprek met de nieuwe Bedrijfsarts van GGZ-D, het ziekenhuis waar ik werk.

Vaste lezers weten dat ik sinds oktober 2007 gediagnosticeerd ben met de ziekte Poli Myositis. Vanaf dat moment ben ik begonnen met heftige kuren Prednison, en later ook gecombineerd met een wekelijkse chemo kuur Methotrexaat. Vandaag was het weer mijn Methotrexaat dag. De dosis Prednison is heel hoog geweest, en heeft een tijdje wat gewisseld qua dosering, en op dit moment zit ik op 5mg. Na al die heftigheid, een periode van incontinentie, fikse angsten, volledige afwezigheid van zelfvertrouwen, grote angsten, en het erg wennen aan nieuwe omstandigheden, een verlaagd inkomen, een komende verhuizing, het te koop zetten van ons fijne huis, een operatie aan een vervelende klier, die inmiddels weggehaald is, mijn conditie en weerstand zijn gigantisch geslonken, en er is door mijn behandelaar, mijn vrouw en mijzelf ingegrepen in mijn wensenpakket. Er moest een enorme rem op komen, en door het feit dat ik me in geen geval mag forceren, omdat alle schade die ik hierbij oploop onherstelbaar is, heb ik mijn hele leven moeten aanpassen. Het feit dat ik chronisch ziek geworden ben heeft zodoende een fikse impact, en heeft ons leven blijvend op zijn kop gezet.

Mijn werkgever heeft zich in goed overleg met mij, en m.b.v. mijn behandelaar behoorlijk aangepast, en we zijn tot goede afspraken gekomen dat ik gedurende de gehele periode heb kunnen blijven werken, alleen niet meer voor 100%.

De bedoeling van die rottige kuren en al die veranderingen was om te komen tot een vorm van stabiliteit, omdat volledige genezing helaas geen optie is, en warempel tegen alle verwachtingen, ben ik sinds ongeveer anderhalve maand min of meer stabiel.

Sinds dat moment ben ik naast het tweemaal per week reumazwemmen om de beweeglijkheid van mijn lijf op peil te houden, ook bij een revalidatiecentrum begonnen om onder strikt toezicht mijn conditie heel voorzichtig enigszins te versterken.

Ik heb de afgelopen maand eenmaal een terugval van zo’n 35 uur gehad, waar de oorspronkelijke klachten, afwisselende hoge koortspieken, dus dit is nog steeds niet onder controle.

Kortom, met een uur slaap midden op de dag, ben ik alweer tot veel in staat, maar ik moet nog steeds volcontinue begrenzing en structuur aanbrengen in de dingen die ik wil en doe, en loop mede door mijn eigen gedrevenheid mezelf nog regelmatig voorbij. Ook de altijd aanwezige pijn in schouders, nek, rug en heupen zorgt voor veel beperkingen in wat ik kan en juist niet.

De driemaal zes uur die ik nu werk, in mijn eigen werk, op mijn eigen afdeling, met mijn eigen collega’s, en met het werk waar ik goed in ben, en leuk vind, heeft me voor een groot deel mijn zelfvertrouwen teruggegeven, en ik ga weer met plezier richting mijn werk. Ik kom uiteindelijk na zo’n dienst wel moe, maar ook voldaan thuis, dus dat heb ik er graag voor over en dan slaap ik ook gelijk goed. Ik ben weliswaar wat minder op mijn werk, maar doe daar wat waardevols en nuttigs, en nu juist op dit terrein, zegt de huidige bedrijfsarts, dat de UWVUwv, de uitkeringsinstantie, die gaat over mijn keuring, en mijn uiteindelijke WGA(Wet Gedeeltelijke Arbeidsongeschiktheid) of WIA(Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen) nooit akkoord zal gaan met mijn huidige werkpatroon. Hij schrijft in zijn advies aan mijn leidinggevende dat er de afgelopen tijd veel te veel geprobeerd is om in mijn eigen werk te komen tot reïntegratie, en dat hij nu een arbeidsdeskundige in wil schakelen om de mogelijkheden tot passend werk te laten onderzoeken, en een verzekeringsarts in wil schakelen om een functionele Mogelijkhedenlijst (FML) op te laten stellen. Resultaat hiervan is gericht om me meer uren te laten werken, op meer dagen, en zo mijn arbeidsdeelname te vergroten. Kortom hij wil me voorbereiden op de idiote eisen van het UWV, en daardoor de druk vergroten. Hij praat vanuit een totaal ander uitgangspunt. Het UWV wil nl. voorkomen dat ze iets van een aanvullende uitkering moeten verstrekken.

Op mijn werk zie ik regelmatig wat het met mensen doet als de druk teveel wordt opgevoerd. een toenemend aantal mensen kan deze samenleving maar nauwelijks aan. de kosten van die enorme harde samenleving worden niet voor niets steeds hoger. Ik vind persoonlijk dat deze arts me wel goed probeert voor te bereiden op de eisen die de medewerkers van de UWV gaan stellen, maar ik vind die eisen volstrekt aan zijn doel voorbijgaan. Ik zal er wel aan moeten meewerken, maar voorzie nu al dat door deze toename van de druk, het risico op terugvallen groter word. Ik heb afgelopen periode al duidelijk laten zien dat ik een fikse portie aanpassingsvermogen heb, en zal het vast wel overleven, maar kan me opwinden over zoveel kortzichtigheid.

Ik ga nu eerst maar eens afwachten welke mensen mijn baas in gaat schakelen, en met welke voorstellen er gekomen gaat worden. Gisterenmiddag had het gesprek een heftige impact op me, en ik liep er gisterenavond op mijn werk ook wat passief geagiteerd bij. Die heftige emoties moeten eerst maar wat zakken, en gisterenavond hebben Rose en ik er ook nog tot na twee uur over nagepraat. Wel ervaar ik het als ontzettend moemakend. Vanmiddag kan ik misschien tijdens mijn oefeningen op het revalidatiecentrum wat van die opgekomen agressiviteit kwijt.

Als er mensen zijn met goede ideeën naar aanleiding van het vandaag door mij geschrevene dan nodig ik die van harte uit om te reageren. Alle meedenkers zijn welkom.

Wia3

Ode aan Kirihito van Osamu Tezuka

Ode_aan_kirikito_deel_1_hondenleven Voor mijn verjaardag kreeg ik vanOde_aan_kirikito_deel_2_mensenleven Rose twee prachtige gebonden Manga’s.  Manga’s zijn Japanse zwart wit stripboeken. Tot gisteren had ik er alleen maar even ingekeken, maar nu ben ik eraan begonnen, en het zijn fantastische boeken. Van Osamu Tesuka http://nl.wikipedia.org/wiki/Osamu_Tezuka hebben we eerder zowel voor Merlijn als voor onszelf de complete 8 delige serie Boeddha verzameld, en ik had al wel van deze nieuwe tweedelige reeks gehoord, maar had er niet op gerekend deze boeken nu te krijgen. Een recensie van deel 1 Hondenlevens is : http://groups.google.com/group/nl.kunst.strips/browse_thread/thread/0dfa08f2a5b6d857 hier te lezen, en een recensie van deel 2 Mensenlevens: http://tilff-2005.skynetblogs.be/post/6709097/recensie-ode-aan-kirihito-2-hondenlevens-door hier. Rose en ik zijn helemaal wild van alles wat we van deze schrijver kennen. Ook de serie Black Jack is van de zelfde schrijver, en hiervan hebben we ook al 11 delen die uit zijn bij elkaar verzameld. Wij bevelen deze boeken echt aan.

Oscar voor Jesse

Vanavond om 20.08uur kregen we een telefoontje van Lucas, Slumdog_millionaire onze vriend die woont en vaart op de Bertha. Slumdog_millionaire_2 Hij vertelde enthousiast dat hij net Jesse gezien had, onze hond. Nou lag Jesse net heerlijk te knagen aan mijn voeten dus ik snapte totaal niet waarover hij het had, maar dat werd snel duidelijk. Lucas zat naar het 20.00u Journaal op nederland 1 te kijken en na 6 minuten en 10 seconden was Jesse in Beeld. Uitgerekend in het blok wat ging over de Oscarwinnaars. Jesse blijkt een rol te hebben gespeeld in die Bollywood film, "Slumdog Miljonair", die maar liefst 8 oscars heeft gewonnen. Geïnteresseerden moeten maar even kijken bij uitzending gemist. Ik plaats even een linkje: http://player.omroep.nl/?aflID=8981100 Je moet wel even geduld hebben, want het nieuws moet even laden, en het is pas bij 6 minuut en 9 seconden, en je kunt niet vooruitspoelen, maar leuk is het wel.Het is ongelooflijk, ze moet een tweeling zus hebben of we hebben nog een hoop gage tegoed, zeker nu ze overal ter wereld volle zalen gaat trekken.

Wouw, wat een dag

Ik merk aan alle kanten dat ik teveel hooi op mijn eigen vork geladen heb. Vandaag zo’n dag dat zelfs het lopen met Jesse vanmorgen niet de ontspannenheid bracht die ik vandaag zo nodig had. Het was overigens wel gezellig in het bos hoor, alleen ik had hoofdpijn, geen moed om het bed uit te klimmen, geen zin in vandaag, de film die Rose voor bij het ontbijt uitgekozen had beviel niet en ik kon en kan me nauwelijks concentreren vandaag. Tijdens die film, waarvan zelfs de titel me ontschoten is, ben ik maar verder gegaan met de 219 foto’s die nog bewerkt moesten worden van D-Day, de themadag over verslavingszorg van afgelopen woensdag. Daar zou ik nu toch ook tevreden over moeten zijn, want die reportage is af en is ook nog van behoorlijke kwaliteit geworden. Hierover kreeg ik prompt nog woorden met Rose ook, want die vond dat ik moest gaan slapen, en daar had ze natuurlijk nog gelijk in ook. Ik ben ook nog wel een uur naar bed gegaan vanmiddag, maar ook daar kon ik de rust niet vinden. Na het slapen natuurlijk gelijk wel weer goed gemaakt, want anders is dat ook zo vervelend weg gaan om te gaan werken. Het werk gaat moeizaam maar toch soepel, al hebben we een drukke groep. Een aantal mensen die zichzelf in de weg zitten, en ons als personeel duidelijk ook. Ik merk hier wel dat ik ook last heb van een kort lontje. Niet dat de patiënten dat zullen merken hoor, want dan tel ik gewoon een keer extra tot 10 voordat ik reageer. Toch moet ik tevreden zijn want er is heel veel uit mijn handen gekomen. Ik heb de noodzakelijke telefoontjes gedaan, een oude vriendin gesproken, Sandra, van de Meerberg nog toen ik de MBO inrichtingswerk deed in Berg en Dal bij Nijmegen. Ze is de twintigste 50 geworden. Tjonge jonge, wat word ik oud. Afspraken gemaakt voor overleg met een van de medewerkers van de Wereldwinkel, en ook een met de nieuwe en de oude penningmeester. Alles is bij tijds gerapporteerd, het eten stond op tijd op tafel, de nodige gesprekken gehad, maar nu is het toch maar goed dat de avond op zijn eindje loopt, want ik heb het helemaal gehad. Morgen maar 1 afspraak naast de gewone verplichtingen en misschien ga ik mijn uur revalidatietrainen voor een keer afzeggen, want ik moet zorgen dat het lijntje niet breekt. Maar verplicht ontspannen werkt meestal ook niet, ik zie wel, jullie zullen het uiteindelijk wel lezen. Ik ga een kop koffie zetten voor de nachtdienst. Tabee.

Randjeswerk

Vandaag een tussendienst op mijn werk. Een tijd geleden aangevraagd, speciaal in het weekend, zodat ik nooit alleen zou staan op de afdeling. Ik was toen met die grote hoeveelheden Prednison nogal snel in paniek, had mijn emoties niet onder controle en er waren meer redenen dat ik mezelf niet vertrouwde. In de loop van het jaar ben ik op de afdeling weer veel beter gaan functioneren, en heb ik ook al weer met regelmaat alleen gestaan. Door zo’n tussendienst mis ik namelijk mijn uurtje slapen. Dat uurtje slapen op de dag is pas veel later ingevoerd, en daarmee kan ik veel meer aan. Ik heb zojuist dan ook een mailtje aan de dienstlijst maker gestuurd met het verzoek om me in ieder geval geen drie diensten achter elkaar te laten draaien, gecombineerd met een tussendienst op de tweede dag is dit eigenlijk net teveel. Ik werk vandaag van 12.00u tot 18.00u. Het ging lekker vandaag. Eerst Martine afgelost, en vanmiddag kwam Mirjam, die de avond in haar eentje gaat afmaken. Dit is het laatste weekend dat ik met Mirjam werken kan, en persoonlijk ga ik haar missen. Ze is een fijne collega, en heeft een manier van aanpak die me wel licht, en is iemand die veel ziet, snel dingen oppakt, en nu aan haar laatste week hier op afdeling Detox bezig is. Als alles goed gaat studeert ze in december af. We zullen haar gaan missen.

Tommie_ziek Vanavond gaan Rose, Jesse en ik nog even naar een verjaardag, maar omdat ik behoorlijk moe ben zullen we het kort houden. Ik sprak Rose net, en die heeft het cadeautje al ingepakt. Vanmorgen heb ik nog een kleine honderd foto’s van detox-day afgelopen woensdag afgewerkt nadat ik met Jesse naar het Sterrebos geweest was. Het was vreemd daar. Een van de vrijwel altijd aanwezige honden, Tommie was er niet, en aangezien bij deze prachtige bruine 84kg zware Braziliaanse hond alle dameshonden meestal om en aan zijn nek hangen, konden al die dames hun ei niet kwijt. Op http://fieggentrio.web-log.nl is te lezen wat Tommie mankeert. Hij mag de komende tijd niet spelen, en dat zullen Mira, Jesse, Sterre enz niet leuk vinden.

Wanneer we wonen in een wolk

Soms word ik wakker en kijk naar buiten. Niks nieuws onder de zon zul je denken, maar de zon is er niet. Alles is nat! De bomen zijn nat, de huizen zijn nat, de mensen en beesten zijn nat de lucht is nat en soms. héél soms zijn mijn wangen nat. Soms loop ik op wolken.02_wolken  Wolken, meestal hou ik van ze vooral in de zomer, dan lig ik op mijn rug en kijk naar boven en zie allerlei fantasie beesten, ietsen. Het hangt er vanaf of ik me speels voel. Wanneer ik het druk heb komt er helemaal niets van dit alles. Dan ren ik en draaf ik in het rond en  dan kijk ik in een tunnel en zie alleen wat ik wil zien. Soms kom ik bekenden tegen, zoals laatst schijn ik Fia tegen gekomen zijn maar dit is van horen zeggen. Ze belde Hot op en vertelde dit aan hem. Hij zei dus dat dit normaal is voor mij en dat ik dan ook in staat ben om langs hem heen te hollen zonder dat ik hem zie. Dat is waarom ik nooit een rijbewijs heb gehaald, ik ben in staat een bocht door te gaan en dwars over iemand heen te rijden. En dat mag niet volgens de wet. Wanneer ik in z’n wolken dag beland dan zoek ik het zonnetje thuis op.(De gebruikte foto komt van Google en is van Netraam.eu). Ik ga lezen, weblogs schrijven en mijn werk van de woensdagavond inscannen. We hebben laatst een groot thema in ontvangst mogen nemen. Ik vind hem zo mooi, ik kan het niet laten! Deze keer is het "Sporen ":

Sporen.

Sporenanalyse.

Sporendoosje.

Sporenelementen.

Sporenplanten.

Sporenzakje.

Sporenfossiel.

Sporenhoopje.

Sporen van het paard.

Sporen van het beleg van ‘s-Hertogenbosch.

Sporenschildpad.

Sporen 11x.

Sporen die wij achterlaten cq achter gelaten hebben.

Sporen die anderen op onze ziel achtergelaten hebben.

Sporen van onze opvoeding.

Sporen van onze afkomst.

Sporen die, die kast achterlaat wanneer wij hem, na jaren, verschuiven.

Karresporen, bandesporen, remsporen.

Dan gaan we schetsen, proeven, kijken. Kort gezegd spelen. De week daarop kreeg ik het idee om met mijn handen te gaan werken. 02a_handpalmcreatuur Letterlijk want ook mijn handen vertonen sporen. 01a_handpalmen Verfrolletjes en blaadjes gekocht, wat oud papier gepakt en daarmee verfde ik mijn handpalmen die ik op het papier drukte en zo dus sporen achterliet. Ook had ik een paar velletjes vynil gepakt die ik al eens had besneden en speelde daar ook mee. Nico vond het een toch wel een orgineel idee want, zo verteld hij, onze handen laten onzichtbare sporen achter en hij vond mijn inval grappig. Dus nu tijdens het schrijven van dit stukje en ook het inscannen en plaatsen van deze werkstukjes voel ik me toch een beetje zonnig. 03c_ander_hanpalmwezen Ik ga verder met dit thema, alleen wanneer ik met groter papier ga werken dan moet Hot er aan geloven want zijn handen zijn véél groter dan die van mij!!