Het lijkt niet meer te mogen

Zo, dinsdagmiddag de 17de alweer. Het lijkt wel of het er niet meer van mag komen. Inspiratie om te schrijven genoeg, maar de dagelijkse bezigheden maken de dagen zo vol dat ik er echt tijd voor moet maken. Neem nou afgelopen WE. Ik was jarig, Jarig vroeg eruit met Jesse, en ik had willen trakteren op soesjes maar die waren vrijdags niet te koop en dus werd het Celebrations. Het was maf, zoveel hartelijke feliciaties, kussen, knuffels zo vroeg in de morgen. Zelfs Astrid en Twister, die in het weekend nooit het Sterrebos bezoeken waren er speciaal voor mij, en ook Christine was er samen met Kosmo. We hebben het op Valentijnsdag dus extreem gezellig gehad, maar je bent er wel knap druk mee. Sandra uit Venray was er, Jarig_2 Astrid en Gerard zijn geweest, Ard, Wendy, Sofie en Elien kwamen aan een gesloten deur, we waren net een blokje met Jesse en Sandra aan het doen, voordat we naar "de Bazar" in Rotterdam gingen. We namen daar een gezamenlijk voorafje, zoveel mogelijk verschillende kleine hapjes. Daarna hebben we alle drie een verschillend hoofdgerecht besteld wat op die manier zo leuk onderling deelbaar is. Het was smullen. Een lekkere Italiaanse wijn erbij liet het allemaal nog beter smaken. Rose en ik wisten al wat een leuke zaak het is, maar voor Sandra was het Babilonische geroezemoes in deze leuk aangeklede omgeving nieuw, en ze keek haar ogen uit. ‘S avonds rond 20.00u waren we weer thuis, en hebben het lekker rustig gehouden met een wijntje, elkaars gezelligheid en de nodige telefoontjes. Er was een hele lading leuke ecards, en verschillende felicitaties overal vandaan o.a. via Hyves. Ook de Zondag was Sandra er nog, en zij had speciaal laten weten graag mee te gaan met de grote ronde met Jesse ‘s morgens vroeg. Gedoucht en al waren we dus rond negen uur al in het Sterrebos, en daar werd het weer heel gezellig. Daarna hebben we heel feestelijk de tafel gedekt, en een uitgebreid ontbijt genuttigd. Sandra hielp me vervolgens met het bijwerken van het voorwoord voor het Jaarverslag. Terugkijkende was mijn eerste concept ook wel vol met heel erg lange zinnen. Nou ben ik daar heel goed in, in die lange zinnen bedoel ik, maar dat zal vaste lezers niet verrassen. Soms zijn er wel eens zinnen die meer dan een A4tje innemen, en dat is soms niet erg, maar vooral als het buitenstaanders zijn dan wordt het zo verschrikkelijk onleesbaar. Dat concept vervolgens maar weer opgestuurd naar de andere bestuursleden, en ook daarvandaan kwamen nog wat verbeteringen uit. Ik ben wel blij dat het er nu op zit, want het was geen pijnloze en snelle bevalling. Na dat gesleutel heb ik koffie verkeerd met taart(chcolade truffeltaart) klaargemaakt en zijn we gaan kijken naar een Japanse klassieker van http://www.akirakurosawa.com/ Akira Kurosawa. In dit geval "Ran". Ran_2 Deze film is een Japanse versie van het verhaal van Shakespeare, "King Lear". Het was de eerste Japanse film die Sandra zag, en ik durf hem ieder die een beetje tijd heeft aan te bevelen. Echt een fantastisch drama, opgenomen in een prachtig landschap, en met grootse akteurs, en gewaden, bloed en tranen. Bepaald geen kinderfilm. Vervolgens is Rose Sandra samen met Jesse naar het station gaan brengen, en ben ik een uurtje gaan bijslapen. Wat mijn gestel betreft merk ik dat het eigenlijk gewoon noodzaak is om te gaan slapen en dat uitzonderingen me geen goed doen. Ook nu ben ik nog aan het herstellen van de drukte, en heb in overleg met mijn baas voor de avonddienst van vanavond afgemeld. Ik heb dat afgelopen vrijdag al geregeld, want het programma van deze week is ook al weer overvol. Gaan we naar de maandag. Die begon goed, maar ik was nog steeds moe van de afgelopen week en het WE. Ik moest mezelf na een uurtje slapen gisterenmiddag echt dwingen om naar Vlaardingen te gaan voor mijn uurtje revalidatie. Daar aangekomen viel het wel mee, en het doet me uiteindelijk wel veel goed, al heb ik er vandaag wel weer veel spierpijn van. Ik had ook een prettig jaargesprek met mijn baas, en aangezien er eigenlijk weinig bijzonderheden zijn hebben we het uitgebreid gehad over de financiële onzekerheid, de bedrijfsarts, de WIA, de WGA, en de eisen van het UWV. We zijn het er samen wel over eens dat ik d.m.v. die drie diensten van zes uur waarmee ik nu bezig ben de hoogste vorm van eigenwaarde en tevredenheid hou, en dat dit door te spelen met het aantal uren en het aantal dagen, dit alleen maar kan verslechteren. Zo heeft de afdeling ook nog wat aan mij, en als ik bijvooorbeeld 5x4uur moet gaan werken het hele karakter van mijn werk zal veranderen. Ik ga zo ook weer even slapen. We hebben vandaag ook weer veel gedaan. De deurkrukken op de gang vallen van ellende uit elkaar, en dat is zo slordig als toekomstige kopers een deurkruk vastpakken en die gelijk in de hand houden. Dat komt de verkoop vast niet ten goede. Kortom die zijn vervangen (eindelijk). Ik ben met de computer waarop ik werk naar Flash Heart gegaan en daar is het werkgeheugen van dit nogal langzame laptop verdubbeld. Verder boodschappen gedaan, een taart gekocht voor bij het breedoverleg wat we hier in huis hebben en waarbij ik vanzelfsprekend i.v.m. mijn verjaardag moet trakteren. Ik kom er nu alweer achter dat ik dit stukje eerst zal moeten opslaan, want ik moet eerst maar een uurtje plat.

Ondertussen 17.30uur. Een uurtje lekker geslapen, mijn eerste meldingen van deze twee weken uitgeprint, en bekeken, maar nog niet aan het bellen geslagen. Het gaat wel om een paar heftige als de melders daar een zeer ernstig en een 9 en een tien aan geven. Morgenochtend zal het daar ook niet van komen want dan moet ik naar Delft. Morgen organiseren de afdelingen Detox van ons ziekenhuis een zogenaamde D(etox)Day. Een dikke 200 mensen hebben zich aangemeld, en er kunnen er maar 140 binnenkomen, dus dat beloofd een drukke dag, met discussies lezingen en genetwerk. Ik ben door de organisatie gevraagd de dag vast te leggen met de camera. Geen uurtje slaap overdag dus morgen. Donderdag volledige uitrustdag, maar dan vrijdag, zaterdag en zondag drie dagen werken achtereen. Dit is de eerste keer, een soort test of ik het kan.

Het gaat eruit zien alsof ik een week in een stukje wil proppen, maar eigenlijk klopt dat ook. Ik had zojuist ook telefonisch contact met een hoofdapotheker van diverse ziekenhuizen, die ons log heeft ontdekt via google. Hij had daar AGIM ingetikt bij Google, en kwam zodoende terecht bij een nogal kritisch stukje wat ik geschreven heb over dit onderwerp en de moeizame weg die we binnen ons ziekenhuis hebben om dit agressie en gewelds incidenten, maar ook andere fouten meldingen op te vangen en vooral ook om daar snel en adequaat bij op te treden, van de grond te krijgen en vooral de knokpartij om serieus genomen te worden. Hij wil graag met me doorpraten over de meldcultuur, en de omgang van en met de meldingen. We hebben een afspraak gemaakt in april hier in schiedam. Leuk.

Voor nu stop ik ermee. Het zijn weliswaar veel onderwerpen, maar toch redelijk gelukt, zoveel in eel logje te proppen en nog enigzins leesbaar ook. Later, op zijn vroegst donderdag, een volgend blogje. Gegroet en tot later, Rose en ik gaan nu eten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s