Bres 26; Nikos Kazantzakis en andere dingen

Wat is een mens toch een verzamel dier. We zijn nog steeds bezig met het ruimen. Nu zijn de lades aan de beurt. We vinden onbruikbare troep!! We vinden oude kammen, bejaarde make-up, zeepjes ed. uit de hotels waar we eens geslapen hebben, Ball pennen, oud bestek, lepeltjes. Noem het maar op. Daarna verdelen we het weer. Echte troep in de vuilnis bak, bestek, roest vrij stalen mokken gaan naar Hot’s werk, de pennen naar de winkel. Ondertussen moet ook de hypotheek geregeld worden. Daarbij kan ik merken dat Hot hier in zijn element is. Hij heeft veel geleerd toen hij nog bij de OR zat. Om precieser te zeggen, de financiële comissie, dus rekeningen/offertes lezen en begrijpen. Dan gaat hij dealen. Vroeger bij de raad van bestuur en nu bij de hypotheek specialist van de beider banken. Zoals een goed nederlands gezegde luidt: You get some, you lose some". Verder gaat het dagelijks leven verder. Boodschappen halen, winkeldienst draaien, vergaderingen bijwonen. Jesse kreeg tot haar spijt last van haar darmen en dus had ze een enorme diaree aanval. Toch, toch vind ik de tijd om iets voor mezelf te doen. Dan pak ik een Bres en stap een andere wereld binnen. O.a. die van  Nikos Kazantzakis. Een man uit Griekenland. Hij was een nieuwsgierig gepassinoneerd mens die met al zijn idealen rond de wereld zwierf en tegen heilige huisjes schopte. http://kreta2005.nl/kazantzakis.html . Dit is een leuke site om te lezen als ik je heb geïnspireerd. Hij is gestorven op 29 october 1957. Hij liet een geestelijk testament na dat Brief aan Greco heet. Dit is een prachtige afscheidsbrief.

"Ik verzamel mijn werktuigen; het gehoor, het gezicht, het gevoel, de smaak, het denken. Het is al nacht. Het werk van de dag is achter de rug. Als een mol zal ik terugkeren naar mijn hol onder de grond. Ik ben niet moe, nee ik ben niet moe – Maar de zon is ondergegaan! De zon is onder en de bergen hullen zich in nevelen. De toppen van mijn geest worden nog door het laatste licht beschenen, maar de heilige nacht komt zwaar neerdalen, zij komt uit de aarde omhoog. Het licht heeft opgehouden te strijden tegen de gevangenschap, want het weet dat er geen redding is. Het zal zich niet overgeven, het zal alleen doven. Ik werp een laatste blik om mij heen. Van wie moet ik afscheid nemen, of van wat? Van de bergen, de zee, de wijnstokken, het frisse heldere water? Alles is ijdelheid; Dat alles zal met mij in de aarde verdwijnen!"

Mooi hé?

Advertisements

Scheringamuseum te Spanbroek/Opmeer

Hot heeft zich nu naast me gevleid. We gaan een nieuw experiment uitvoeren. We gaan samen een blogje schrijven over 001_wachtend_op_de_qbuzz_om_0740u_d ons gezamenlijk avontuur in het hoge noorden. We beginnen in Spanbroek. We stapten op de bus in Schiedam. De start was moeizaam. 002_wachtend_op_de_qbuzz_om_0740u_d We wilden het rustig aan doen en met de bus naar de opstapplaats bij Vijfsluizen. Dus stonden wij 07.40 bij de halte en wachtten op de Q buzz en we wachtten en wachtten tot  we een ons weegden. Toen zagen we lijn 51 en gingen daar mee terwijl Hot met de reisleidster 001_aankomst belde om te vertellen dat we wat verlaat waren. Halverwege de route stapten we uit want de bus had een andere route en we hebben het laatste gedeelte gelopen dus kortom de reis naar de bus ging héél anders dan we hadden gepland. Daarna begon het 002_het_wachten grote zitten naar het Noorden, Noord Holland was de doel005_rose_mijn_lief  provincie, en Spanbroek was de naam. Nooit eerder van 006_actuele_tentoonstellingsreclame gehoord. Wel van Scheringa, alleen in een  andere hoedanigheid. Het bleek dat hij en zijn vrouw kunstminnaars zijn, 013_ineke_hagen_de_reisleidster vooral het magisch realisme is hun passie. http://www.xs4all.nl/~thebears/Magisch_Realisme.htm  Hot en ik hebben de liefde voor deze stroming gemeen. 016_een_mede_pasagier Ik leerde deze stroming waarderen toen ik nog in Arnhem woonde en zo af en toe naar het gemeentelijk museum, zoals dat toen heette ging. 020_de_hal_van_het_museum De werken van Dick Ket en de poppenhuizen die daar toen stonden prikkelden mijn verbeelding. Met deze prikkeling heb ik Hot besmet. We hadden toen dus de tijd om na te hijgen van onze snelle wandeling.023_wachtend_bij_de_poster  Na verloop van tijd stuurde onze chauffeur de bus het dorp Spanbroek binnen en wat staan daar prachtige oude boerderijen en herenhuizen of zoiets. De daken van die huizen zijn bedekt met riet en dakpannen. Dat maakte mij terug denken aan toen wij in het open lucht museum te Arnhem rondliepen jaren geleden. De gids daar vertelde ons dat vroeger riet op het dak betekende dat hier een arm gezin woonde. Men spaarde toen voor dakpannen en de daken werden gedeeltelijk met deze pannen bedekt. 025_banieren_voor_het_gebouw Het spreekwoord "Onder de pannen zijn" van stamt uit die tijd. De muren bestonden toen uit klei en stro en wanneer men wat rijker was geworden werden deze vervangen door stenen, vandaar ook het gezegde  "Steenrijk zijn". Maar dit terzijde. Op deze site kun je wat lezen over deze plaats .http://nl.wikipedia.org/wiki/Spanbroek   Het is een prachtig plaatsje maar ik zou hier voor geen goud willen wonen. Volgens mij is de sociale controle bijzonder groot en ik ben en blijf een malle stadse. Zo hielden we halt voor het 033_botero_the_dance_of_life museum dat gevestigd is in een voormalig huishoudschoolgebouw. Ik heb mijn opleiding ook gevolgd in zo’n school en heb daar de basis gelegd van allerlei kunsten. De kunst van het koken,044_stwilibrordkerk  naaien en vooral borduren. Ook dit is weer een ander verhaal. Dit krijg je gewoon door steeds ouder te worden. Ik vertel mijn verhaal soms aan anderen die totaal, maar dan ook totaal niet snappen waar ik het over heb. Daaraan merk je dat je wat ouder bent, zucht!! Dus we stapten uit en wachtten geduldig tot het museum werd geopend. Men wachtte en Hot en ik begonnen met fotograferen. Het weer was schitterend en eigenlijk wat te fel voor het kiekjes maken. De deur ging open en het was het wachten tot het restaurant open ging waar we een kopje koffie kregen.048_stwilibrordkerk 

We waren met een groep van 26 mensen, dus duurde het enige tijd voordat we voorzien waren van een kopje koffie. Daarna werden we in twee groepen verdeeld. Er waren twee gidsen. Toen wij binnen waren gekomen moesten we van een vrij onvriendelijk ogende veiligheidsvrijwilligster(een echt dragonder type) onze tassen, jassen, en helaas ook onze fototoestellen opbergen in een kluisje. Ik vroeg gelijk waarom,007_nietige_rose_probeert_de_veel_2  legde uit van ons verslag, maar dat mocht niet baten. Copyright, auteursrecht blafte ze eruit. Terwijl we als we internet op surfen, en we komen bij Scheringamuseum voor realisme of Hermann Markard, je volop afbeeldingen tegenkomt. Helaas kunnen we dus geen plaatjes van de werken die we gezien hebben laten zien. Wel geven we enkele linkjes naar de bijbehorende sites. http://www.frisia-museum.nl/nl/   http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/41070796/items/41479006/   http://www.galeriemokum.com/kunstenaars/hermann_markard 

De gids vertelde ons dat de schilder Hermann Markard een eigenaardig mens is. Hij werkte eerst voor zijn vrouw die balletdanseres was, en maakte theaterstukken en decors. Hij begon pas met schilderen toen hij gepensioneerd was en hij verkoopt zijn werk niet of nauw
elijks. 064_het_restaurant_vh_museum De meeste doeken bewaart hij in zijn atelier terwijl zij op de vloer staan in de richting van de muur, dus met de achterkant naar voren. Zij hebben geen kinderen en hoe het later met zijn werk zal gaan? We zullen het wel zien.

http://www.boteroinvenice.com/ing/sculture_ing/sculture.php is een site van een andere kunstenaar beeldhouwer waarvan buiten op de parkeerplaats een pracht beeld staat. Wij hebben van deze 013_onfotografeerbare_afbeeldingenkunstenaar in Zuid Frankrijk tijdens een bezoek aan French Sister ook veel werkstukken kunnen bewonderen van deze kunstenaar. Wat we jammer vonden dat het werk van de realisten die normaliter in dit museum te zien zijn nauwelijks te bewonderen waren. Het werk van Markard is wel de moeite waard, maar voor mij niet in de herhaling. Vervolgens zijn we gaan lunchen en de kwaliteit van het restaurant is goed te noemen. Daarna begon het wachten weer om naar het Nollen project van R.W. van de Wint in den Helder te gaan. Het wachten duurde lang dus zijn we gaan wandelen door het dorp en hebben wat foto’s genomen. We komen hier nooit meer terug.

Beste lezers, dit zijn lang niet alle foto’s van ons bezoek aan het Scheringa museum. Wie er meer wil zien moet ons via de link in de linker kolom een mailtje sturen en krijgt dan van ons een link, waar je alle foto’s kunt bekijken. Tot zover dit eerste logje over ons geslaagde uitje van afgelopen zaterdag de 21ste maart. Het tweede deel van de dag, bij het Nollen project van R.W. van de Wint, in Den Helder was onzes inziens nog veel interessanter, maar daar zijn we nog niet klaar mee. Gegroet.

Zo blijven we natuurlijk aan de gang

Ik kreeg vrijdagmiddag een telefoontje van mijn baas Freek. Hij wilde even weten hoe het me mij ging, en ik heb hem dit zoals gebruikelijk vertelt. Hij vertelde tijdens dat gesprek dat hij een berichtje van de bedrijfsarts gekregen had, dat deze snel wilde weten wat er aan de hand was want i.p.v. meer gaan werken ben ik minder gaan werken, was hem ter ore gekomen. Tevens heeft de bedrijfsarts natuurlijk ook de brief van mijn behandelaar gekregen waarover zoveel onrust bij mij was ontstaan. Kennelijk ben ik toch niet Frustraties achterlijk, want ook de bedrijfsarts heeft die brief gelezen en waarschijnlijk net als ik dezelfde conclusies getrokken. Ik heb dus mijn baas maar even vertelt over de onenigheid en de spanning die over de desbetreffende brief ontstaan was, en over de bereidheid van mijn behandelaar om bij mogelijke misverstanden uitleg te willen geven. Met die wetenschap gaar Freek nu eerst met de bedrijfsarts spreken.

Ik neem nu de samenvatting van de brief van mijn behandelaar even over in dit blog, zodat jullie beter begrijpen waar het nu om draait.

Samengevat heeft patiënt juist toen hij wat herstellende was van de polymyositis onder forse medicatie een tweede ziekte gekregen nl hyperparathyreoïdie, wat zijn conditie verder heeft verslechterd. Voor beide aandoeningen geldt dat zij goed behandelbaar zijn. Ten aanzien van de polymyositis schat ik in dat gezien de klachten van de patiënt en het licht verhoogde CK de behandeling nog niet optimaal is en dat medicatie verder uitgebreid moet worden. Ik zie patiënt binnenkort hiervoor terug. Gezien het feit dat patiënt vanaf de aanvang een vrij goede reactie heeft gehad op de medicatie verwacht ik dat volledig herstel op termijn mogelijk is. Een normale behandelperiode voor polymyositis is 4-5 jaar, maar dit is slechts een gemiddelde. In individuele gevallen is het zeer moeilijk om een goede voorspelling te doen.

Mijns inziens zou het een stuk handiger zijn als mijn behandelaar gewoon een nieuwe brief schrijft, maar ja de wijsheid is in dit soort zaken vaak moeilijk te vinden, en zelfs al weet ik dat ik gelijk heb, weet ik nog niet of ik dat ga krijgen. Ik heb 1 april een afspraak bij mijn dokter, en pas 22 april mijn volgende afspraak bij de bedrijfsarts, dus zal ik mnaar gewoon afwachten. Ik weet wel dat ik alles wat ik wel zelf in de hand heb gedaan heb, maar nu is het uit mijn handen. Hierop komt vast een vervolg. Gegroet.

Conflict uit de lucht

Pak_van_mijn_hart Na sinds afgelopen zaterdagavond na het openen van de brief van mijn behandelaar aan mijn bedrijfsarts in opperste staat van opwinding geweest te zijn, is mijn adrenalinespiegel langzaam aan het zakken. De stoom, mijn koorts, mijn verkrampte lijf en mijn gemoed komen weer wat tot rust. Vanmorgen om 9.00u stipt kreeg ik mijn behandelaar aan de telefoon, en hij stelde zich zelfs voor met zijn voornaam. Tot op heden was het altijd A.H. volgend door zijn achternaam. Nu was het ineens Andreas. Een leuke opening. We hadden Opluchting een goed gesprek waarin alle onduidelijkheden zijn weggeruimd. Slotconclusie was wel dat hij toegaf dat communicatie vooraf heel wat onrust had kunnen besparen. Een zinnetje in de brief van de dokter, had ik verkeerd begrepen, en als dit zelfde zinnetje bij mijn bedrijfsarts onduidelijkheid oproept is "Andreas" bereid persoonlijk daarover helderheid te scheppen. Verder gaf hij tevens toe dat zijn brief meerdere kanten onderbelicht laat. Het gesprek is ook gegaan over de miscommunicatie tussen hem, zijn assistentes/secretaresses, en mij. Hij gaf aan dat zijns inziens mijn lontje erg kort is, en ik gaf dat toe. Dat is immers ook de reden waarom ik eigener beweging hulp heb gezocht bij het verwerken van alle verliezen, de rouw, de kwaadheid, en alles meer wat er nog op ons afkomt.

Conclusie na dit gesprek is dat mijn behandelaar en ik alle onduidelijkheden open en eerlijk hebben besproken, en dat ik ook mijn volledige ei heb kwijtgekunt. Op 1 april heb ik mijn volgende afspraak, en die laat ik doorgaan omdat ik voor nu het gevoel heb, serieus genomen ben, en dat we het vertrouwen in elkaar weer uitgesproken hebben en elkaar gewoon weer recht in de ogen kunnen kijken.

Ik ben gelukkig met het feit dat Rose zo heerlijk met mij meeleeft en samen met mij dit lastige traject met mijn ziekte, de verkoop, de aankoop, en alles met mij samen doet. Ook mijn huisarts is achter me gaan staan en heeft een bemiddelende poging gedaan met suc6, en met de hulp van de Vereniging Spierziekten NederlandLog_vsn , middels Joke, en veel lezers, en vrienden die me steun in de rug laten voelen. Tot zover deze update over deze miscommunicatie.

Vanmiddag hebben Rose en ik om 14.00u het ondertekenen van het koopcontract voor ons nieuwe huis voor de boeg, en daarna ga ik snel naar Delft, waar ik met de sinds kort voltallige ploeg van 6 Agressie Opvang medewerkers beëdigd ga worden door een van de leden van de Raad van Bestuur van ons ziekenhuis.Opluchting_2

Update over blunderbrief aan bedrijfsarts

Vanmorgen na de ronde met Jesse, bleek dat ik nog steeds koorts had. 38.7 was het op dat moment. Om te beginnen mijn afspraak met de verzekeringsarts even afgezegd in verband hiermee. Daarna opnieuw de telefoon gepakt en het ziekenhuis Blunder gebeld, met de vraag of de brief aan de bedrijfsarts al verstuurd was. Hierop kreeg ik te horen dat ook die afgelopen vrijdag verzonden was. Vervolgens gevraagd om z.s.m. mijn dokter te spreken te krijgen. Ik zit nu inmiddels 17.00uur nog steeds op een telefoontje van hem te wachten. Ondanks de koorts bepaald niet stil gezeten. Vanmorgen contact opgenomen met de Vereniging Spierziekten Nederland, en diegene aan de lijn gekregen die gaat over Poly Myositis. Situatie voorgelegd. Ook daar is mijn zaak nu onder het licht gezet, en van hun krijg ik ook nog een telefoontje. Rose en ik moesten vandaag even naar het stadhuis, en we hebben nu weer 5 jaar geldige legitimatiepapieren. Boodschappen gedaan, bloed laten prikken in het ziekenhuis i.v.m. mijn koorts en mijn as. bezoek van 1 april aan mijn reumatoloog, en op 2 april naar de endicrinologe. Daarna zijn we naar onze huisarts gegaan. Officieel had Rose een afspraak m.b.t. haar versleten enkel, haar oor, en haar knie, en daar kwam van mijn kant nu de brief van mijn ene behandelaar aan de bedrijfsarts bij. Aangezien dit ook de arts is die ons naar mijn huidige behandelaar verwezen heeft, snapte hij na het lezen van de brief direct waarover ik zo boosBoos_2  was. Hij adviseerde mij vervolgens om de door mij geschreven brief nog even niet te versturen, en hij gaat nog vanmiddag in persoonlijk gesprek met mijn reumatoloog om ervoor te zorgen dat deze brief van tafel gaat en dat daar een vervangende voor terugkomt. Wat in ieder geval prettig was dat hij direct snapte waarom ik zo boos geworden was. Morgen zo rond 12.00u moet ik hem bellen om naar het resultaat van mijn bloeduitslagen te vragen en dan hoor ik tegelijkertijd of hij bij mijn behandelaar iets gedaan heeft kunnen krijgen. Zo wordt er op diverse terreinen gewerkt aan een oplossing. Rose is ook een stukje verder, alleen gaat die het onderzoektijdperk weer in. Ze moet een foto van haar knie laten maken, en dan tevens vragen naar de digitale foto’s van haar enkel. Als we die dan hebben gaan we een afspraak maken bij de Maartenskliniek Sint_maartenskliniek_logo voor een second opinion, en de mogelijkheden. Ze zijn daar het verst in de technische mogelijkheden. Verder komt er nu eerst ook nog een gehooronderzoek van Rose haar enig werkende oor.

Teruglezend is dit een saai stukje, en dat blijft het ook, het is niet anders. Ik zit al transpirerende dit stukje te schrijven, en ga zo voor een moment kijken hoe het bed aanvoelt. Dit weer, en de spanningen zijn niet goed voor mij. Ik verga van de pijn en het lijkt of de pijnstillers nauwelijks iets doen. Wel kregen we zojuist een telefoontje van Fia, onze buurvrouw. Ja dat is de buurvrouw voor wie we regelmatig haar hond Rodie uitlieten. Zij is inmiddels in het Erasmus met groot suc6 geopereerd, en is zo blij dat ze weer kan lopen, en geen pijn meer heeft, heerlijk om te horen. Ze zit nu tijdelijk in een verpleeghuis, maar zou het liefst snel weer gewoon naar huis komen, omdat ze alles al weer zelf kan. Ik hoop dat het lukt. Rodie gaat met een van haar kinderen nog tot na Pasen naar Zweden op vakantie, en dan kan hij als ze terugzijn ook weer gewoon naar Fia terug.

Second_opinion Zou ik nog wat aansprekende plaatjes kunnen vinden om de saaiheid van dit stuk wat te kunnen verminderen. Ik ga eens kijken. De ontwikkelingen staan niet stil, want zojuist ging de telefoon, en kreeg ik Joke aan de lijn van de VSN, die het een en ander voor me uitgezocht heeft. Ze heeft me wat linkjes toegestuurd van een advies groep, en een juridisch steunpunt.Secondopinion_2 Zo heeft ze me ook gewezen op de richtlijn Myositis, die ik gebruiken kan om zowel mijn bedrijfsarts als mijn behandelaar wat wijzer te maken. Nou heeft iedereen die bij mijn behandeling betrokken is de infomap ook wel van mij ontvangen, maar gezien de door mijn reumatoloog geschreven brief lijkt hij daar niet of nauwelijks in gekeken te hebben. Ik ga mezelf eens even oriënteren op die sites die ze me toegestuurd heeft. Ik heb haar in ieder geval hartelijk bedankt voor de hartelijke support en het zoekwerk wat ze voor me gedaan heeft. Het is overigens wel erg prettig dat zowel de huisarts, Rose, en nu ook Joke de kwaadheid goed snappen en dat voelt goed. Verdere ontwikkelingen zal ik ook delen.

Een te gekke dag uit met een grote schrik achteraf bij thuiskomst.

Gisteren hadden Rose en ik een dagje uit. We hadden er al lang naar uitgekeken. Zoals vaste lezers weten zijn wij vriend van het Stedelijk Museum Schiedam. Dit museum organiseert regelmatig uitjes, concerten, rondleidingen, en ook uitjes. Dit meestal met de vrienden van het al lang niet meer bestaande museum van Papendrecht. Deze bevriende vriendenclubs werken hierin samen. Zo zijn Rose en ik al eerder in Antwerpen, Merkhem, en in Bergen bij museum Kranendonk en in Park Meerwijk geweest. Zie onder deze namen eerder in ons archief in het hoofdstuk uitjes. Gisteren hadden we een uitje naar Museum Scheringa, Museum voor Realisme in Spanbroek/Opmeer in Noord-Holland. Dhr, Scheringa is bekend collectioneur van kunst. Jullie kennen hem allemaal van de Frisia/DSB bank. Hoe je ook over deze verzamelaar denkt, en hoe hij zijn verzameling heeft gefinancierd, daar blijf ik maar even buiten. Al heb ik daar wel zo mijn ideeën over, maar de door hem en zijn vrouw bij elkaar gekochte werken zijn grandioos. jammer genoeg was er door een tijdelijke tentoonstelling over Hermann Markard, maar weinig plek voor de vaste collectie van het museum. Rose en ik zijn beide erg gek op werken van bijvoorbeeld Dick Ket, en daar was er gisteren geen een van te bewonderen. Het werk van Hermann Markard was overigens ook erg indrukwekkend, en ook door de kunstenaar die in A’dam werkt en woont, en pas na zijn pensioen begonnen is met schilderen. Het is ook wel apart dat deze kunstenaar zijn werk niet verkoopt, dus het is maar zelden zichtbaar. Kortom, je hebt nu de kans. Ik vond het overigens geen gezellig museum. De medewerksters waren wat kortaf en kil, en gaven niet de indruk je te verwelkomen. De beide gidsen waren wel deskundig in hun commentaar, maar waren direct na wat ze vertelden ook weer weg. www.scheringamuseum.nl Heel anders bijvoorbeeld dan de ontvangst in museum Kranenburg te Bergen of de bezielde gids die ons daar rondleidde door park Meerwijk. Je kunt niet alles hebben. Er was wat ons betreft ook wat teveel tijd uitgetrokken voor ons verblijf in Spanbroek. Rose is op onze tweede computer druk bezig de foto’s die zij gemaakt heeft te bewerken. Na een overigens heerlijke lunch in het museum café en een wandeling door Spanbroek vertrokken we per bus richting Den Helder naar het project "de Nollen", een totaalkunstwerk van R.W. van de Wint. De meeste mensen kennen zijn werk uit de Tweede kamer. Wie een voorproefje wil moet maar even naar www.projectdenollen.nl Daarover later meer. Het werd alles bij elkaar wel een fantastische dag. Het was prachtig zonnig weer, en vooral in Den Helder was de sfeer ook optimaal.

Vlietland_ziekenhuis Ik ga het nu even hebben over onze thuiskomst. Na een lange wandeling van station Vijfsluizen naar de Rotterdamsedijk en het halen van een heerlijke portie Nasi Singapore bij Kongs Point op de Koemarkt, bleek er post te zijn. Aangezien dit post was van het Logo_vlietlandziekenhuis Ziekenhuis, deze brief gelijk opengemaakt, en onder het lezen sloeg de schrik me om het hart. Het was een kopie van een brief die mijn behandelaar aan mij bedrijfsarts geschreven heeft op diens verzoek. Mijn mond viel letterlijk open, want het geschrevene komt volstrekt niet overeen met hetgeen mijn reumatoloog en ik gedurende de nu al anderhalf jaar durende behandeling besproken hebben. In tegenstelling tot zijn eerdere woorden schrijft hij nu letterlijk dat Poly Myositis een goed behandelbare ziekte is die in een periode van vijf jaar tot volledig herstel zou kunnen leiden. Nu zou ik niets liever willen, maar deze inhoud is voor mij bijna ongelooflijk. Uitgerekend de arts met wie ik dacht een goede vertrouwensrelatie te hebben schrijft dit uitgerekend aan mijn bedrijfsarts. Ik raakte in grote staat van opwinding en kan nog nauwelijks geloven wat hij schrijft. Het lijkt wel of het over een volkomen ander persoon gaat, en dat terwijl hij me de afgelopen drie maanden nauwelijks gezien heeft, en ik hem om steun gevraagd had. Ik heb dan ook voordat ik hieraan begon de afgelopen nacht en ochtend eerst besteed aan het op een rij zetten van zijn eerdere adviezen, en hem een brief geschreven. Mede om het voor mezelf onder controle te krijgen en niet in een paniekaanval te schieten. Nu weet ik ook dat ik hem waarschijnlijk niet voor as. dinsdag zal kunnen spreken. Dat lange wachten is des te meer reden om het tot die tijd rustig te kunnen houden en het overzicht te kunnen behouden. Om diezelfde reden heb ik bij het besloten forum van mijn Boospatiënten vereniging ook een vraag hierover gesteld. eens kijken waar dit alles toe leidt. Het heeft er op dit moment in ieder geval voor gezorgd dat mijn hoofd iets rustiger is geworden. Ik ga zometeen ook aan de slag met de foto’s die ik gemaakt heb van gisteren. Dat is een mooie afleiding. Ik ga morgenmiddag wanneer Rose een afspraak heeft bij onze huisarts ook even mee, en overleg wat me te doen staat met mijn behandelaar even met hem. Tot zover, een behoorlijk over zijn toeren zijnde Hot.

Stroomversnelling

Verhuizen wordt door verschillende peuten gediagnostiseerd als een traumatiche ervaring, en geloof me,  ze hebben gelijk. We worden meegezogen in een stroomversnelling. Je hebt verschillende paniek fases.

1. Je besluit het huis te verkopen. Waarom? Het werd o.a. door mede zwemmers van Hot geadviseerd om dit te doen. Nadat hij dit mij had verteld had ik in de eerste instantie de neiging om ze een voor een langzaam te wurgen.Diep_gat_in_de_weg_door_edgar_mulle  Waarom moest ik dit pand waar ik al jaren in pais en vree leef gaan verlaten. INEENS VIEL IK IN EEN DIEP GAT! Hot kan zeer overtuigend zijn wanneer hij dat wil!! Dus na lange aarzeling stemde ik toe.

2. De makelaar zoeken. Dus we vroegen enkele offertes aan van de verschillende makelaars in de omgeving. Doordat we in het centrum wonen hadden we keuze zat. Hot, de scheet, had het wat de prijs betreft van ons paleisje een beetje een te hoog bedrag in zijn bol. Dus die vreemdelingen komen in ons huis en bekijken het geheel met een totaal andere blik dan wij. De onvolkomenheden, waar wij aan gewend zijn geraakt, worden nu genadeloos aan de oppervlakte gebracht en het bleek dat ons huis toch niet zo tip top in orde was als wij dachten. Bovendien hebben wij zo onze eigen smaak en die is nogal uitgesproken qua kleur. Ook de kachel i.p.v. een cv. Ook speelt persoonlijke voorkeur ook een rol. De ene makelaar vonden wij was te lief en had geen haren op zijn tanden en schandalig genoeg taxeerde hij ons huis op € 130 duizend. Toen hadden we gedacht aan een prijs van € 150 duizend. Er kwamen anderen over de vloer die schandalig nog lager taxeerden. De overlaat …! De andere lachte zo raar en ik voelde me voor de gek gezet. Die was te jong, zo kan ik nog meer verzinnen. We kozen voor een makelaardij die al lang in Schiedam werkzaam is. Dus gaven we uiteindelijk ons fiat en het te koop bord werd op het raam geplakt. We hebben samen mooie foto’s van ons huis gemaakt en Hot heeft alle paperrassen gekopiëerd. 06_kachel_2 Gekkenhuis_1 Nu begon het grote wachten. Zo af en toe werden we gebeld dat er kijkers kwamen. Het huis werd dan extreem schoongemaakt onder mijn motto van; het is niet mijn schuld als het niet doorgaat. Ondertussen maakten we elkaar gek door op Funda te kijken, makelaars op te bellen en we gingen dan ook enkele flats bekijken. Wat praatten we toch veel. De voors- en nadelen. Tot we er achterkwamen dat dit toch een beetje veel van het goede was. Toen hielden we er mee op. Het enigste was dat we enkele huizen op een soort volglijst zetten en we werden door Funda op de hoogte gehouden. En toen, ineens, werd er een stelltje verliefd op ons huis en de inrichting ervan en boden aan ons huis te willen kopen voor onze vraagprijs.

3. Nieuw huis zoeken. We gingen alweer bij de diverse makelaars langs, bekeken huizen met hun goede en slechte kanten. Kijken, praten, wikken en wegen. De nachten werden kort. Er waren toch een aantal favorieten, totdat deep throat zich aandiende en ons vertelde dat de dingen toch niet zo waren als we dachten. Zo vielen er weer huizen af. Ineens zagen we dat het huis, ons toekomstige appartement in prijs was gedaald tot een niveau dat we konden halen. We namen onze aankoop makelaar mee en het bieden begon. De makelaar wist meer af te dingen dan we hadden verwacht dus ons bod werd geaccepteerd.

4. De hypotheek. Nu moesten we financiëring zoeken. We hadden geluk dat toen we ons huis kochten dit in het gulden tijdperk was en de huizenprijzen stegen als een tierelier. Dus we brengen nu geld mee en dan houden de bankiers heel erg veel van ons en we werden met open armen verwelkomd. We mochten zelfs lenen boven de twee ton!! Gekkenhuis_loesje Uiteraard namen we dit niet serieus. Maar toch zijn er drie offertes gemaakt. Bij de eerste bank zeiden we niet de complete waarheid over Hot en vertelden hem over mijn versleten enkel en de 3 trappen in ons huis. De volgende 2 waren we toch wat eerlijker want de hypothekers vertelde ons dat alles wat besproken word geheim blijft. We waren dus eerlijker en we willen dat de hypotheek wat langer doorloopt dan 3 jaar. We zijn tot een overeenkost gekomen en we hebben eigenlijk onze beslissing al genomen ook al hebben we nu even een time out genomen. Ik breng Jesse straks naar haar logeeradres want we gaan morgen een dag uit. Even heel iets anders. Vanaf maandag gaan we verder met de offertes, het zoeken van de verhuizers, wie we verhuisberichten moeten sturen. Enz. Maar dat is later.