Verhuisd

Kijk en huiver!!  Wij zijn over naar ons nieuwe huis. Afgelopen woensdag om 09.30u stond vriendin Juliëtte voor de deur, en daaropvolgend kwam om 12.00u het verhuisbedrijf. Om 15.25u arriveerden we met een giga aantal dozen en spullen bij ons nieuwe huis, en tegen 17.00u verlieten de verhuizers ons weer. We zijn over. Weliswaar kamperen we voorlopig op ons nieuwe stekkie, maar we zijn er tenminste.

Rose en ik hebben onze eerste nachten daar en op ons nieuwe bed met electrische verstelmogelijkheden doorgebracht en slapen als nooit ervoor. Nu Pinksterzondag heb ik op mijn werk voor het eerst weer de mogelijkheid om een stukje te schrijven. Onze computers staan nog op de Rotterdamsedijk. Daar hebben we nog steeds verbinding, en KPN heeft ons beloofd dat 3 juni op ons nieuwe adres de leiding is overgezet naar Orange, zodat we dan ons modum daar kunnen aansluiten. Ik merk dat het ook geen grote prioriteit heeft, want zowel Rose als mijzelf zijn meer dan oververmoeid. Alle spanningen rond de verkoop en de aankoop, de onzekerheid van mijn inkomen, het weer meer gaan werken op mijn werk, en al het georganiseer en het inpakwerk is niet in de koude kleren gaan zitten.

Rose en ik hebben voorlopig besloten het rustig aan te doen. Ook al zijn er dagen bij dat we geen doos uitpakken, dan is dat maar zo, de katten, Jesse, en wijzelf staan nu even voorop. We merkten beiden dat we door de vermoeidheid ook boos werden op de kleinst mogelijke zaken, en dan is het een goede zaak om even rustig op orde te komen.

Het kamperen wordt nu toch steeds luxer. Zo vonden we gisterenavond om 21.15u onverwachts het kastje terug van Digitenne, en hadden inderdaad binnen vijf minuten weer radio en TV. Maar vlak daarvoor hadden we even wat te eten gehaald bij onze buren, maar kwamen toen we dat wilden gaan nuttigen erachter dat we nog geen bestek uitgepakt hadden.  Zo kan ik me gelukkig ondertussen weer scheren, en verzorgen. Iedere dag brengt zo weer verrassingen met zich mee.

Zo had Rose bij onze dierenarts 8 tabletjes gehaald voor de verdoving van onze katjes, maar door gebrenk aan communicatie werd dit een drama. Rose was opgestaan en dacht als ik nu gelijk Loekie even van een tabletje voorzie, dan hebben we dat gehad. Helaas was het nog voor het ontbijt en had ze het me niet van te voren vertelt. Nou is Loekie een buitengewoon vriendelijk maar schichtig beestje, en die was niet van plan om mee te werken. Gevolg: twee happen in Rose, die weer gingen ontsteken, en nu zit Rose dus aan een zware kuur Amoxiline. Ook ik zit met de nodige krassen en gaten nu achter de computer. Ik had zojuist Rose even aan de telefoon en hoorde tot mijn opluchting dat alle vier onze katjes momenteel de huiskamer aan het ontdekken zijn. Twee van hen hebben tot vanmorgen min of meer achter onze nieuwe wasmachine geplakt gezeten. Verhuizen is voor katten ook echt een drama.

Ik denk dat het feit dat ik vanmorgen de wasmachine voor het eerst heb aangezet, en tevens onze droger voor het eerst ben gaan gebruiken, met alle vibraties en geluiden die daarbij horen de aanleiding zijn geweest om hun schuilplek te verlaten. Helaas is ook hun eigen door mij ontworpen verdieping in de gang nog niet klaar. Ik hoop daar komende week tijd voor vrij te kunnen maken. Helaas had dat wel als gevolg dat de twee dappersten zich al flink aan ons nieuwe behang vergrepen hebben. Deze actie had weer tot gevolg dat ze momenteel lekker in de hoog betegelde badkamer overnachten. Jesse is momenteel op een soort van vakantie. Wij hadden gisteren een afspraak waar ze niet naartoe meekon, en Hans, ja die van Braaf, heeft haar voor een soort minivakantie megenomen naar Hellevoetsluis. Ze is daar nu dus aan boord, en speelt voor koningin onder de vele honden daar bij Hans en Mieke aan boord. Ze geniet daar altijd erg van. Toch is het vreemd zo’n paar dagen zonder ons vertrouwde blafwafje. Morgenmiddag/avond komt ze weer terug. Ze zal dan tot haar tevredenheid zien dat ook het ontbrekende deel van haar roeden, nl. Z beest en Loekie zich weer door het huis bewegen.

Vanmorgen hebben Rose en ik ook voor het eerst uitgebreid ontbeten aan onze nieuwe Bell-air tafel met fantastisch antiek wit formica blad. Onze prachtige flets gele eetkamerstoeltjes uit 1951 komen er prachtig bij uit, en lijken bij dit blad zelfs wat feller geel. En ook het uitzicht vanaf die plek is wanstaltig waanzinnig. We kunnen zo ontzettend ver kijken. Zien alle molens inclusief de molen van Delfshaven in Rotterdam als het mooi weer is. Ook vluchten vogels komen op onze ooghoogte voorbij, en zeggen bij wijze van spreke "Goedemorgen". Het is een unieke ervaring tot nu toe, en ook het feit dat als we ‘s nachts even naar het toilet moeten, we dit in een paar stappen voor elkaar hebben is heerlijk. De trappen missen we in het geheel niet.

Wat wel gek is. Is een bezoekje aan ons oude huis. Het is ons huis niet meer. Het is leeg, kaal, en onwezenlijk.Het is dat we er nu soms nog even naar toe moeten omdat de computers alleen daar nog werken, maar vanaf 8 juni zijn we er definitief weg en raar maar waar, na bijna 15 goede jaren daar, voelt het toch goed aan. We zullen vast heel snel gewennen in ons nieuwe huis. Voor nu is het voldoende. Het regelmatige schrijven komt terug, maar laat nog even op zich wachten. Misschien nog wel een kleine honderd dozen te gaan.

Advertisements

Even een kort nieuwsbericht

Vandaag heel veel gedaan. Om half negen waren twee vriendinnen uit Zuid-Oosten naar Schiedam afgereist en hebben ons fantastisch geholpen bij het inpakken van tig dozen. Alle strips zijn ingepakt, en ook bijna alles uit onze slaapkamer. Dit geeft een heerlijk gevoel, al begint ons huis nu serieus minder ons huis te worden. Ik denk dat er zo tegen de tachtig dozen gevuld zijn, en Rose denkt nu ineens dat we te weinig dozen hebben. We zullen zien. Rose was helaas vergeten boodschappen te doen voor vandaag, zodat we na het ontbijt door ons brood heen waren en slechte gastheer en vrouw konden zijn. Gelukkig hadden we in ons tweede huis, hoor mij, een redelijk gevulde ijskast en een open minisupermarkt, zodat we toch lekker hebben kunnen lunchen. Toen we om half vier weer terug waren op de Rotterdamsedijk ben ik direct mijn bed ingedoken, wat ik nog nauwelijks vinden kon tussen de dozen, maar waarop ik heerlijk twintig minuten geslapen had tot Footloose, die een optreden bij café "de Unie" gaven begonnen en ik ineens rechtop in mijn bed zat. Ik heb nog tien minuten liggen luisteren en ben toen een lange warme douche gaan nemen, en voelde me toen in staat drie vrouwen te knuffelen en richting mijn werk te gaan, waar ik nu met collega M een lekkere redelijk drukke maar toch relaxte dienst aan het draaien ben. Alle verloren schapen zijn weer terug op de afdeling, en de vasdte werkzaamheden zitten er vrijwel op, zodat ik even tijd heb om weer eens aan onze lezers te denken. Binnenkort wanneer we wat gaan settelen dan komen we hoogstwaarschijnlijk met alle verhalen waar we nu geen tijd voor hebben. Gegroet.

Vandaag mijn vierde werkdag deze week

Vandaag weer aan het werk, en het is even rustig, zodat ik weer eens even de tijd neem voor een blogje.

Hoe gaat het met de vermeerdering van mijn uren? Eigenlijk verbluffend goed. De afgelopen twee weken heb ik veel te veel gewerkt. De duidelijkheid over mijn inkomen was eerst even schrikken, maar het in handen vallen/komen van het UWV nog veel harder. Dus voelt het goed om het heft weer in eigen handen te hebben. Ook de duidelijkheid middels de brief van de Notaris van afgelopen zaterdag, waarin stond dat de bankgarantie van de kopers bij hem binnen is was het einde van een periode die ik niet meer wil meemaken. De spanningsboog lag zo hoog, dat het nu ook weer de nodige tijd vergt om deze te laten zakken. Ook Rose komt langzamerhand weer een klein beetje bij zichzelf. De onzekerheden waren zo hoog, zowel rond ons inkomen, mijn ziekte, en twee huizen, dat ze een slechte tijd gehad heeft. De meeste mensen in onze omgeving die hoorden van de ochtendmisselijkheid, legden de connectie met een mogelijke zwangerschap, en dat bracht vervolgens weer de nodige extra nachtmerries naar boven, maar de laatste 2 ochtenden lijkt het erop dat ook dat weer begint te normaliseren. Gelukkig maar, stel je toch eens voor. We hebben voorlopig wel genoeg op ons bord.

Toch beginnen de puzzelstukken langzaam op hun plaats te vallen. Ik zit weer in een opbouwschema qua werk, mijn gezondheid lijkt met de huidige dosering MTX redelijk stabiel, en ik kan de druk redelijk aan. Alleen de pijn blijft helaas. Ik heb met Rose afgesproken om na onze verhuizing een goede Chinese arts te gaan zoeken voor dit probleem. Rose gaat gelijk mee, want de oor, keel, suis problemen hebben samen met het heftig kloppende hart en haar brok in de keelgevoel ook aandacht nodig. Die langzaam op een heel plaatje beginnende puzzel helpt al een heel stuk, en zowel het inpakwerk, als het uitzoeken van spullen die meegaan of weggedaan worden vordert net zo als het inrichten van ons nieuwe huis. Tegen elklaar heben we het er al over dat we het een na mooiste huis van Schiedam na 13 en een half jaar verbouwen nu gaan verlaten voor het allerschoonste huis op de dam in de Schie. De adreswijzigingen per mail zijn sinds vanmorgen ook de computer uit. Jos heeft hiervan een hele leuke mail gemaakt voor ons. Ik zit op mijn werk, dus kan ik ‘m niet laten zien. Maar Jesse, onze hond verhuist en neemt haar baasjes en de rest van haar roedel mee. Leuk!!!

Wat het werk betreft. Ik loop gewoon weer fluitend rond en zelfs mijn concentratie is weer ietwat beter geworden. Wat wel een beetje lastig is, is het feit dat het opschroeven van mijn werkuren synchrome loopt met alle werkzaamheden rondom de verhuizing. Aangezien begrenzen nog steeds niet mijn beste punt is, moet ik oppassen zometeen weer niet een enorme terugval te krijgen. Maar we zien wel waar het schip strand. Ik ga weer eens verder met mijn werk. Later meer.

De verhuizing is begonnen.

Ik ben weer terug!! Na een aantal weken van stressen vind ik weer eens rust in m’n kont om te gaan zitten en beginnen met schrijven. Het waren zware weken! Ik kan daar gewoon niet tegen deze spanning. Alles stond op losse schroeven en die onzekerheid nekt me. Dan is het tijd dat ik na de wijze woorden leef die me vertelde dat je soms als een rietstengel moet buigen maar niet breken. Ik leefde in die tijd van dag tot dag zonder planning. Ik heb hier veel oefeningen in want planning is niet wat je noemt mijn ding.

Nu zijn de verhuisdozen gebracht en de eerste scherven zijn gebarsten.Dus, we gaan gelukkig worden. De glasboer belde voor een afspraak en de mensen van de kringloopwinkel komt morgen om het overtollig spul ophalen. Ik maak de achterkamer vrij waar de gevulde dozen gaan staan. Jesse loopt er wat onwennig bij. Ze loopt met ons mee, ook naar ons nieuwe huis. Het is nog haar thuis niet. Dan moeten de katten er zijn realiseerde ik me later. Ze heeft nog nooit in ons bijzijn in een huis zonder katten gewoond. Haar roedel noem ik dat en dat maar een huis haar thuis. Daar waar ze kan wonen en zorgen dat er orde heerst in haar territorium.

Toch, wanneer ik in onze, mijn nieuwe kamer op de bank ga zitten en naar buiten kijk dan voel ik me langzamerhand rustiger worden. Ik voel me nu al thuis en dat is een fijn gevoel.

Stickers met verkocht op het huis

Het is waanzinnig, maar sinds vanmiddag 12.32u zitten eindelijk de stickers verkocht over de borden te koop heen. Rose en ik hebben er intussen al twee nachten onwennig wat beter geslapen. Eigenlijk durven wij beiden het nog nauwelijks hardop te zeggen. De misselijkheidsgevoelens bij Rose waren gisteren al wat minder, en vandaag nog minder, dus ook haar rust van binnen neemt weer toe. 

Ik ben aan het werk. Het is betrekkelijk rustig. Van de 16 patiënten zijn er momenteel 7 op verlof. We zaten zojuist met zijn negenen aan tafel. De sfeer zit er goed in. Morgen krijgen we een vriendin uit Eindhoven op bezoek. Ik ken haar nog uit mijn tijd op "de Meerberg" in Berg en Dal. Dat was geloof ik in 1978. We bellen elkaar jaarlijks met onze verjaardagen en nu kunnen we weer eens lekker bijpraten. Ik verheug me er op. Zondag heb ik een dienst overgenomen van een zieke collega, dus mijn uren lopen aardig op. Voor nu laat ik het hierbij. De verplichtingen roepen me tot de orde.

Eindelijk

De kopers hebben gisteren op de laatste dag dat ze nog uitstel konden vragen dit niet gedaan, en ook vandaag lag er geen aangetekende brief bij de Makelaar waarin ze vroegen om ontbinding van het koopcontract, dus zijn we ons huidige huis kwijt. Ik heb gisteren om 1 minuut over half zes de vlag uitgehangen, en we hebben even heel voorzichtig geweest. Bevrijdingsdag werd zodoende echt bevrijdingsdag.

Ik schrijf het nog enigzins fluisterend zoals vaste lezers zullen begrijpen. De afgelopen tergende en extreem walgelijk spannende negen weken hebben hun tol geeist. Ik ben veel kilo’s kwijt, en onze ellebogen, ons tandvlees, en onze wenkbrouwen hebben ons gedragen en zijn zwaar overwerkt.

Zowel Rose als ik zijn nog steeds een beetje nasidderend. Vanmiddag om 12.26u hebben we ook officieel getekend bij de notaris, en zijn dus nu ook echt de definitieve eigenaar van ons nieuwe huis. Ook de verhuisdatum is rond. Het wordt de 27ste mei. As. maandag komen de dozen.

De vloeren in ons nieuwe huis zijn klaar, het glas voor het verlaagde plafond voor de katten ga ik morgen bestellen, en ik ben lekker aan het werk geweest. Ook dat ga ik wat vaker doen, er zit niets anders op en het gaat me momenteel gelukkig ook goed af. Mijn collega’s die beiden morgenochtend een ochtenddienst hebben zijn al een tijdje huiswaarts gestuurd door mij, die nog heel goed weet hoe moeilijk die laat-vroeg diensten waren, en alle verplichtingen zitten er op. Rose is vanavond ook weer naar school geweest, en heeft dus als het goed is ook wat afleiding gehad. Ik denk dat vanaf vandaag de kans op een wat ongestoordere nachtrust weer wat groter is. Voor nu sluit ik af, want ik moet gaan overdragen. Later meer.