Worsteling met hoofdbrekers

Hallo beste lezers. Ik ga nu beginnen aan een stukje dagboek, zoals ik dat in tijden niet geschreven heb. Rose en ik zitten even in troubled water. Om misverstanden te voorkomen, daar bedoel ik niet onze relatie mee. 3 november beginnen we aan ons 29ste jaar samen en ik heb er geen twijfel aan dat we met elkaar door willen. Ik werk meer dan 100%, en dat houd ook in dat ik wel eens ernstig moe thuiskom. Vrijdag was zo’n dag. Ik heb heerlijk gewerkt met collega W en dat loopt meestal prima, en zo ook nu, maar het was een avond met veel serieuze en energieopslokkende zaken. Juist op dit soort momenten kom ik helemaal in mijn elementHelemaal_in_je_element_zijn, want daar liggen juist mijn kwaliteiten, maar het risico daarvan is wel dat het me soms teveel meevoert. Een probleem waar ik mijn hele leven al mee worstel. Het werk bied me ook alle mogelijke afleiding, en daardoor geniet ik er ook zo van om weer helemaal op de werkvloer terug te zijn. Maar zoals jullie weten hebben we onze levens stevig aangepast, en als hoofdbestanddeel daarvan de haast uit ons leven gebannen. Toen in de nacht van donderdag Rose plotsklaps niet meer op haar rechtervoet kon staan schoot ik even in paniek. Paniek is zoiets wat ik vroeger nauwelijks kende, maar sinds de inname van heel veel Prednison, en vooral ook mijn wekelijkse Chemokuur MTXBalanceren heb ik paniek gevoelens wel goed leren kennen. De paniek sloeg niet door, en ik ben gewoon weer gaan slapen. ‘s Morgens Jesse gaan uitlaten, daarna de dr. gebeld en een bloedonderzoek afgesproken om achter de oorzaak van de waarschijnlijk een ontsteking zijn de pijn veroorzaker aan Rose’s rechtervoet te komen. M.b.v. een lift door vriendin Tineke bij Medisch Centrum Schiedam gekomen, waar al een bloedafname formulier klaar lag. Om half twaalf hadden we een afspraak bij ABC gehoortechniek voor mijn jaarlijkse gehoor onderzoek, en om de mogelijkheden te onderzoeken voor een gehoorapparaatGehoorapparaat_365x243 voor Rose, om zo mogelijk de lage bastonen, die zij is kwijtgeraakt weer terug te krijgen. Het was nog een behoorlijk stuk tussen de huisarts en de gehoorspecialist, en we hebben dus gedeeltelijk de bus genomen. Toch heeft Rose zichzelf met zelfs m.b.v. een hulpstok toch geforceerd. Via de markt, de nodige inkopen en met tram en metro waren we dusdanig op tijd thuis dat ik Jesse voor mijn werk nog een ronde heb kunnen geven. Daarna gaan werken, en na het werk weer met Jesse op pad. Bij thuiskomst was ik moe en druk, en hebben Rose en ik het flink pratend gezellig gemaakt,Hoge_bloeddruk maar ik denk dat het 02.00u was voordat ik voldoende tot rust gekomen was om te gaan slapen. Er was ook voldoende om over te praten. Rose heeft de afgelopen twee weken tweemaal een 24uurs bloeddrukmeting gehad wegens extreem hoge bloeddruk. Na de eerste meting kreeg ze al een bloeddrukverlager. Nifedipine Retard 30mg, maar bij de tweede 24uurs meting bleek de onderdruk wel wat gezakt, maar toch nog zo rond de 110. Als pleeg weet ik natuurlijk dat ook dit veel te hoog is. Nu heeft ze een verdubbeling gehad, en dit lijkt te doen wat het doen moet. Ik ben hier toch best benauwd over want in Rose’s familie zijn haar vader en haar broer al vroeg aan dit soort problemen overleden dus hou ik haar zuinig als ik ben behoorlijk in de gaten. Ze gebruikt voor die ooit op vier plaatsen gebroken versleten enkel ook ontstekingsremmers pijnstillers en die drukken de bloeddruk meestal omhoog. Hier gaat een eind aankomen omdat haar enkel waarschijnlijk dit jaar nog definitief vastgezet gaat worden, maar daar schieten we op het moment niks mee op. Alsof bovenbeschrevene nog niet genoeg is blaft ze haar longen uit haar lijf. Er zijn foto’s gemaakt en daar bleek uit dat er wel een infect in de longen zat, maar dat dit inmiddels genezen is, maar dit heeft het hoesten niet minder gemaakt. Daarnaast was er wel weer iets positiefs. We hebben beide de eerste griepprik gehaald voor de normale griep overigens zonder nadelige bijverschijnselen, omdat we beide ondertussen toegetreden zijn tot de officieel chronisch zieken. Rose met chronische bronchitis als COPD’er, en ik met mijn spierziekte. Die prik was overigens wel weer een belevenis apart, want je staat als je die gaat halen in een hele lange rij met chronici. Zo leer je nog eens mensen kennen, en kom je volop oude bekenden tegen, waarmee je in zo’n lange rij op heel aparte wijze bij praat. Wauw, de ouderdom komt met gebreken. Rose is na de tweejaarlijkse MRI ter controle van groei van de 18 jaar geleden weggehaalde brughoektumor bij de neuroloog geweest voor de uitslag en die was dat er geen enkele groei meer inzit. Kortom ze zal hiervoor de komende vijftig jaar geen operatie nodig hebben, (en tegen die tijd zien we wel weer, dan ben ik 99, en Rose 109). Zaterdagmorgen gewoon opgestaan en een grote ronde met Jesse gedaan naar het Sterrebos, daarna ontbeten, en me vervolgens klaargemaakt om naar de Wereldwinkel te gaan. Rose had dienst en aangezien ik beslist niet wilde dat ze haar pootje weer forceerde heb ik haar dienst gedraaid. Het was overigens buitengewoon leuk om weer eens in de winkel te staan, en oa. ook om collega M wat beter te leren kennen. Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks in de winkel gestaan omdat ik in de ziektewet zat, en aangezien mijn patiënten ook over de Hoogstraat lopen en zo nu en dan de Wereldwinkel binnenkomen kan dat gewoon niet samen. Nu ik uit de ziektewet ben heb ik helaas wel eigenlijk te weinig tijd, maar in gevallen van nood kan het dus nu weer wel. We hebben voor een behoorlijk bedrag omgezet. Daarna ben ik de weekend boodschappen gaan doen achter ons oude huis, en heb gelijk al het statiegeldgebeuren weer omgewisseld en aangevuld. Zo’n boodschappenkarretje waar ik vroeger niet mee zou willen worden gezien bied wel uitkomst zeg! Vervolgens Jesse uitgelaten, en toen na een soepje klaargemaakt door Rose op de bank in slaap gevallen. De avond was fijn, weliswaar met zo nu en dan dichtvallende ogen, maar ik kan me het merendeel van de crimeseries waar we t/m de closer naar gekeken hebben nog herinneren. Daarna hebben we samen nog een spelletje Fisdom Spooky gedaan, heb ik Jesse haar laatste ronde gegeven en vervolgens werd het weer laat. Toen vanmorgen de wekker ging merkte ik al dat mijn spieren niet meer wilden. Mijn sleutelbenen deden gigantisch zeer en mijn hart klopte als een gek. Terwijl ik de medicatie klaarzette en een zo nodig Diazepammetje nam om toch de ronde met Jesse te kunnen doen, ben ik na het douchen een gaan zitten met een door Rose gezet kopje koffie om het tabletje even te laten inwerken. Ik ben daarna voor de grote ronde gegaan, en had voor nood mijn telefoon bij me zoals intussen een goede gewoonte geworden is. Gelukkig kwam ik Wim en Mira tegen en later ook Wim, Tineke en Tommie. Ik denk dat ze me wel wat stil vonden, maar ik was ontzettend blij anderhalf uur later weer thuis te zijn. Wim bood nog aan om in Teveel_hooi_op_devorkgeval van nood Jesse zo nu en dan wel te willen uitlaten. Tof hé!! Rose heeft een heerlijk ontbijt gemaakt en wij hebben tijdens het eten daarvan aflevering 6 van de eerste serie van de Sopranos gezien. Daarna ben ik met een tweede diazepammetje gaan slapen.Ovenschotel Rose heeft me langer laten slapen dan ik van plan was, maar ik was er enorm aan toe Ik heb duidelijk weer eens teveel hooi op mijn vork gedaan. Maar nu heb ik Jesse haar rondje weer gegeven, en voel me al een stuk beter. Onder het schrijven heb ik ook een lekkere witlof, aardappel, champinons, spek en gehaktschotel in de oven gezet, en die staat nu te sputteren. Zo heb ik nog even tijd om dit stuk een beetje aan te kleden. Rose heeft ook een mail geschreven aan onze vrienden Hans en Mieke of ze op dagen dat ik werk voor Jesse kunnen zorgen. Nu moeten we morgen nog een poging doen om achter de uitslagen van het bloedonderzoek van Rose te komen, want vrijdag in onze huisarts met zijn gezin op herfstvakantie gegaan, zonder eerst m.b.v. de uitslag een behandeling voor te stellen. We zijn over het algemeen heel erg tevreden met deze heerlijk open en spraakzame arts, maar nu heeft hij helaas een steekje laten vallen. Morgen zien we verder. Inmiddels is de ovenschotel verorberd en dat smaakte heerlijk, en er is zojuist een mailtje binnen zodat Jesse morgen uit logeren gaat. We gaan haar eventjes verschrikkelijk missen. Voor Jesse zelf is het allesbehalve een ramp. Aan boord is ze zo’n beetje koningin Jesse, en ze vind het heerlijk om daar deel van de roedel te zijn, en natuurlijk halen we haar zo snel mogelijk weer terug, maar hebben we even de handen iets vrijer. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s