Vrij worstelen

Hoe lastig kan het leven in elkaar zitten. Eigenlijk al sinds onze vakantie begin september voel ik me heel behoorlijk goed. Maar, ja daar is die vervelende maar weer. Er zitten bij mij grote risico’s aan me redelijk goed voelen, want dan verlies ik de moeilijk en langzaam opgebouwde voorzichtigheid, en laat ik de bij mij ingebouwde gedrevenheid en daarbij behorende haast weer los. Ik schreef er deze week al eerder over. RisicosRose en ik hebben vannacht de afspraken maar weer eens herhaald, want ik ging gisterenmiddag wederom onderuit. Aangezien dat de laatste weken vaker gebeurd, en dat is weliswaar onder behoorlijke druk, ik mag het niet weer laten gebeuren en dat blijkt een echte worsteling.

Waardoor ik toch steeds mezelf neig te verliezen, ik weet het niet. Op mijn werk accepteren ze me ook als ik alles wat rustiger doe. Het is nergens voor nodig zo te rennen of me dusdanig te laten opfokken dat ik er weer van over mijn toeren raak. Ik dacht gisteren ook even dat ik me vandaag zou moeten ziek melden, maar ik heb me voorgenomen om mijn COOLCool_man weer terug te krijgen en dan lukt het vast wel. Ik wil het dus nu niet houden bij goede voornemens, maar vandaag daadwerkelijk niets anders doen dan rustig werken.Cool Kijk de omstandigheden spelen natuurlijk ook een rol, maar ook daar zal ik mijn rust bij moeten blijven behouden.

Gelukkig lijkt het er op dat de zware antibiotica kuur begint aan te slaan bij Rose. Het lopen gaat nog heel moeizaam, maar is al iets minder pijnlijk. Gisteren had ze de nodige onderzoeken in het Vlietlandziekenhuis, en die zijn goed verlopen, en daarbij had ze geen rolstoel nodig. Jesse is sinds maandagmiddag bij Hans en Mieke, en dat ontlast de verplichtingen, waar we normaliter zo van genieten, toch enorm. We missen onze Griekse langpootmug enorm, dus stelde ze mij na twee keer heen en weer naar het toilet al voor om haar terug te halen, maar aangezien ik deze week erg veel werkuren op de agenda heb staan kon ik haar gemakkelijk overtuigen dit nog even uit te stellen. Zowaar ging net de bel en is zowaar onze HP laptop voor de tigste maal opgehaald. Nu door een ander bedrijf, E Care, het bedrijf waar de laptop verzekering bij loopt, welk als laatste organisatie moeten oordelen of we een nieuwe krijgen of dat ze deze alsnog gaan repareren. Persoonlijk hoopOnderuit_gaan ik dat ik dit apparaat nooit meer terug krijg. Echt een apparaat waar niets van deugde vanaf het begin, en tot op heden alleen maar frustraties heeft opgeleverd, en inmiddels ook verouderd is.

Ik zit nu even te genieten van een heerlijk kopje koffie, en tegelijkertijd even naar buiten te kijken en iedere dag opnieuw blijft het een verrassend uitzicht. Zwermen vogels die voorbijkomen, draaiende molens, van kleur veranderende bomen, die ook steeds doorzichtiger worden. Prachtig. Nog even terugkomende op mijn worsteling. Ik moet nu gewoon gebruik maken van de door ons zelf veranderde omstandigheden, die veel beter en houdbaarder zijn dan voor onze verhuizing. Rose en ik gaan nu even de zomerkleren verruilen voor het wintergebeuren, en daarna ga ik rustig richting mijn werk.   

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s