The day after

Het is nu 15.00 uur en Loekie is al meer dan een dag lang niet meer bij ons. Ons ritueel is verandert. We lopen toch wat ontredderd door ons huis. Waar is toch die rasta kat die, wanneer ik een waterkraan los draaide naast me stond om wat water op te lebberen. Daar kon ze het hebben als ik haar streelde. Daar liep ze me kopjes te geven van ik vind jou lief!!  Wanneer ik zo terugkijk zou het beter voor haar geweest zijn wanneer we niet waren verhuisd, of dat zij naar een ander huis gegaan zou zijn met één mens tot haar beschikking. Waar het leven haar vaste gang had en alles rustig verliep. Want het was een  rustig, te bescheiden meisje dat moeite had om haar eigen plek op te eisen. Ik kijk naar de andere katten en wanneer die het ergens niet mee eens zijn dan merken we dat ogenblikkelijk!! Het is dan blerren geblazen!! Wij komen daar niet mee weg. Horen zullen we het, of ze slaan elkaar chagrijnig het huis door tot we ook reageren. Moet je ze zien wanneer het 17.00u en ze hebben nog geen eten gehad. Loekie daarintegen ging dan op een heel klein hoekje zitten met zoiets van sorry dat ik besta. Die nier problemen hebben het haar en ons niet gemakkelijk gemaakt. Pillen en Loekie waren 2 verschillende dingen. Dat was oorlogstijd geworden en prompt opnieuw stressen. Zelfs het helpen met haar onverzorgde huid leverde grote problemen op. Zucht.!!!

Advertisements

In Memoriam LOEKIE

Met tranen in de ogen zit ik achter de computer. Onze geliefde langharige Loekie, die we ook wel regelmatig Loek Loek noemden is niet meer.
We hebben haar nadat we in november 2005 onze Jesse in huis namen speciaal voor Jesse in huis gehaald. Loekie bleek een wat autistisch poesje, en heeft zodoende nooit echt vriendschap met Jesse gesloten. Er was beslist geen vijandschap, maar echte vriendinnen zijn het niet geworden. Er was echter ook geen angst tussen hen.Neusjes_2 Neusjes_3 Vriendschap met Jesse, dat hebben de drie nu overlevenden echter wel. Loekie is zich op de Rotterdamsedijk toch wel snel thuis gaan voelen. Het werd geen echte schootpoes, maar ze heeft daar zeker haar eigen plaats gekregen, en kon ook echt genieten. Ik weet nog dat we van Texel terugkwamen, en toen merkten we echt toch wel een heel grote aanhankelijkheid naar ons toe. Ze vond het zo fijn dat we weer thuis waren dat ze nauwelijks van onze zijde week.
De verhuizing naar de Rembrandtlaan was echter een ramp voor haar. De verhuizing zelf is traumatisch voor haar geweest. Wij dachten er haar kennende goed aan te doen, wat pilletjes te halen om de verhuizing draaglijker te maken, maar alleen de inname daarvan leverde Rose een bloedvergiftiging op, en we hebben er allebei ook littekens aan over gehouden. De pilletjes zijn nooit in Loek Loek terechtgekomen. Na de verhuizing kroop ze achter de wasmachine, en is daar wel achter vandaan gekomen, maar het leven is hier nooit een vreugd meer voor haar geworden. Omdat ze eindeloos veel water dronk zijn we naar de dierenarts geweest, en die begon gelijk over medicatie, en dat ging dus helemaal niet. Loekie verzorgde zichzelf niet meer, en werd een Jamaïcaanse langharige rastapoes. Veel mensen om advies gevraagd, en zeker het advies om met Rescue spray en feromonen in de lucht hielp een tijdje heel behoorlijk. Knul werd wat geciviliseerder naar haar toe en ze at en dronk een tijd heel behoorlijk. Het leek er een tijdje op dat het de goede kant op ging, en Rose en ik Diva_loekiehebben op een gegeven moment enkele maanden geleden ook ingegrepen in de verzorging, en hebben haar m.b.v. wat sederende medicatie en de borstel en de schaar ook haar huid grotendeels ontdaan van de ergste klitten. De laatste week ging het wel heel snel slechter met haar. Ze voelde heel bottig aan en wilde niks meer drinken en eten, terwijl ze als ik ‘s morgens mijn eigen medicatie nam altijd bij de kraan in de keuken was om met me mee te drinken.
Ja drinken was een apart fenomeen voor Loek Loek. Ze schepte water op met haar pootje en dronk nooit rechtstreeks met haar tong uit de bak, maar het liefst uit een druppelende kraan.
Haar laatste dagen hebben we haar dicht bij ons gehouden. Ze was al een beetje apatisch maar we hebben haar ingewikkeld in 03_ingewikkeld_voor_de_kouhanddoeken bij ons gehouden om haar warm te houden, en vanmiddag om half een heeft ze tussen ons in liggend op een kussen van Jesse haar laatste adem uitgeblazen. Ze is niet onrustig geweest en is vredig ingeslapen.
Er komen veel herinneringen boven. Ook de anderen, Knul, Z beest, Wijfie, en ook Jesse hebben de afgelopen dagen Loekie niet alleen gelaten. Vooral Knul en Wijfie zijn ook afgelopen nacht nog naast haar gaan liggen, en Jesse heeft zojuist voor we haar buiten legden afscheid genomen. Ze was onrustig. Het was de eerste keer dat Jesse en Knul de dood zo nabij meemaakten.
Vreemd, nu draait er een wasmachine waar alle lappen en kussens met haar luchtjes en lekkages inzitten. Een vreemde manier van directheid zit er in zo’n afscheid. 

zeven dagen in touw

Dit is de zevende dag achter elkaar. Gelukkig geen hele werkdagen op het werk, maar daar al wel vijf van. De huidige patiëntengroep is niet de gemakkelijkste. Er zitten diverse patiënten in de groep die een chronische vorm van Oostindische hardhorendheid vertonen, een hogere theateropleiding genoten hebben, en waarbij ik regelmatig tot 100 moet tellen voordat ik reageer. Voor de kwetsbare patiënten die ook 24uur per dag op deze afdeling vertoeven lijkt dit me en crime. Mijn collegae en ik vertrekken meestal na een dikke acht of negen uur. En dan kan ik even spuien tegen Rose mijn partner door dik en dun, en slaap ik daarna. Ik ben nu wel heel erg blij dat ik dit weekend vrij ben, en naast een paar lekkere wandelingen blijven we denk ik maar binnen, gezien de weersverwachting. Helaas moeten we het dit weekend zonder verwarming stellen. Maandagmorgen komt Tempus onze ketel nakijken. Deze geeft wel warm water, maar verwarmt ons huis helaas niet meer.

Vanmorgen ben ik met twee collega’s afgereist naar Maassluis. Daar hebben we afscheid genomen van een onverwachts overleden patiënte. Het wass een begrafenis met een behoorlijke opkomst, al viel me wel op dat ik maar twee van de aanwezigen in al die jaren gezien had, en dat waren de dochters. Mw. stond altijd voor iedereen klaar, en ik ben wel blij dat ik even afscheid ben gaan nemen. Het weer was typerend begrafenisweer. Het was kil, winderig en nat. Zeer toepasselijk.

Zojuist hadden we even bezoek, mijn collega en ik. Een flex collega uit het naburige gebouw kwam even een kop koffie drinken, en even bijkletsen. De tijd gaat wel lekker snel zo, en het is altijd gezellig. Ze heeft hier als leerling gewerkt, en zou hier ook het liefst voor vast werken, maar dat zit er voorlopig niet in. Wel leuk om te zien dat ze het zo goed doet.

Gisteren heb ik weer eens een dienst gedraaid in de wereldwinkel. Het was erg leuk. Wel onwennig. Hoe start het pinapparaat ook al weer op en dat soort zaken, en ik heb gelijk goed gebruik van mijn lengte gemaakt om de armaturen van de Tl’s en de spots eens een goede beurt te geven. In dit geval zag ik ook direct enorm resultaat. Zelfs de omzet viel voor een donderdagmorgen niet tegen. Ik was wel enorm moe, na en de ronde met Jesse en mijn dienst. Ik ben voor ik voor een tweede ronde met Jesse ging lopen ook nog even mijn tweede Mexicaanse griepinjectie wezen halen. In dit geval op mijn werk. Zo nu dienst zich weer het eenen ander aan werkzaamheden aan, dus ik ga afsluiten voor ik dit stukje heb kunnen aankleden. Gegroet.

Studiedag vandaag

Vanmorgen vroeg liep de wekker om 06.45u af, en Rose en ik konden eigenlijk na een korte goede nacht maar moeizaam wakker worden. Na twee keer afgaan van de wekker toch voldoende discipline gehad om dit toch te doen, want er wachtte een drukke dag. Vandaag was de tweede van drie scholingsdagen van de agressie opvang groep. Doordat de club Balancerenwaarmee we dat doen met drie mensen is uitgebreid die nog helemaal geen enkele scholing op dit gebied hadden gehad werd het hoog tijd. Ik zie er altijd verschrikkelijk tegen op. Ik speel heel graag andere rollen, maar omdat je je hiervoor toch altijd kwetsbaar moet op en open stellen vergt dat nogal wat inspanning. Ik voel me met deze collegae gelukkig wel veilig genoeg om fouten te kunnen maken dus meestal gaat het me uiteindelijk wel goed af, maak ik kijk erg tegen dit soort gedoe met rollenspellen en acteurs op. Zoals gewoonlijk is het terugkijkend toch wel heel leerzaam en verrijkend geweest. Wat ook heel nuttig was dat we uitgebreid hebben kunnen kennis maken met nieuwe inzichten op het gebied van opvangen. We hebben heel wat geoefend, en aangezien het bij de opvang meestal toch om een erg individuele manier toegaat, aan de telefoon,Communicatie is het heel leerzaam om te kijken hoe anderen dit doen, en welke fouten zij maken. Ben je te emotioneel, ga je teveel in op de gevoelens en hoe reflecteer je? Vul je teveel in, of stel je je te afwachtend op? Heel intensief kan ik je wel zeggen. Toen ik thuiskwam was ik doodmoe. En moet je nagaan, ik had nog gewoon geslapen, maar een van mijn directe collega’s van vandaag was gisteren om 22.45u aan haar nachtdienst begonnen, die tot een uur of acht vanmorgen liep en deed deze dag er ook nog behoorlijk wakker en helder gewoon achteraan, en moet vanavond ook nog eens weliswaar voor haar laatste nacht opnieuw werken. Petje af voor deze dame kan ik wel stellen. Ik ben overigens na deze cursusdag ook even naar bed gegaan om te rusten, want ik was ook behoorlijk moe. Niet zo gek natuurlijk, en bij mijn opstaan daarna was Rose weer bezig met het giga karwei om al onze muziek in kaart, uit de doosjes in onze cdverzamelopbergbox op te bergen. Tot nu toe was het dus een goede dag.

Film kijken

Ik ben alweer druk aan het werk. Deze keer de hele avond met collega. Alle verlofgangers komen vanavond terug. Tot nu toe geen mensen met een terugval in gebruik. Vanmorgen ben ik de dag gestart na een kop koffie met Rose, met een anderhalf uur durende wandeling met Jesse. Het was heerlijk herfstweer. Het was gewoon warm. Het lijkt qua weer eerder voorjaar dan herfst. Ik heb vanmorgen zelfs crocusjes gezien en vers opkomend gras. Er zoemen weer muggen rond en thuis heb ik de horren maar weer gesloten. Na die wandeling en het de was in de droger stoppen zijn we uitgebreid gaan ontbijten, en bij dat ontbijt hebben we naar de laatste Harry Potter film gekeken en daar stevig van genoten. http://harrypotter.warnerbros.com/harrypotterandthehalf-bloodprince/dvd/index.html Harry_potter_volg_de_half_bloed_pri Sinds een uur of drie vanmiddag aan het werk en dat gaat soepel. Morgen heb ik samen met mijn collega’s van het agressie opvang team mijn tweede scholingsdag, gevolgd door een vergadering. Ik baal er wel van dat dit al zo vroeg begint, want zoals de meesten van jullie wel weten, draai ik alleen avonddiensten, en nu begint de dag al om acht uur. We zullen zien wat daarvan terecht gaat komen. Ik zal het wel laten weten. Voor nu tot zover.

Mijn slechte HUM

Ik ben aan het werk. Er zijn vrij veel opnames geweest, dus ook niet al teveel verlofgangers. Lekker de tijd voor een gesprek, een behandelplan, een duik in het verleden, naar waar de problemen vandaan kwamen, raporteren, bijkletsen enz. Ik merk dat er een redelijk ontspannen sfeer is op de afdeling en dat wil ik graag zo houden. Rose is thuis, zit momenteel te kijken naar the Closer. Ik had haar zojuist even aan de telefoon en ze is weer een beetje bijgekomen van een drukke middag in de wereldwinkel. Ze hebben daar vandaag zowaar een behoorlijke omzet weten te draaien. Het zal ook tijd worden, want de inkomsten zijn de laatste maanden aan de lopende band teruggelopen en dat kan natuurlijk niet zo doorgaan. Ze klonk in ieder geval enthousiast. We hadden gisteren op de markt een lekker scholletje gekocht en dat heeft ze verorberd. Hier viel het eten wat tegen. Het was macaroni, en meestal valt daar niet veel aan te verpesten. Toch was het deze keer lang zo lekker niet als anders. De kok in Huize Frankeland mistte kennelijk inspiratie vandaag.

Vandaag was er ook bericht over een van onze patiënten die een dikke twee weken geleden richting Vlietlandziekenhuis was gegaan met niet door ons te verklaren verschijnselen, en in slechte conditie. Ze zijn daar tot ellendige conclusies gekomen, en ze bleek stervende. Haar familie was eerst bang dat ze haar in huis moesten halen omdat ze niet in aanmerking zou komen voor een hospice, maar ze hebben laten weten dat mw. nu voor haar laatste fase op een vriendelijke en vredige plek terechtgekomen is met 24uurs zorg. Ik vond dit prettig om te horen want het gaat om iemand die we hier de afgelopen jaren hebben leren kennen als een meelevende, warme vrouw, en die verdiend het om op een aangename plek omringd door zorgzame mensen aan haar einde te komen. Ik heb haar gelijk nog een mailtje geschreven.

Voor de rest ben ik nog niet helemaal goed in mijn hum. Ik vond de afgelopen week een crime, en dan loop je tegen misverstanden aan, ga je gemakkelijk over grenzen heen, wat dan weer resulteert in mezelf forceren, dus zere spieren enz. Ik ben daar nu weer van aan het herstellen, maar soms word ik daar zo moe van. Terugkijkende vraag ik mezelf dan wel weer af waarom en hoe kwam dat maar daar heb ik bepaald niet altijd een antwoord op. Ik weet wel dat ik er dan van baal, en daardoor ben ik dan ook niet ontspannen. Echte redenen zijn er niet voor, behalve dan dat ik me zorgen maak. Zorgen over de financiën, de inkomsten, en de steeds oplopende uitgaven. Ik heb vandaag na overleg natuurlijk ook bijvoorbeeld al onze abonnementen op loterijen stopgezet, een aantal lidmaatschappen, en al met al moet datSlecht_humeur  besparing opleveren. Ook bij het belmeniet register aangemeld, want ik ben al die vragen van telefoonbedrijven, goede doelen, tijdschriften, kranten, energieleveranciers e.d. zat. We kunnen zelf wel bepalen wat we aanschaffen of niet uiteindelijk.

Gisteren zat ik ook even te kijken naar een film van Marcel van Dam, oud politicus en oud VARA man, en die heeft naast die film ook een boek geschreven, en ondanks dat ik lang niet al zijn uitspraken oké vind, vind ik wel dat we de laatste dertig jaar totaal doorgeslagen zijn op heel veel gebieden. De crises is daar maar een voorbeeld van. De markt is tegenwoordig de norm geworden in plaats van andersom, en dat vind ik heel erg. Concurrentie in de zorg, idioot hoge salarissen, bonussen, irreële beloningen, en met een modaal salaris nauwelijks je vaste lasten kunnen betalen. Alle zekerheden die er waren, alle mensen met idealen zijn graaiers geworden, en zelfs mensen die de afgelopen jaren steeds minder koopkracht gekregen hebben en moeten aankloppen bij de voedselbanken hebben geen energie meer om te protesteren en ook ik was vandaag niet op de Coolsingel, waar de vakbonden nog een poging deden. Helaas behoor ik ook tot diegenen die niet gingen protesteren omdat er door de regering toch niet geluisterd word. De manier van protesteren bevalt me overigens ook niet hoor, met die idiote T shirts en petje, en al dat gebral. Ik was zo’n oud actievoerder in Kalkar, Dodewaard, Almelo, Petten, Woensdrecht, Amsterdam, Den Haag, noem maar op. Ik heb er grote ruzie met mijn ouders over gehad. Maar al die protesten hebben geleid tot grotere verschillen tussen arm en rijk. Rose wilde er gisteren niet naar kijken, omdat ze er somber van word, en natuurlijk dit geeft ook een somber beeld. Oh ja, nu schiet de naam van het boek en de film weer in me op. De Onrendabelen. Dat is de naam, en daar zijn er veel van gecreëerd, en er is helemaal geen baan voor hen, maar wat erger is is het feit dat veel van die die hier onder vallen ook geen zelfvertrouwen hebben, niet van zich zelf houden, zich nauwelijks kunnen voeden, kleden en/of onderhouden en ook ik wordt hier erg triest van. Ik weet nog dat ook ik, een half jaar geleden nog bijna naar € 1278,- zou zijn teruggezakt, en bij deze zelfde groep zou zijn gaan horen. Zo sociaal is Nederland geworden. Dit teruglezende snap ik mijn slechte hum wat beter. Zo ik voel me gelijk een stuk beter. Zo nu ga ik snel rapporteren

Chinese Arts 15

Beste lezers. Ik heb nu 15 bezoeken gebracht aan Chong Shan, op het land van Belofte in Schiedam, en ik ga daar gewoon mee door, zo eens in de twee drie weken. Dat zegt eigenlijk genoeg, dus ik ga er als er geen bijzonderheden zijn niet meer over schrijven. Ik was er gisteren heel erg aan toe, want zowel mijn pijn, mijn korte lontje en mijn vermoeidheid kregen voor ik ging een 9 op de door mij bijgehouden symptomenlijst. Nu een dag verder en een behandeling van ongeveer veertig minuten zijn alle drie tot een veel aanvaardbaarder 6á7 gezakt. Ik heb er nog steeds baat bij, en tot op heden zijn mijn Chinese_praktijkbezoeken door de ziektekostenverzekeraar vergoed. Alleen de medicatie, 6 tabletjes van het een en 6 van de ander, zodat ik ongeveer iedere drie weken nieuwe moet aanschaffen zijn voor eigen rekening, en dat zou een reden kunnen zijn dat ik dat niet zou kunnen continueren, maar zover ben ik nu nog niet.

Ik durf het iedereen aan te bevelen. Ze beloven niets teveel, en zowel de geneesheer als zijn vrouw zijn aangename mensen die de tijd voor je nemen, goed doorvragen, en een goede poging doen om je te helpen. Wat dat betreft is de plek waar ze zitten typerend, en eigenlijk wel hartstikke leuk.
Tot zover dus. Gegroet.