Chinese Arts 15 ging niet door !! = verplaatst

Eigenlijk voelde ik het al wel aankomen, maar ik heb vandaag een off day. Maandag was een dag met heel erg veel spanningsmomenten. Zulke dagen komen nu eenmaal voor. Rose en ik hadden een reeks misverstanden en zulke momenten zijn veranderd. Het proces dat je je stem gaat verheffen, is tegelijkertijd een moment dat je spieren spannen. Gelukkig kwamen we ook weer nader tot elkaar door ‘s avonds in bed nog uren met elkaar te communiceren. Dat laatste is ook het geheim van onze langdurige relatie, en puur hierdoor zijn we vorige week aan ons negenentwintigste jaar samen begonnen. Ongelooflijk hé!!! Daardoor werd het natuurlijk laat, een uur of twee. Zonder dat uitpraten van misverstanden zou ik ook slecht geslapen hebben. Nu was het een korte nacht, maar wel een goeie, en dat is altijd beter dan een lange nacht van tobben, worstelen en draaien.

Dinsdag was een aparte dag op mijn werk. De dag begon om 14.30u met de overdracht, en de sfeer daarbij was prima en ontspannen. Wel kwam aan de orde dat een van onze patiënten nog in het algemeen ziekenhuis ligt, en dat een andere al sinds de ochtend op de eerste dag dat deze patiënt weer naar buiten mocht weg was gegaan zonder zich af te melden en dus ook zonder medicatie weg was. De dag ervoor waren er zoals gebruikelijk bij het doorbreken van een hardnekkige verslaving emoties en verhalen besproken die heel diep gingen, en meestal ook voor onrustgevoelens zorgen. Dat bleek ook zo. Als team kennen we deze patiënt al langer en hebben hem min of meer in ons hart gesloten, omdat het zo’n sympathiek mens is. Dat de spanning voor deze patiënt hoog was opgelopen bleek nog tijdens de overdracht. De persoon in kwestie kwam terug naar de afdeling, maar had een stevige terugval, en had tijdens die terugval met zichzelf heftig geworsteld, zodat ie de realiteit helemaal kwijt was. Gevolg hiervan was dat er een arts moest komen en dat er iemand bij deze patiënt moest blijven. Daar was het vervolg weer van dat de patiënt met een collega naar de Spoed Eisende Hulp moest, en vervolgens wederom met die collega verder moest naar een gesloten afdeling voor een tijdelijke overplaatsing tot op het moment dat er met de patiënt weer afspraken gemaakt kunnen worden. Deze actie van deze patiënt zorgde voor heel veel onrust bij de andere 15 patiënten, en dat heb ik goed gemerkt. Langzaam_weer_opkrabbelenEr gingen er twee min of meer uit de bol, en elf wilden een gesprek. Aangezien ik tot 20.30u alleen stond was het een hele zware avond, en alle moet uiteindelijk ook gerapporteerd worden, en ook nog op de goede plaats, dus had ik daar al mijn concentratie voor nodig. Onze samenwerking, zowel die met mijn later teruggekomen collega, als met de collegae van de naastgelegen afdeling verliep perfect, maar de adrenalinespiegel daalde pas midden in de nacht toe ik al lang weer thuis naast Rose lag. Rose is nog wel gewent aan het feit dat ik soms geladen en vol thuiskom, zoals vroeger toen ik nog op gesloten opname en crisis werkte. Effect was wel dat we wederom pas om een uur of twee gingen slapen.

De dag erop moest ik gewoon vroeg op, om met Jesse te gaan lopen, omdat er een installatiebedrijf langs zou komen voor een offerte van de vervanging van onze ingewikkelde verwarmingsketel. Daarna moest ik voor een controlebezoek naar mijn behandelaar, maar daar schreef ik gisteren al over. Om daar echter op tijd te kunnen zijn moest ik me ook lichtelijk haasten en dat moet ik eigenlijk helemaal niet meer doen, want dat heeft gevolgen. Daarnaast had ik nog wat agressiemeldingen en ik moest ook gisteren weer werken. Dat was een redelijk normale dienst, maar toch ook extra druk wegens een erg jonge opname, die wederom voor heel veel onrust en dranklucht op de afdeling zorgde. Ik had daarna een heel onrustige nacht en vanmorgen merkte ik dat ik zeer pijnlijke sleutelbenen had, zeer gevoelige schouders, een belachelijk snel kloppend hart en zwabberbenen. Ik ben samen met Rose een alternatieve ronde gaan maken in een heel langzaam tempo, en ben na een daaropvolgend ontbijt met een diazepammetje 3 uur gaan slapen. Ik heb Shong Shan afgebeld en een afspraak voor volgende week gemaakt. Heel langzaam kom ik nu weer terug op aarde.

Ik ben erg blij dat ik tegenwoordig wel zo ongeveer weet wat ik doen moet als deze gevoelens naar boven komen, en nu gaat het dus alweer langzaam de goede kant op. Rose was lief en hield me goed in de gaten. Tot zover, morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen. Ik ga nu met de benen omhoog voor de TV liggen en doe het verder heel rustig aan. Later meer.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s