Spanning

IkvoelspanningGisteren mijn een na laatste dienst gedraaid op de afdeling. In principe was het een ontspannen dienst, zij het niet dat we eergisteren een overplaatsing hebben gehad die nogal de nodige onrust met zich meebracht. Het gaat om een jonge wilde nieuwe patiënt die erg lastig valt bij de al eerder aanwezigen. Het zal nog even duren voordat hij ons vertrouwen krijgt, en omgekeerd idem dito. Daarbij komt dat onverwachts een nogal onrustige patiënt van de naburige afdeling onze afdeling opkwam en zich behoorlijk onbehouwen gedroeg en probeerde een conflict aan te gaan met een bij ons opgenomene. Wel direct ingegrepen en de persoon in kwestie van de afdeling verwijderd, maar het kwaad wat nog geen twee minuten geduurd had, was voldoende om de nodige mensen over de zeik te krijgen. Doordat de woorden die deze persoon gebruikt had zat de schrik er bij veel patiënten van onze afdeling behoorlijk in. Verder was ook het adrenaline gehalte bij mijn collega en mijzelf weer eens naar onaangename hoogte opgeschroefd. Na overleg met de afdeling waar de onrustveroorzaker vandaan kwam en afspraken gemaakt te hebben die herhaling van zulke incidenten moeten voorkomen duurde het nog de nodige tijd voor de spanning uit mijn lijf weg sijpelde.

Nu zijn feestdagen toch al gevoelige emotionele dagen, en als je opgenomen bent, dan is dat toch bepaald geen thuis, en in veel gevallen doet het je terugdenken aan moeilijke tijden, verdriet, weggevallenen, en heel vaak komt juist op dit soort momenten de craving, de dorst, het verlangen naar verdoving of iets dergelijks de kop op steken. Uitglijders, en terugvallen zijn dan ook niet van de lucht, en vanavond zitten veel van de patiënten gewoon op de afdeling omdat het met de Kerst is misgegaan. De extra spanning kunnen we dan ook missen als kiespijn en ik hoop dan ook dat mijn laatste dienst van dit jaar uiteindelijk minder spanningsvol verloopt. SpanningWe pogen het desalniettemin zo gezellig mogelijk te maken, maar daar hoort natuurlijk ook een vorm van veilig voelen bij. Aan mij en mijn collegae de schone taak daarvoor te zorgen.

Ik merk wel dat de spanning van gisteren nog niet geheel mijn lijf uit is, die spanning zet zich bij mij nu eenmaal snel vast in mijn spieren, dus ik voel me wat stram vandaag. Gek hé, vroeger, en dan doel ik op mijn lange periode op gesloten opname, crisis en high care ging het er vrijwel altijd zo aan toe, en kickte ik bij wijze van spreken op die hoge adrenalinespiegel, maar zowel mijn ziekte als mijn leeftijd hebben dit grondig veranderd.

Vanmorgen hebben Rose en ik weer een lange wandeling gemaakt met Jesse. Ze was net als gisteren een beetje onrustig door het vele geknal, en we hebben goed rondom ons gekeken en groepjes een beetje gemeden. De lange wandelingen met Jesse aan de lijn zijn gewoon lekker. Door onze vaste rondjes in het Sterrebos waren we dat bijna vergeten. Voor onze conditie is het ook beter, want dat geslenter ga ik gelijk weer in mijn rug voelen. We hebben besloten dat we Jesse voorlopig nog even aan de lijn houden, want anders doet ze binnen de kortste keren weer een gooi naar de macht. Ze ligt nu overigens even lekker te knabbelen aan een van Lou, onze dierenvoer bezorger, gekregen bot. Zo’n heerlijke wildebras als Jesse uit Griekenland heeft het zo nu en dan even nodig dat de teugels even aangetrokken worden, anders lijkt het of ze wel in de puberteit blijft, ondanks haar bijna vijf jaren.01_voorbereidingen_kerstbomenvreugd

Zo achter het beeldscherm heb ik gezien dat er bij het helaas nog steeds niet gesloopte oude Vlietlandziekenhuis een flinke kraan is neergezet met daaraan een behoorlijke massieve bal. Ik had stiekempjes gehoopt dat dit werk nog voor oud en nieuw gedaan zou zijn, maar de vele aanwezige asbest heeft roet in het eten gegooid. Nu kunnen we vanavond maar een van de02_pallets_op_30122009 vreugdevuren zien, dat aan de Westfrankelandsedijk. Ik ben benieuwd, want vanuit ons oude huis konden we alleen het andere vreugdevuur zien bij de sluis en de Maasdijk. Ik heb al wel gezien dat er op beide plaatsen enorme stapel pallets en kerstbomen opgestapeld liggen. Sinds de Kerst zitten er bij beide plaatsen ook al grote groepen jongeren die de boel bewaken. Voor de rest verheugen wij ons al op het weergaloze uitzicht wat we vanuit onze nieuwe flat op vijf hoog op het vuurwerk in de weide omgeving zullen hebben. Misschien valt er zelfs wat van te fot0graferen. Lukt dat dan zal ik hier verslag van doen.

Voor nu ga ik afsluiten. Ik wil alle lezers bedanken voor de vele reacties, mede namens Rose, en wil jullie allen een goed uiteinde toewensen, een fantastische jaarwisseling, en alle goeds, geluk en gezondheid voor het nieuwe jaar 2010.Nieuwjaar Laten we er een top jaar van maken. Gegroet.

Alles verandert en blijft hetzelfde

Hot keek me vandaag etwas wanhopig aan. Wil je a.u.b. weer eens gaan schrijven in onze blog??!! Ik snap het wel, hij draagt deze last al weer een tijdlang alleen. Dus schuif ik nu achter het toetsenbord en ga aan de slag. 01_bootjeZoals de titel het al zegt; alles verandert en blijft hetzelfde. Zo zijn we deze kerst naar Woudenberg gegaan om deze dag met de familie te vieren. Dat is hetzelfde maar Bart en ik zijn nu de oudere garde, onze kinderen hangen ertussen in en we hebben de kleinkinderen of de kinderen van onze broer. Een hier in Nederland en de andere in de verre U.S. of A. We missen hem. Volgend jaar wordt het bij ons gevierd.
Ik werk nog steeds bij de wereldwinkel maar bij de Wissel ben ik gestopt.02_fantasiebeest Het is een organisatie dat gerund wordt door de gezamenlijke kerken en ik was de enigste atheïst. Voorheen was dat geen probleem maar er komen steeds meer herboren christenen en die staan niet bekend als tolerant en dat lieten ze me merken. Ik was het zat en bovendien kwam er een vreemde man bij Hans en ik zitten en zijn techniek van praten is totaal anders dan die van ons. Nu is Hans met hem opgescheept.
Ik ben nu nog aan het wachten totdat ik de enkel operatie en herstel achter de rug heb en ga dan weer verder zoeken naar ander werk. Ik dek dat ik het weet maar ik ga eerst kennismaken met de mensen die daar werken en wie weet zie ik het niet zitten en dan ga ik weer verder. Ik zie wel.

Ook zit Jesse  nu in haar zoveelste pubertijd en zijn we terug bij af. Al haar privileges zijn haar ontnomen. Aai_aai_aaiZe slaapt niet meer in de mand met haar kind(elandpop), geen pens meer als wij koffie drinken, de katten krijgen de velletjes en drelletje terwijl zij toekijkt.09_jesse_in_bellenblaasland Waarom deze wrede behandeling, waarom wordt dit hondje, dit hondsvot of stofje van de aarde zo bejegend? De laatste paar keer lieten We of Hot haar los in het bos en telkens vertikte ze om weer naar ons toe te gaan wanneer het uit was met de pret en we weer naar huis wilden gaan en begon ze ons te sarren en uit te dagen en daar hebben we genoeg van dus loopt ze weer aan de lijn en hebben wij onze beweging weer.


Terugblik

Het is nu 27 december. Ik heb net twee uur geslapen, want ondanks dat dit mijn vierde dag vrij was, ben ik nog steeds moe. Moe tot in mijn botten. Hebben we zoveel gedaan? Valt eigenlijk wel mee. Eerste vrije dag was donderdag. Na een gezellige nacht, een korte nachtrust, en een hele lijst werkzaamheden. Rose begon met het huis opruimen voor de Kerst, en ik begon met voor drie dagen pillen uitzetten, een kop koffie en een lange en gevaarlijke grote ronde met Jesse. Het was wel gezellig, en er waren geen mensen die Jesse of mij bedreigden. Thuisgekomen was Rose nog druk aan het stofzuigen. Ik dacht, laat ik onze kattenverdieping in de gang ook maar eens een grote beurt geven. Hun verdieping was er behoorlijk aan toe, want alle drie onze overgebleven katten maken er veel gebruik van, en niet alleen om lekker te liggen, maar ook om er zo nu en dan hun teveel aan haren over te geven enz.. We hebben inmiddels de goede weg gevonden om het goed schoon te kunnen houden. Knul bleef tijdens de schoonmaak boven en dat was naast gezellig ook lastig. Het ziet er weer erg goed en schoon uit. Daarna tijdens het ontbijt zag Rose dat ik er helemaal niet goed en wat grauw uitzag, en heft me naar bed gestuurd, wat me al snel weer een stuk beter deed voelen. Ik ben gewoon wat over mijn edges gegaan. Ik heb zodoende mijn behandeling bij Shong Shan afgezegd, en terwijl ik sliep heeft Rose de laatste boodschappen gedaan voor de Kerst. De rest van de dag verliep goed, en is er naast koken weinig meer uit de vingers gekomen. We hebben wat zitten zappen en genoten van wat zoetsappigheden op TV.

Na wederom een korte maar gezellige nacht heb ik me weer op de vrijwel onbegaanbare weg gewaagd met Jesse. Heel voorzichtig, en met de telefoon mee voor het geval dat. Tijdens mijn uitje met Jesse had Rose een lekker ontbijt gemaakt, en dat hebben we genuttigd alvorens te kijken of we naar Woudenberg konden komen. Tijdens die reis waarbij we eigenlijk alleen zowel heen als terug vertraging opliepen door de Metro, heeft Jesse haar staart beschadigd. Vanaf Rotterdam Alexander bleef Jesse steeds likken aan haar staart en deze hing continue tussen haar pootjes, en dat is allesbehalve normaal voor haar. Het is namelijk haar pretmeter, en over het algemeen heeft Jesse heel veel plezier, en gaat haar pretmeter tekeer als een gek. Je kon duidelijk zien dat ze niet haar eigen was die dag, ondanks dat iedereen met haar meeleefde en haar van extra aandacht voorzag. Wij dachten eerst aan een breuk, maar na zorgvuldig checken daarna aan een stevige kneuzing. Ze at en dronk wel goed, maar bibberde tevens regelmatig, terwijl ze normaliter prima tegen de kou kan.
In Woudenberg was het zo mogelijk nog gladder dan hier in Schiedam, en het was tegelijkertijd een erg gezellige dag. De eerste tijd waren we er met de oudste broer en schoonzus van Rose, en vervolgens kwamen daar Merlijn, Mireille, Lotte en Owen bij, bijna tegelijkertijd met Bas, de regelmatig de wereld rondreizende zoon van de broer van Rose. Peru, Colombia, Vietnam, Thailand, Laos en nog veel meer landen heeft hij al afgereisd. Via diverse sites mogen we meegenieten van zijn foto’s, en zijn verhalen zijn ook nieuwsgierigmakend. Tevens hebben we via hem al mogen kennismaken met diverse vriendinnen. Eerst een mooie Japanse vrouw, en nu heeft hij vriendschap met een mooi Colombiaanse vrouw. Wat tegenvallend is dat er tegenwoordig wel heel veel eisen zijn om toestemming te krijgen om hiernaartoe over te komen, al is het maar voor een vakantie. Na Bas kwam ook Olaf nog vergezeld van zijn vriendin Jasja. Olaf is de zoon van de inmiddels alweer 28 jaar geleden overleden Jan, broer van Bart en Rose. Zo waren we zo compleet als maar mogelijk was. De broer van Olaf woont met vrouw en kinderen aan de westkust van Amerika, en Floor, zus van Bas, was er niet met haar partner Emile, omdat ze beiden moesten werken in het ziekenhuis.
Het is een fijne gewoonte om ook al is het maar eens per jaar bij elkaar te komen en naast elkaar te voorzien van een knuffel, weer eens bij te praten over alle wetenswaardigheden binnen de familie en daarbuiten. We verdelen het nadat het vroeger altijd plaatsvond bij de moeder van Rose. Bart en Rose waren de eerste opvolgers en sinds vorig jaar hebben Merlijn en Mireille zich als derde zich er ook bij aangesloten. Komend jaar komt de familie dus naar Schiedam.

We kwamen rond kwart voor twaalf in Schiedam terug, en daar heb ik nog snel een klein en levensgevaarlijk rondje met Jesse gelopen, 03_vijfsluizen_op_zn_gladstdie nog steeds als een angstig hondje met haar staart tussen de benen liep. We sliepen heerlijk, en hebben het tweede Kerstdag voor het eerst in jaren tot 09.00u in bed volgehouden.

Ik heb heel voorzichtig Jesse meegenomen naar Vijfsluizen. Een prachtig stuk waar Jesse ook los kan zonder dat ze gelijk de weg op kan vliegen. Ze kreeg het daar ondanks alle ijs ongelooflijk naar de zin en ging tot overmaat van ramp ook nog het ijs op. Op het ijs van de Poldervaart ging heel voorzichtig ook haar staart weer lichtjes de lucht in, maar ze was nog niet de oude. Gelukkig ging het wel goed, maar ze had het dusdanig naar de zin dat ze niet terug wilde komen en door wilde gaan met spelen. Twee uur later kreeg ik haar alleen met hulp van vriendelijke vreemden in het park bij metrostation Troelstra laan weer aan de lijn. Mw. heeft weer eens een puberende bui, en luistert niet of nauwelijks. Thuisgekomen heeft Rose voor een onfatsoenlijk lekker ontbijt gezorgd en daar hebben we kijkende naar aflevering acht en negen van "I Claudius" (uit 1976)van genoten. De rest van de dag hebben we lekker rustig aan gedaan. Ik heb een lekkere spruitjes stamppot met spekjes en rookworst op tafel gezet,07_jesse_engerd nadat Rose ‘s middags voor allerlei lekkere hapjes met een drankje had gezorgd. ‘s Avonds hebben we nog naar Herman Finkers gekeken, maar ondanks dat deze weer weergaloos goed was na lange afwezigheid konden Rose en ik niet tot het einde onze ogen open houden. Om 22.55u ben ik Jesse weer gaan uitlaten, en daarna zijn we in slaap gevallen zonder onze glaasjes geledigd te hebben.

Vanmorgen ging de wekker en zijn we eerst maar weer richting Sterrebos gegaan. Rose ging voor het eerst weer mee. Ze had genoeg van het binnenzitten en gelukkig ging het ondanks de nog steeds aanwezige gladheid goed. Alleen Jesse heeft er nu voor gezorgd dat we haar de eerste tijd niet meer los kunnen laten. Net als gisteren kreeg ze niet genoeg van het spelen, en dat liet ze overigens goed zien met haar weer als ouds werkende pretmeter. Wederom alleen met hulp van anderen in het bos kregen we haar mee. Ze heeft last van Oost-Indische gehoorproblemen en denkt dat zij de baas is. Voorlopig zullen we wederom met veel geduld mw. erachter moeten laten komen dat dit toch niet het geval kan zijn. Kortom wij gaan weer een tijdje lange wandelingen maken.09_slecht_voor_mijn_hart

Gelukkig waren we tegen 11.00u weer thuis en dit keer heb ik een verrassings ontbijt voor Rose haar neus gezet, en een was aangezet, die ondertussen ook al weer in de kast ligt. We keken verder naar "I Claudius" nu aflevering
10 en elf. Wat een tijd daar in Rome. Op de saaie muziek en de duidelijk dateerbare schmink na is het toch wel een prachtige serie, die een prachtig beeld schetst en de meest bloederige en exotische gebeurtenissen uit die tijd. Ik geloof dat we nog een deel tegemoet hebben. Daarna ben ik gaan pitten. De oververmoeidheid van de afgelopen weken komt er een beetje uit, en zoals jullie zien is de energie er nu wel om tot een verhaal te komen. De titel geeft niet helemaal weer wat ik van plan was, want dat was eigenlijk een terugblik op het afgelopen jaar. Daarvoor in de plaats is het een terugblik op de afgelopen vier dagen geworden, maar zo gaat dit nu eenmaal soms.

Wel weet ik dat we, en laat ik nu even voor mezelf alleen spreken, tot veel meer in staat ben geweest dan dat ik me vorig jaar op dezelfde tijd had kunnen voorstellen. Huis te koop gezet, verkocht, huis gekocht, 392 inboedelstukken te koop gezet, waarvan dik 340 verkocht, ontzettend veel weggegeven, verhuist, ingericht, van 12 + later 18uur werk naar bijna 40 uur per week nu, enzovoort enzovoort. Ongelooflijk en ook eigenlijk ondanks de verhoogde vaste lasten, en ons verhoogde fantastische uitzicht wel behoorlijk tevreden terugkijkend.

 

Bijna vrij

Wat kunnen laatste lootjes zwaar zijn. Vandaag gaat alle moeizaam. Kort maar goed geslapen. Heel erg drukke dagen achter de kiezen. Een buitengewoon irritant incident vanmorgen tijdens het uitlaten van Jesse, een dik uur oefenzwemmen in Frankeland, markten, daarna de gekochte spullen afzetten thuis bij Rose, een snelle kop verkeerde koffie, toen weer via de Metro en de tram naar de fysiotherapeut en vandaar naar mijn werk. Gewoon teveel van het goede.

Even over dat incident in het Sterrebos. Jesse is ondanks haar bijna vijf jaar nog steeds een buitengewoon speelse hond, en dat wordt gestimuleerd als sommige mensen met haar spelen. Een dochter van een vaste medewandelaar ‘s morgens was erbij, en die speelt altijd met Jesse, en dat vindt ze ontzettend leuk. Ze bleef gedurende twee volle rondes door het park continue aan het sneeuwballen en takjes gooien, en aangezien Jesse onvermoeibaar is gaat ze daar lang mee door. Toen het meisje in questie er genoeg van had wilde ze niet meer dat Jesse bleef springen, maar wist dat haar niet duidelijk te maken. Vervolgens riepen ze mij ter verantwoording en ik zei dat zij zelf het gedrag van Jesse uitlot, en niet alleen vandaag, maar altijd wanneer ze in het bos loopt. Meisje in questie werd heel erg boos en zei dat ze niets uitdaagde. Vervolgens deed haar moeder er nog een schepje bovenop en zei dat ze Jesse de volgende keer een schop zou geven. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik dat niet tolereer, en toen bedreigde ze me persoonlijk, en haalde er allerlei zaken bij die niet terzake deden. Gelukkig deed ze deze dreigementen voor een hele grote groep medehondenuitlaters. Ik heb me gelukkig rustig kunnen houden, maar was wel boos. Ik weet wel dat als ze haar dreigementen waarmaakt, ik aangifte ga doen bij de politie. Wat een stel bullebakken en wat voor een taal terwijl ze zelf Jesse aan het uitdagen waren. Dit soort spanningen heeft er echter wel voor gezorgd dat ik behoorlijk extra last van mijn spieren heb. Het is nu eenmaal zo, wie aan Jesse komt komt aan mij.

Daarna was het zwemmen heerlijk. Ik heb het alleen gedaan omdat dit de laatste keer dit jaar was dat het kon. Soms is kiezen nog steeds moeilijk. Ook de fysiotherapeut was heerlijk. Een fikse en grondige behandeling viel me ten deel. Oh, wat zal ik lekker slapen straks. Ik heb Rose i.v.m. het weer en de gladheid verboden me te komen halen. Ik wil maar al te graag dat ze de operatie as. april goed haalt, en de risico’s met al die bevriezende prut op de weg bevalt me geheel en al niet. Ik ga afsluiten. Ik verheug me op vier hele vrije dagen. Pas de 28ste moet ik weer op mijn werk zijn. Weliswaar heb ik nog wel dienst bij de agressie opvang groep, maar dat doe ik zoveel mogelijk vanuit huis. Gegroet.

Sneeuwpoppen op weg naar mijn werk

Toen we vanmorgen opstonden zag ik een prachtige lucht. Het was nog vroeg, en ik heb nog niet de gelegenheid gehad om de foto te bewerken, maar ik laat ‘m toch maar even zien.Pc193691

Na vanmorgen een lange tocht met Rose en Jesse gemaakt te hebben, was het vanmiddag na een behoorlijke sneeuwstorm opnieuw tijd om ons awarm aan te kleden en weer door dit barre weer naar buiten te gaan. Deze keer voor mijn werk. Rose en Jesse brachten me weer weg, en het was wat je noemt vermoeiend Pc203700lopen door de enkelhoge sneeuw. Overal onderweg sneeuwballen gevechten en ook overal verschijnende sneeuwpoppen. Nederland staat bijna stil na twee dagen sneeuw. Pc203704 Het is ongelooflijk, maar wel mooi. Ik geniet er in ieder geval van. Wat is het toch handig zo dicht bij het werk te wonen dat ik helemaal geen behoefte heb aan een auto, een fiets of het openbaar vervoer. Pc203716 Mijn collegae daarintegen hadden een lange heenreis naar het werk, en toen mijn ochtencollega vertrok vanmiddag na de overdracht was het ook wel even passen, meten en glijden. Ik ben benieuwd hoe het vanavond laat is. Diverse patiënten die nu nog op verlof zijn zitten ook met en probleem. Bussen en taxi’s rijden nauwelijks, alleen de metro functioneert nog een beetje. Ik zal de dagstaat pas laat maken gezien deze uitzonderlijke situatie. Ik ga nu weer aan het werk. Gegroet.

Quiet Day met lastig dilemma

In tegenstelling tot gisteren zijn vandaag de meeste van mijn patiënten met verlof. Op dit moment hebben we ook geen hulptaken op de naburige afdeling. Gisteren kwam daar een opname die erg onrustig was en buiten zichzelf. Helaas waren er te weinig werkers, en daarvan waren er net zoals ik een aantal niet geschikt om te helpen bij separatiewerkzaamheden. Gelukkig is het met de weinige mensen die er wel waren goed gekomen, maar dat is een lastig euvel. Ik heb er al wel eerder over geschreven, maar het blijft voelen alsof je je collegae in de steek laat. Het is natuurlijk geen keus, maar ik kan ook onmogelijk aan iedereen een individuele uitleg geven over mijn spierziekte, en dat als ik me forceer, dat gelijk definitieve gevolgen heeft.

Het merendeel van mijn collegae weet het echter wel, maar dat haalt nog mijn gevoel niet weg. Ik heb zelf meer dan twee deccenia wel het werk op high care en gesloten units gedaan om te weten hoe je aangewezen bent op je collega’s. Ogen_in_het_achterhoofd Zo’n sitatie als gisteren, waar een patiënt die duidelijk buiten zichzelf verkeerd zo gericht is op de situatie te ontsnappen, en helemaal niet door heeft dat deze door zijn gedrag angst aanjaagt, en dat je voordat je allerlei vragen kunt beantwoorden toch eerst een minimale vorm van vertrouwen zult moeten ontwikkelen met zxo’n patiënt. Het blijft lastig. Je wilt zo’n patiënt vanzelfsprekend wel terwille zijn bijvoorbeeld in zijn/haar wens tot roken, maar roken in de separeer gaat niet, dan gaat het rookalarm af en staat de brandweer met veel manschappen ineens op de stoep, en dat is ook weer niet de bedoeling. Toch moeten er eerst afspraken gemaakt kunnen worden over het gedrag van de patiënt in questie. Het is ongewenst dat je gedwongen wordt tot het gebruik van kracht. Het lastige is vaak ook de voorgeschiedenis. Als iemand aan het rollebollen is geweest met 10 politieagenten, dan ben je automatisch toch wat voorzichtiger in de benadering, maar dat kan de patiënt op zijn/haar beurt weer uitleggen als achterdocht van onze kant. Het blijft lastig manouvreren in dit soort questies. Persoonlijk ben ik blij dat ik sinds drieeneenhalfjaar op een ander soort afdeling werk. En mijn leeftijd, en mijn medicatiegebruik hebben mijn concentratie, en reactievermogen sterk beïnvloed en al die Prednison heeft de ogen die ik ontwikkeld had in mijn achterhoofd helaas gesloten.

Ik kan daar inmiddels goed mee leven, maar het is natuurlijk eigenlijk niet aan me te zien, en ik lijk allesbehalve breekbaar. Ik zie er nog steeds uit als groot en sterk. Ik kan dus als een patiënt zijn situatie inschat door koppen te tellen, wel meedoen, maar als het op ingrijpen aankomt dan moet ik laten afweten. Een lastig psychisch dilemma.(fot niet geheel passend, maar ik kon geen betere vinden) Gegroet.

Winterlicht – Julianapark – Schiedam

Pc183658Vanavond was ik gewoon aan het werk, maar naast mijn werk ligt het Julianapark. Dat ligt er al 80 jaar, dus al sinds 1929. 50 jaar geleden waren er daar regelmatig lichtmanifestaties. Ter ere van deze tijdsmarkering vinden en op 18,19, en 20 december 2009 opnieuw een grote lichtmanifestatie plaats.Pc183672_2 Pc183681  Vanavond zijn we met alle patiënten die nog niet op verlof mochten of waren even een tochtje door het park gaan maken en dat was erg leuk. http://www.winterlicht.nl/ Ik kan het aanbevelen. In het stukje waar je naar toe gaat met deze link staat het programma voor de komende twee dagen. Het is zeker een bezoekje aan Schiedam-West waard, zelfs met deze kou. Het viel me op dat er zich toch een heleboel mensen hebben laten zien die zich ook niets van de kou aangetrokken hebben. Gegroet.