Quiet Day met lastig dilemma

In tegenstelling tot gisteren zijn vandaag de meeste van mijn patiënten met verlof. Op dit moment hebben we ook geen hulptaken op de naburige afdeling. Gisteren kwam daar een opname die erg onrustig was en buiten zichzelf. Helaas waren er te weinig werkers, en daarvan waren er net zoals ik een aantal niet geschikt om te helpen bij separatiewerkzaamheden. Gelukkig is het met de weinige mensen die er wel waren goed gekomen, maar dat is een lastig euvel. Ik heb er al wel eerder over geschreven, maar het blijft voelen alsof je je collegae in de steek laat. Het is natuurlijk geen keus, maar ik kan ook onmogelijk aan iedereen een individuele uitleg geven over mijn spierziekte, en dat als ik me forceer, dat gelijk definitieve gevolgen heeft.

Het merendeel van mijn collegae weet het echter wel, maar dat haalt nog mijn gevoel niet weg. Ik heb zelf meer dan twee deccenia wel het werk op high care en gesloten units gedaan om te weten hoe je aangewezen bent op je collega’s. Ogen_in_het_achterhoofd Zo’n sitatie als gisteren, waar een patiënt die duidelijk buiten zichzelf verkeerd zo gericht is op de situatie te ontsnappen, en helemaal niet door heeft dat deze door zijn gedrag angst aanjaagt, en dat je voordat je allerlei vragen kunt beantwoorden toch eerst een minimale vorm van vertrouwen zult moeten ontwikkelen met zxo’n patiënt. Het blijft lastig. Je wilt zo’n patiënt vanzelfsprekend wel terwille zijn bijvoorbeeld in zijn/haar wens tot roken, maar roken in de separeer gaat niet, dan gaat het rookalarm af en staat de brandweer met veel manschappen ineens op de stoep, en dat is ook weer niet de bedoeling. Toch moeten er eerst afspraken gemaakt kunnen worden over het gedrag van de patiënt in questie. Het is ongewenst dat je gedwongen wordt tot het gebruik van kracht. Het lastige is vaak ook de voorgeschiedenis. Als iemand aan het rollebollen is geweest met 10 politieagenten, dan ben je automatisch toch wat voorzichtiger in de benadering, maar dat kan de patiënt op zijn/haar beurt weer uitleggen als achterdocht van onze kant. Het blijft lastig manouvreren in dit soort questies. Persoonlijk ben ik blij dat ik sinds drieeneenhalfjaar op een ander soort afdeling werk. En mijn leeftijd, en mijn medicatiegebruik hebben mijn concentratie, en reactievermogen sterk beïnvloed en al die Prednison heeft de ogen die ik ontwikkeld had in mijn achterhoofd helaas gesloten.

Ik kan daar inmiddels goed mee leven, maar het is natuurlijk eigenlijk niet aan me te zien, en ik lijk allesbehalve breekbaar. Ik zie er nog steeds uit als groot en sterk. Ik kan dus als een patiënt zijn situatie inschat door koppen te tellen, wel meedoen, maar als het op ingrijpen aankomt dan moet ik laten afweten. Een lastig psychisch dilemma.(fot niet geheel passend, maar ik kon geen betere vinden) Gegroet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s