Terug op het werk

Vandaag voorzichtig weer begonnen met hervatting op mijn vaste werkplek. Na een dikke maand verplichte rust is het wel weer even vreemd. Heel veel patiënten die er waren toen ik min of meer uit de bocht vloog zijn inmiddels met ontslag, en er zijn heel veel nieuwe patiënten. Er komt zo’n eerste dag altijd heel er veel op je af. Je moet heel veel lezen, heel veel nieuwe namen opnemen, en aangezien ik natuurlijk ook persoonlijk begeleider van diverse mensen ben, moest ik zelfs vanavond al een behandelplanverslag maken voor iemand met wie ik om half drie nog niet eens kennis had gemaakt. Helaas lag er ook het nodige achterstallig werk.

Toch ben ik zo wijs geweest me niet direct op alles gestort. Wat vandaag niet lukt, lukt misschien vrijdag, en zo niet, dan na mijn vakantie, want na vrijdag heb ik een week vrij. Ik heb mezelf ook afgemeld voor een vergadering de 6e april. Mijn veel te hoog ingestelde verantwoordelijkheidsgevoel zal in moeten dimmen en dat zal soms botsen met mijn gevoel, maar ik zal toch ooit moeten leren om op een andere manier om te gaan met het feit dat ik niet alles meer kan wat ik graag zou willen. Zo heb ik bewust mezelf ook afgemeld voor het zwemmen deze week. Het werk is op een dag meer als genoeg. Een lichamelijk zware inspanning als zwemmen zit er daarnaast gewoon niet meer in. Rose is erg gelukkig met het feit dat ik instem met de afspraken op dit gebied zoals zij ze graag ziet, en ik moet eerlijk zeggen ik ben nu, zonder het zwemmen vandaag al meer dan moe genoeg.

Eerlijk is eerlijk. Ik zag behoorlijk op tegen deze dag. Ik heb zowaar niet tobbend in bed gelegen vooraf, maar toch is en blijft het lastig om terug te komen. Vooraf besloot ik dat ik fier rechtop de afdeling weer zou betreden, en dat is naar mijn gevoel goed gelukt. Ondanks de enorme portie informatie en leesvoer ga ik deze dienst goed volmaken. De rapportage is inmiddels geschreven. Morgen heb ik een afspraak met mijn endocrinologe. Ik krijg dan de uitslag van de dexascan van vorige week en ik heb het gevoel dat het wel goed zit. Ik heb me vorige week laten meten, en er was geen millimeter af dit jaar. Dit in tegenstelling tot vorig jaar toen ik behoorlijk schrok van het feit dat ik zo gekrompen was. Het weghalen van mijn op hol geslagen bijschildklier is dus zeker niet zonder resultaat gebleven. Voor nu hou ik het hierbij. Het werk roept weer. Gegroet.

Advertisements

korte update

Vaste lezers zullen wel denken, wat komen er weinig stukjes deze maand. Dat is een zeer helder constatering. Ik zit nog steeds middenin een verplichte time-out omdat ik mijn grenzen nog steeds niet goed onder controle heb, en daar valt web-log natuurlijk ook onder.01_steiger_hangt_aan_gevel

Wel heb ik goed nieuws. Afgelopen woensdag bij mijn behandelaar/reumatoloog dr. Gerards geweest en deze constateerde dat al mijn bloedwaardes weer op het goede niveau zitten. Kortom ik ben redelijk tot rust gekomen en ga komende week weer rustig beginnen. Om te beginnen de woensdag en de vrijdag.

Ik heb tevens een verwijsbrief gekregen voor een medisch psycholoog, die als ik geaccepteerd word me gaat begeleiden in het omgaan met pijn en met pijnstillers. Ik ben heel benieuwd of ik m.b.v. deze begeleiding ik mezelf beter in de hand kan houden.

Rose en ik hebben ook duidelijke afspraken gemaakt over rust, werkzaamheden, de verdeling hiervan, de verantwoordelijkheden gedeeld en we gaan kijken of deze afspraken helpen.

Voor de rest ben ik erg blij dat de verbouwing in ons appartementencomplex voorbij zijn. De standpijp is volledig vernieuwd en gisteren is de isolatie van de pijpen vernieuwd en zijn op alle verdiepingen de manshoge gaten gesloten. Nu n moet alleen de penetrante geur de deur nog uit en hebben we ook dat weer gehad.001_bank_net_gearriveerd_uit_bussum

Afgelopen donderdag heeft een grote kraan een hangstellage opgehangen waaraan een enorme steiger is gehangen waarmee komende weken het schilderwerk van onze kozijnen vernieuwd gaat worden. Dat zal ook wel weer de nodige overlast met zich meebrengen, maar zo blijft ons complex wel buitengewoon goed onderhouden. Ik ben al lang blij dat dit soort werkzaamheden nu gewoon gebeuren. We betalen het natuurlijk ook wel, maar zo houden we toch ook een prachtig huis.

We hebben ook onze eigen bank weer terug. Deze is werkelijk fantastisch geworden. Ik voeg een plaatje toe. Eindelijk zitten we weer fatsoenlijk.

Meer als mezelf zijn hoeft toch niet

De opgaande lijn zet zich voort. Een drukke week achter de rug. Vandaag ook bij de Chinese Geneesheer geweest en hij geeft aan dat mijn vermoeidheid en pijn helemaal bij het proces horen waarin ik zit. Hij geeft aan dat al die kruiden mijn zenuwen stimuleren en dat deze vervelende verschijnselen helemaal bij het genezingsproces horen. Hij ziet het zelfs als positief.
Daar heb ik zelf wat moeite mee, want ik hoef maar naar een bed te kijken en ik slaap al. Al is die slaap lang niet altijd rustig.
In mijn slaap ben ik bezig met allerlei processen. Vragen naar de toekomst komen boven, vragen over hoe nu verder, moet ik verminderen qua uren werken, hoe wordt ik minder veeleisend naar mezelf, hoe kan ik mezelf beter begrenzen en structureren. Hoe komt alles af als ik maar een uur achter elkaar een karweitje mag/kan doen?
Buiten de slaap om praten Rose en ik er ook veel over. Ook over mijn perfectionisme, mijn niet snel tevreden zijn, mijn altijd maar meer willen e.d. Waarom stel ik zoveel vragen. Is dat mijn natuur, of is dit tijdens mijn opvoeding fout gegaan?
Hoe meer vragen, hoe minder heldere antwoorden.

Op andere momenten ben ik heel tevreden. Ik heb drie weken geleden naar Rose kunnen luisteren, ik heb vandaag heerlijk gekookt, ik heb prachtige foto’s gemaakt tijdens een uitje afgelopen zaterdag, ik heb al dagen geen agressieve uitvallen meer gehad naar Rose, mijzelf of mijn omgeving. Ik ben een stuk emotioneler geworden, maar toon daardoor ook meer mededogen en gevoel naar anderen toe. Nadeel daarvan is dat ik ook vol tranen schiet bij stille tochten, onrechtvaardigheid, afscheidsbijeenkomsten, agressie enz.

Ik ben mezelf, en waarom moet ik daar eigenlijk altijd een beoordeling aan geven. Ik ben heel erg geneigd om heel negatief of heel positief te zijn, en een tussenweg lijkt eigenlijk niet aanwezig. Schaamte is ook zo’n veelvuldig voorkomend gevoel. Op mijn werk kan ik anderen vaak heel goed uitleggen waarom schaamte zo’n nutteloos en energieverslindend gevoel is waar je niks mee op schiet, maar al die energie kan je veel beter gebruiken om met positieve zaken bezig te zijn. Kortom weten doe ik het wel. Alleen de knop omzetten naar doen, daar moet je de knop eerst voor vinden. Als ik nu zeg dat ik te stom ben om die knop te vinden dan geef ik er gelijk weer een negatieve lading aan, en daar ga ik weer.

Mezelf zijn, mezelf een gewaardeerd lid van de gemeenschap voelen, een fijne partner van Rose zijn, een lekker maal op tafel kunnen zetten, mijn mede leven kunnen tonen, warmte uitstralen, goed luisteren, allemaal aanwezige eigenschappen, ook op het werk, waarom dan nog meer willen.
Ik vind momenteel de dagen erg kort.
‘s Morgens de hond uitlaten, vanmorgen met Rose erbij, gelijk de boodschappen gedaan. Daarna via het Rubensplein, waar we brood gehaald hebben voor het ontbijt. Daarna snel ontbeten, naar de Chinese Geneesheer, nog een keer via de markt, want ik was jonge geitenkaas vergeten te kopen. Bij thuiskomst koffie gedronken met Rose, en weer wat stappen gedaan in het installatieproces van haar nieuwe computer. Mijn kruiden drankje genuttigd, en onderwijl een briefje geschreven naar Freek mijn baas, daarna twee uur geslapen. Rose maakte me om 16.00u wakker, en ik kon maar met moeite de weg terug naar de dag vinden. Rose maakte een soepje en dat hielp bij het wakker worden. Toen stond Hannie voor de deur, met alweer een mooie nieuwe zelfgemaakte broek voor Rose. Een hartstikke leuke overigens.

Ik ging er zojuist even tussen uit. Voor het eerst weer eens een nieuw CSI Miami, het is alleen jammer dat de hoofdrolspeler(H) nog niet vervangen is, want dat is en blijft een arrogante kwal. Rose vroeg me of ik een water ijsje wilde pakken en ik zei ja, maar wilde eerst de zin op papier zetten die ik in mijn hoofd had, maar nu ik hier zit is die verdwenen als sneeuw voor de zon. Mijn concentratie is ook wel eens beter geweest, maar oh ja, nu zit ik alweer te klagen. Eigenlijk kan ik dat maar beter ook als een echte kunst bekijken.

Ik ben van de week ook voor het eerst gaan chatten op de site van de VSN. Kortom allemaal met mensen die ook worstelen met de gevolgen van hun eigen spierziekte. Ik dacht dat daar alleen maar gesproken werd over spierziektes, maar allerlei onderwerpen en gevoelens komen daar voorbij. Het is toegankelijker dan ik dacht.

Ik lees terug en denk wat een geouwehoer. Er zit geen lijn in. Weer ontevredenheid. Plan nu maar stoppen en morgen nadat ik alle papieren bij elkaar heb gezocht voor het bezoek van de man die as. maandag komt helpen met de belastingaangifte. 

Omgaan met pijn en pijnstillers

Rustig_aan Sinds dat ik van het ene op het andere moment toch ineens weer thuis zat, nu alweer twee en een halve week geleden breek ik me het hoofd hoe ik nu toch weer aan mezelf voorbij heb kunnen lopen.

Ik was boos, schaamde me eigenlijk dat ik weer in de Valkuil valkuil beland was, en stom, omdat het bepaald niet de eerste keer is en eigenlijk toch beter Somber zou moeten weten.
Ondanks de vermoeidheid en gespannen spieren heb ik tegen het sombere aan toch wel na kunnen denken.

Ik ben samen met Hella, mijn psychotherapeute aan het werk geweest met mijn kwaadheid en onmacht. De kwaadheid op het feit dat zo maar van de ene op de andere dag ik een heftige spierziekteSpierziekte  bleek te hebben. Een ziekte die begon met veel koorts, moeheid, veel spierpijn, incontinentie, en allerlei angsten omdat je lijf helemaal met spieren vol zit en die ontstekingen alle spieren kunnen treffen. Die Poli Miositis heb ik waarschijnlijk al veel langer dan sinds het moment dat de diagnose gesteld werd op 13 oktober 2007.

Onmacht De onmacht is weer een ander verhaal. Ik ben zo’n type dat graag de regie houd en het verschrikkelijk moeilijk vind om die uit handen te geven. Toch lijkt het erop dat ik beter naar mijn omgeving zal moeten leren luisteren.
Het feit dat ik tweeënhalve week geleden ‘s nachts toch ineens naar Rose wist te luisteren is een goed teken. Toch kan ik hier nog steeds heel moeilijk mee omgaan.

Sinds juni/juli afgelopen jaar heeft dr. Gerards me na heel erg veel Prednison, en daarna met veel Methotrexaat stabiel gekregen. Iets wat ik eigenlijk voor onmogelijk had gehouden.
Ik dacht sinds de verhuizing een goede manier gevonden te hebben om met deze spierontstekingen om te gaan. Ik dacht de haast met succes uit mijn leven verbannen te hebben.Pijnstillers
Al van ver voor de diagnose bestreden diverse huisartsen en later ook diverse specialisten ook de pijn waarmee deze ontstekingen gepaard gaan. Allerlei heftige middelen zijn de revue gepasseerd, en sinds een jaar is de pijn min of meer handelbaar door 3xdaags 1000mg paracetamol zetpillen, en 2 á 3 Zaldiar. Zaldiar is een combi van paracetamol en Tramadol. De laatste zijn capsules.

Afdekkend Nu ik sinds juli eigenlijk weer helemaal terug ben op de werkvloer voor 100% had ik toch niet door dat pijnstillers ook een ver- of afdekkende werking hebben en dat ik daardoor signalen van mijn lichaam ook niet meer doorkrijg.

Ik ben inmiddels zo gewend geraakt aan zowel het innemenDip  van veel medicatie als aan de werking daarvan. Mijn concentratie zal nooit meer de oude worden, en zo zijn er meer bijverschijnselen.
Zo zie ik soms enorm op tegen de donderdagen wanneer het weer tijd is voor mijn complete strip methotrexaat. Ik twijfel op dat soort momenten wel of ik ze wel zal innemen, maar tot nu toe heeft mijn verstand Moeheid gewonnen en heb ik geen week overgeslagen.
Ook de vermoeidheid is langzaamaan zo volstrekt bij mijn leven gaan horen dat extra moe zijn nauwelijks opvalt. Mijn ogen moeten bijna dichtvallen voordat ik me er iets van aantrek.

Als ik nu zie dat ik dagelijks op zijn minstDromenland  twee uur naar bed ga en dan ook direct vertrokken ben naar dromenland dan lijkt het of ik nooit meer uitgerust raak.

Omgaan_met_pijn Wederom ben ik nu van plan aan mijn reumatoloog te vragen naar een cursus leren omgaan met pijn en pijnstillers. Ik hoorde van Hella, bij wie ik inmiddels niet meer loop, dat er zoiets bestaat.
Ik heb ook met Rose opnieuw afgesproken dat op vrije dagen maximaal 1 karweitje doe en dat voor maximaal een uur.
Ik hoor mezelf die afspraak maken, maar ik ken mezelf inmiddels ook al een behoorlijke tijd en ik twijfel nu al aan de haalbaarheid. Toch zal ik hieraan moeten geloven.

Ook met Freek, mijn baas ga ik afspreken dat ik 4x per jaar een week vakantie opneem, om te voorkomen dat ik er weer zo doorheen kom te zitten.
Ook aan mijn collega’s zal ik gaan vragen om signalen, en daar bedoel ik mee, als ik teveel hooi op mijn Teveel_hooi_op_devork vork neem, of teveel energie in bepaalde werkzaamheden stop, of als ik aan een stuk door aan het doorgaan ben om me dan een seintje te geven.

Mijn collega’s zijn uiteindelijk net als ik goed onderwezen, en zeer ervaren in observeren en structureren. Nu hoorde ik achteraf dat enkele van mijn collega’s al lang zagen aankomen dat het mis zou gaan. Ik hoop hieruit weer geleerd te hebben gemakkelijker naar ze te kunnen luisteren.

Als ik teruglees zie ik deels zelfmedelijden, en ook nog een stevige portie onmacht, maar het blijft toch modderen.

Voelen Terugkijkend kan ik natuurlijk ook niet volstrekt verbaast zijn over het feit dat als ik meer dan 100% geef ik ook tol zal moeten betalen. Lastig alleen dat het van die harde lessen zijn. Rose en ik hebben het laatste jaar ontzettend veel gedaan, dus schaamte is al helemaal nergens voor nodig. Maar opschrijven is nog iets anders dan VOELEN.

Tot zover.

   

Standpijp, huishoudelijke hulp en Hot voorzichtig opklimmend

De medewerkers van Poppelen, loodgieters en installatiebedrijf, die hier de standpijp aan het vervangen zijn hebben gezegd dat de klus misschien morgen af komt. Wat een klus. Alle afvoerpijpen zijn bij de bouw, nu dik 12 jaar geleden bleken in het gewapende beton gegoten. Een ontzettende domme en dure fout. Bouwfouten_kunnen Die leidingen werken natuurlijk. Ze krijgen te maken met zowel warme als koude vloeistoffen en klimaatwerking. Nu is er alleen aan de A kant van onze flat lekkage geconstateerd, maar ook aan de Vlaardingerdijk kant, de B zijde is dezelfde fout gemaakt. Grote kans dus dat ook daar ditzelfde karwei nog uitgevoerd moet gaan worden. Al die vloeren om de leidingen heen moesten er dus uitgeboord worden. Manshoge gaten zijn er dan ook in onze berging en die van al onze buren geboord en gezaagd. Een kabaal, je wil het niet weten, laat staan horen. Ik ben benieuwd of we de bouwer nog aansprakelijk kunnen stellen. Voorlopig gaat de rekening naar de verzekering, maar of die daar wat mee kunnen is nog even afwachten. Ik hoop van wel, want de maandelijkse VvE bijdrage is toch al flink gestegen. Nu hebben wij nog een mazzeltje, want veel medebewoners hebben de ruimte die wij als berging, voorraadkamer en ketelruimte gebruiken hebben veel mensen aan hun appartement gekoppeld. Daardoor hebben die mensen ook al weken die werklui over de vloer. Wij hebben de ruimte geheel leeggehaald en tijdelijk in ons administratie/atelier kamertje neergezet, maar de werklui kunnen gewoon via de hal rechtstreeks naar die ruimte toe, zonder dat ze bij ons binnen komen. Ik zie dat nu als een bijzonder voordeel. Hopelijk is het morgen finito. Dan kunnen Rose en ik rustig aan gaan schoonmaken en herinrichten.

We hadden vanmorgen ook bezoek van een medewerkster van het ROG. Het ROG zorgt voor Schiedam en omstreken voor de uitvoering van de W.M.O. Ze gaan dus over of je een indicatie krijgt voor thuiszorg, vervoer op maat, een verbouwing en al dat soort zaken die vroegerRogplusnieuwewaterwegnoord1  uit de AWBZ betaald werden. De dame in kwestie kwam beoordelen of we na de operatie van Rose in mei, waarbij haar enkel vastgezet gaat worden recht hebben op huishoudelijke hulp. Die hulp is nu wel min of meer toegezegd. Het lastige is dat de datum van de operatie mede door alle glij-, en val partijen van deze lange winter steeds uitgesteld wordt. Een telefoontje zal nu voldoende zijn om hulp te regelen. Dat geeft wel een goed voorbereid gevoel.

Ik voel me ondanks veel slaap, ik probeer op de dag minstens twee uur plat te gaan, nog steeds erg moe. Het gaat wel langzaam wat beter, maar ik raak niet uitgeslapen. Gisteren nog even naar de huisarts geweest en die bevestigde dat ik met mijn rustkuur de beste weg tot herstel Slapen gekozen heb. Vandaag zijn Rose en ik even naar de markt op de Blaak geweest, en dat was even een leuk uitje. Ook mijn baas heb ik even gesproken vandaag. Hem gepoogd uit te leggen hoe lastig het is om als je veel pijnstillers gebruikt nog signalen van je lichaam te voelen. Ik ben te ver, en te lang doorgelopen, en kan ook niet uitsluiten dat dit niet nogmaals gebeurd. Mijn voornemen is wel om bij het werken wel mijn best te doen, maar niet te streven naar meer dan 90%. Als ik harder en gedrevener tekeer ga is het risico veel te groot dat ik weer doorsla richting 120%, en dat blijkt gewoon echt niet meer te kunnen. Een voordeel ik leer mezelf steeds beter kennen.

Natrillend van hak op tak

Na een week thuis Thuis  blijkt dat het maar goed is dat ik vorige week naar Rose, de dokter, en mijzelve ben gaan luisteren. Zelfs bij weinig inspanning heb ik last van trillende spieren. Ik doe het keurig rustig aan. Ik ga ook iedere middag weer een tijd naar bed, vanmiddag weliswaar net als gisteren regelmatig onderbroken door werkzaamheden in de flat, en een bezoekje van onze inmiddels vaste, betrouwbare en op een leuke manier meedenkende meubelstoffeerder http://www.miedemaenzn.nl/index.html Miedema. Zoals mensen die al bij ons over de vloer zijn geweest hebben we een goede lekker Dit_is_m_niet_hoor  hoogzittende dure bank overgenomen, maar die ziet er mede door onze aanwezige dierentuin steeds slechter uit. Vanmiddag hebben we besloten deze bank te laten bekleden met een hele dikke laag skai. Het gaat een fantastische en opvallende bank worden. Goedkoop is het bepaald niet maar dan krijgen we ook iets unieks.

Maar waarover ik begon is dat mijn spieren grote moeite hebben om deIkvoelspanning opgebouwde spanning te  laten vieren. Het feit dat ik alweer een behoorlijke tijd geen of in ieder geval te weinig rekening hield met mijn spierziekte moet ik nu bekopen.

Weet je, aan pijn, en ook aan het gebruik van veel pijnstillers, ja, daar wen je aan. Ik schreef dat al eerder, maar het is raar, door diePijnstillers Chinese_praktijk  gewenning heeft mijn grote drive, mijn grote wil om alles met hart en ziel te doen toch weer de kop op gestoken. Ook de kuur van de Chinese Geneesheer heeft hier wel aan bijgedragen. Overmoed, het is me bepaald niet vreemd.

Rose en ik zijn allebei behoorlijk gepassioneerde mensen, en bij veel dingen die we doen spettert het van de energie. Zo hadden we ook vandaag weer een woordenwisseling waarbij we beiden er Passie dusdanig emotioneel werden dat we er beiden ook weer eens zaken uitgooiden waarvan je weet dat je de ander pijn doet. Sterker nog, zelfs op het moment dat het gebeurd weet je het al. Door die passie die we gelukkig ook naar elkaar toe hebben komt het meestentijds snel weer tot goedmaken, en ook dat gaat gepaard met grote passie.

Alleen, nu Rose naar school is en ik voor het eerst weer eens even alleen ben, dan merk ik ineensAlleen  dat alles trilt. Ik blijf de woorden ook verbeteren, want ik maak de ene fout na de andere.

Het is wel lekker even alleen te zijn.
Dat is tevens het lastige van door welke oorzaak dan ook thuiszitten.
Wij beiden moeten daar enorm aan wennen. Ik draai normaliter 4 avonddiensten per week aangevuld met de agressie opvanguren waar ik ook de nodige concentratie Concentratie voor nodig heb, en daardoor is Rose de laatste maanden ook weer helemaal gewend geraakt aan het feit dat ik heel veel weg ben en zij haar eigen tijd helemaal kan indelen.

Nu daarentegen, ben ik ineens bijna 7 Rommeltje dagen per week thuis, en nog gespannen ook.
Logisch dat dit conflicten oproept, maar leuk is anders.
Er zijn dan wel eens momenten dat zowel Rose als ik ons willen terugtrekken, maar omdat we wegens de vervanging van de standpijp in dit deel Stukken_standpijp van de flat de complete berging hebben moeten leegruimen hebben we alles opgeslagen in ons kleine administratie/atelier kamertje. Bijkomend probleem is dat we al onze voorraad nu niet kunnen vinden, en zo na deze twee weken durende verbouwing nog meer voorraad zullen hebben om een plek voor te zoeken.

Balkenendepotter Wat een rare dagen trouwens. Olympische spelen waar ik nog nooit zo weinig van heb gezien. Kabinet opVancouver2010_snowboarding  idiote gronden eindelijk dan toch gevallen en eindelijk van Balkenende verlost, is hij grenzeloos nog vaker in beeld als een soort van Godheid die volgens zijn eigen normen geen enkele fout kan maken, en zo de Gemeenteraadsverkiezingen als Landelijke verkiezingen misbruikt.Zwarte_pieten Hij is overigens niet de enige die dat doet. Zwartepieten heeft een totaal andere betekenis gekregen!!!

Gisteren ondanks mijn rustplicht toch even naar Delft gegaan Agressie_opvang_2 waar ik eindelijk eens een ontspannen avond had met de collega’s van de collegiale agressie opvang groep van mijn werk. We mochten zowaar op kosten van de baas een keertje lekker gaan eten als een soort van vergoeding voor dit vrijwilligerswerk. Het was leuk om het eens over van alles en nog wat te kunnen hebben met elkaar, en elkaar een beetje te leren kennen, en dat hebben we gedaan ook. Was tof.

Vandaag met zijn drieën naar het Sterrebos. Jesse was lief. Kwam regelmatig een brokje halen en kon veel energie kwijt. Brood gekocht, ontbeten, en heel rustig naar Frankeland gegaan voor mijn oefenzwemuur. Ging goed. Thuis gekomen, het door Rose al gebrouwde Chinese brouwsel ingenomen en na een telefoontje van Rose dat de Metro eraan kwam twee grote mokken verkeerde koffie gezet. Daarna het bed in met een klein hulpmiddel, en zowaar, ik was gelijk weer weg, ondanks de herrie, en dat Rose nog even kwam vragen hoe ze dvd herstel Schijf 2 moest afronden.

Verkiezingen Dat is ook een mooi onderwerp. Ik zit luisterende naar het journaal over o.a. de gemeenteraadsverkiezingen waar weer eens opvallend veel mensen voor opkomen. Ik hoop dat we die geblondeerde engerd niet nog veel meer aandacht gaan geven, want wat een vreemde haatdragende en onverdraagzame woorden komen er uit zijn mond. Ook de andere politici hebben voor een groot deel zijn walgelijke en beledigende woordgebruik overgenomen.

Zo flits ik van onderwerp naar onderwerp. Rose heeft zich over onze nieuwe HP Pavilion ontfermd.Hp_paviljion
Het is een reuze modern snel ding wat zowaar in 15 seconden internetverbinding had en zo ook beveiliging e.d. Het allerleukste is dat Rose voor het eerst alles doet. Van het leren omgaan zonder een muis in handen, alles klikkend, links en rechts, codes intoetst, zich registreert, programma’s download enz. Rose verbaast zich erover dat ik alles aan haar overlaat. Ik eigenlijk overigens ook. Zo zit ik hier naast dat nog mooiere en snellere apparaat wat nog lang niet af is, en blijf er met grote moeite vanaf. Als afleiding zit ik misschien wel te schrijven.

Hoe het mogelijk is dat we het gevecht met de IT’s uiteindelijk met het resultaat waar Rose nu zichzelf over ontfermd, hebben gewonnen na dik tweeënhalf jaar is me nog een raadsel, en is toch wel een bekroning voor een portie doorzettingsvermogen waar menigeen me voor gek versleten heeft.

Ik hoor nu uitgerekend Balkenende net zeggen tegen Sven KramerHypocrisy  dat hij zo’n weergaloos grootse verliezer is geweest en daar had hij wel gelijk in, maar hoe krijgt zo’n wanstaltig slecht verliezer of Manisch toegever van fouten het uit zijn strot. Wat een hypocrisie.

Ik ga eens kijken of ik dit veel te lange stuk nog wat kan opfraaien. Dit na lezend ben ik nog een "tikje" aan de drukke kant. Ontspannen maar weer. Gegroet, genoeg voor vandaag.