Omgaan met pijn en pijnstillers

Rustig_aan Sinds dat ik van het ene op het andere moment toch ineens weer thuis zat, nu alweer twee en een halve week geleden breek ik me het hoofd hoe ik nu toch weer aan mezelf voorbij heb kunnen lopen.

Ik was boos, schaamde me eigenlijk dat ik weer in de Valkuil valkuil beland was, en stom, omdat het bepaald niet de eerste keer is en eigenlijk toch beter Somber zou moeten weten.
Ondanks de vermoeidheid en gespannen spieren heb ik tegen het sombere aan toch wel na kunnen denken.

Ik ben samen met Hella, mijn psychotherapeute aan het werk geweest met mijn kwaadheid en onmacht. De kwaadheid op het feit dat zo maar van de ene op de andere dag ik een heftige spierziekteSpierziekte  bleek te hebben. Een ziekte die begon met veel koorts, moeheid, veel spierpijn, incontinentie, en allerlei angsten omdat je lijf helemaal met spieren vol zit en die ontstekingen alle spieren kunnen treffen. Die Poli Miositis heb ik waarschijnlijk al veel langer dan sinds het moment dat de diagnose gesteld werd op 13 oktober 2007.

Onmacht De onmacht is weer een ander verhaal. Ik ben zo’n type dat graag de regie houd en het verschrikkelijk moeilijk vind om die uit handen te geven. Toch lijkt het erop dat ik beter naar mijn omgeving zal moeten leren luisteren.
Het feit dat ik tweeënhalve week geleden ‘s nachts toch ineens naar Rose wist te luisteren is een goed teken. Toch kan ik hier nog steeds heel moeilijk mee omgaan.

Sinds juni/juli afgelopen jaar heeft dr. Gerards me na heel erg veel Prednison, en daarna met veel Methotrexaat stabiel gekregen. Iets wat ik eigenlijk voor onmogelijk had gehouden.
Ik dacht sinds de verhuizing een goede manier gevonden te hebben om met deze spierontstekingen om te gaan. Ik dacht de haast met succes uit mijn leven verbannen te hebben.Pijnstillers
Al van ver voor de diagnose bestreden diverse huisartsen en later ook diverse specialisten ook de pijn waarmee deze ontstekingen gepaard gaan. Allerlei heftige middelen zijn de revue gepasseerd, en sinds een jaar is de pijn min of meer handelbaar door 3xdaags 1000mg paracetamol zetpillen, en 2 á 3 Zaldiar. Zaldiar is een combi van paracetamol en Tramadol. De laatste zijn capsules.

Afdekkend Nu ik sinds juli eigenlijk weer helemaal terug ben op de werkvloer voor 100% had ik toch niet door dat pijnstillers ook een ver- of afdekkende werking hebben en dat ik daardoor signalen van mijn lichaam ook niet meer doorkrijg.

Ik ben inmiddels zo gewend geraakt aan zowel het innemenDip  van veel medicatie als aan de werking daarvan. Mijn concentratie zal nooit meer de oude worden, en zo zijn er meer bijverschijnselen.
Zo zie ik soms enorm op tegen de donderdagen wanneer het weer tijd is voor mijn complete strip methotrexaat. Ik twijfel op dat soort momenten wel of ik ze wel zal innemen, maar tot nu toe heeft mijn verstand Moeheid gewonnen en heb ik geen week overgeslagen.
Ook de vermoeidheid is langzaamaan zo volstrekt bij mijn leven gaan horen dat extra moe zijn nauwelijks opvalt. Mijn ogen moeten bijna dichtvallen voordat ik me er iets van aantrek.

Als ik nu zie dat ik dagelijks op zijn minstDromenland  twee uur naar bed ga en dan ook direct vertrokken ben naar dromenland dan lijkt het of ik nooit meer uitgerust raak.

Omgaan_met_pijn Wederom ben ik nu van plan aan mijn reumatoloog te vragen naar een cursus leren omgaan met pijn en pijnstillers. Ik hoorde van Hella, bij wie ik inmiddels niet meer loop, dat er zoiets bestaat.
Ik heb ook met Rose opnieuw afgesproken dat op vrije dagen maximaal 1 karweitje doe en dat voor maximaal een uur.
Ik hoor mezelf die afspraak maken, maar ik ken mezelf inmiddels ook al een behoorlijke tijd en ik twijfel nu al aan de haalbaarheid. Toch zal ik hieraan moeten geloven.

Ook met Freek, mijn baas ga ik afspreken dat ik 4x per jaar een week vakantie opneem, om te voorkomen dat ik er weer zo doorheen kom te zitten.
Ook aan mijn collega’s zal ik gaan vragen om signalen, en daar bedoel ik mee, als ik teveel hooi op mijn Teveel_hooi_op_devork vork neem, of teveel energie in bepaalde werkzaamheden stop, of als ik aan een stuk door aan het doorgaan ben om me dan een seintje te geven.

Mijn collega’s zijn uiteindelijk net als ik goed onderwezen, en zeer ervaren in observeren en structureren. Nu hoorde ik achteraf dat enkele van mijn collega’s al lang zagen aankomen dat het mis zou gaan. Ik hoop hieruit weer geleerd te hebben gemakkelijker naar ze te kunnen luisteren.

Als ik teruglees zie ik deels zelfmedelijden, en ook nog een stevige portie onmacht, maar het blijft toch modderen.

Voelen Terugkijkend kan ik natuurlijk ook niet volstrekt verbaast zijn over het feit dat als ik meer dan 100% geef ik ook tol zal moeten betalen. Lastig alleen dat het van die harde lessen zijn. Rose en ik hebben het laatste jaar ontzettend veel gedaan, dus schaamte is al helemaal nergens voor nodig. Maar opschrijven is nog iets anders dan VOELEN.

Tot zover.

   

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s