Wat moet ik schrijven

Dilemma Ik zit de laatste dagen met een dilemma. Mijn lichaam is erg onvoorspelbaar. We zijn sinds afgelopen vrijdag heerlijk aan het vakantie vieren en hebben het buitengewoon goed samen. Onvoorstelbaar Ik ben tevens alle dagen tot nu toe gaan slapen. Wel wat minder lang, maar ik weet een goede balans te vinden tussen activiteiten en rust. Ondanks de nieuwe afspraken die heel helder zijn en heel goed zouden moeten werken ervaar ik gisteren en eergisteren dat mijn hart er ongewoon heftig met me vandoor gaat. Daardoor wordt ik duizelig en merk ik dat ik neig om in paniek te raken. Dat gaat dan gepaard met heftige transpiratie en ademhalingsoefeningen die ik doe lijken helemaal geen nut te hebben.Vakantie

Onzeker Kortom juist op het moment dat ik een beetje vrede krijg met het feit dat ik minder doe en dat er veel minder uit mijn handen hoeft te komen, slaat het gevoel over in de richting van paniek, depressie en sleur. Is mijn leven dan op deze manier nog wel de moeite waard? En hoe moet ik het zo meteen redden als Rose Ademhalingsoefeningen_2 naar het ziekenhuis moet, om haar enkel vast te laten zetten, en hoe moet het in de periode daarna? Boodschappen, huishouden, werken, verzorgen, koken etc.

Alle onzekerheden proberen we zoveel mogelijk voor te zijn. Careyn zorgt dat er 4 mei een trippelstoel en een rolstoel bezorgd worden, zodat Rose zelfs zonder evenwichtsgevoel toch door ons huis kan crossen. (ze kan zonder evenwicht Trippelstoel onmogelijk met stokken overweg) De verbouwing van douche en toilet hebben we al achter de rug. Het Rog Plus die hier in Schiedam de WMO uitvoeren zorgen met ingang van 4 mei voor 3 á 4 uur hulp bij het huishoudelijk werk. We hebben een opvangplek voor Jesse waar ze drie maanden welkom is. Wat er maar voor te bereiden is hebben we geregeld. Waar komt dan toch die paniek vandaan.

Mijn lijf lijkt ondanks dat het redelijk stabiel is zo nu en dan zonder dat ik er zelf iets over te zeggen heb zelf met me op de loop te gaan, en dat maakt me onzeker. Ik kan er niet op vertrouwen. Duizelig Ik heb dit eerder meegemaakt, en nam dan een diazepam om mijn hart tot rust te brengen. Meestal met goed resultaat, maar ik heb uiteindelijk net een time-out achter de rug, en weet vanuit mijn werk dat je van valiumpjes slikken zeker geen gewoonte moet maken. Daar komt nog bij, je wordt er zo suf van. Als je suf bent, ben je nog sneller uit je humeur, en dat is dan voor mijn huisgenoten weer belazerd. Trouwens, als je zelf zo snel boos wordt dan geeft dat ook een klotengevoel. Er is niets vermoeiender dan ruzie, spanning, doen alsof, of op je tenen lopen. Ik schreef ook in mijn eerste alinea, dat onze vakantie nu juist zo ontspannen, vreugde- en vredevol verloopt.

Dissonant Enige dissonant is echter wel dat ondanks dat we vrij zijn en dit overal ook hebben laten weten, de wereldwinkelmedewerkers keer op keer ons als eerste aanspreekpunt zien als er iets misgaat. In eerste instantie had ik zoiets van ik neem gewoon de telefoon niet op, maar prompt kregen we te maken met een kapotte nieuwe stofzuiger, waarvoor je volop aan de telefoon moet, een telefoontje naar het st. Franciscus Gasthuis om voor de operatie van Rose alvast ziekenvervoer te regelen, Taxi_ziekenvervoer waar we tegelijkertijd te horen kregen dat de operatie 4 mei gaat worden. Daarvoor moest natuurlijk ook weer veel geregeld en gebeld worden dus dan heb je tussen allerlei andere telefoontjes toch weer ineens de wereldwinkel aan de lijn.

Woest werd ik overigens ook afgelopen dinsdag. Woonplus was eindelijk langs geweest i.v.m. de door mij doorgegeven klachten. De man in kwestie heeft geconstateerd dat de staat van onderhoud prima is, en dat de deur toch gewoon open en dicht gaat, dus wat zitten we nu toch weer te zeiken. Vanmorgen was het vervolg er al, want een van de medewerksters die vanmorgen dienst had zat in een keer opgesloten. Belde mij, min of meer in paniek, die heel goed te begrijpen is. De verhuurder gebeld, en vervolgens een slotenspecialist, die vervolgens de winkel alleen in kon door aan de achterkant over de schutting te klimmen, en zo via de achterdeur de winkel te kunnen betreden en mijn collega te ontzetten.

Zo ben je dus ondanks goede intenties toch weer uren in de weer met Wereldwinkelzaken. Misschien is dit ook geen taak die geschikt is voor iemand met een vrij hoog verantwoordelijkheidsgevoel.Verantwoordelijkheidsgevoel  Ik zit toch echt stiekem na te denken of ik dit er naast mijn gewone en betaalde werk nog wel naast kan doen. Aan de ene kant vindt ik het ontzettend leuk, en heb ik er vaak groot plezier bij. Het is ook nodig en word ook wel gewaardeerd, maar ik merk wel dat ik bij deze vorm van ontwikkelingshulp, soms ook teveel onder druk kom te staan, en dat is hoe je het ook went niet goed voor me.

Kortom, het is niet een dilemma, maar het zijn er meerdere.   

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s