Een week verder

Vandaag mijn eerste dag zonder middagslaap, en dat merk ik goed. Waarom dan niet geslapen? zal je zeggen. Nu, vandaag is mijn Franse zus gearriveert in Rotterdam. Dat was nog best spannend, gezien alle as de afgelopen week. Vanmorgen om 07.51 vertrok het vliegtuig van zoals het tegenwoordige The Hague Rotterdam Airport heet naar Bergerac, en een aantal minuten voor dat het toestel officieel zou vertrekken uit Bergerac naar Rotterdam vertrok het toestel hiernaartoe. Ze arriveerde om 11.15u en was toen al snel bij ons in ons nieuwe appartement. Ze had ons nieuwe thuis nog niet gezien en was er gelijk helemaal weg van. Ik vind het hartstikke leuk dat ze er is want ondanks regelmatig bellen is een daadwerkelijke knuffel toch iets heel anders dan een spreekwoordelijke, en het was uiteindelijk februari 2009 dat we elkaar in levende lijve hadden gezien. Helaas heb ik niet meer kunnen regelen dat ik een weekje vrij ben, maar wel de donderdag, de zaterdag en de zondag. Kunnen we er toch echt iets van maken. Kortom dit was reden genoeg om een uitzondering voor te maken en dat haal ik morgen wel in.

Zoals gezegd, mijn gedragsverandering begint te wennen. Ik werk, ik slaap, ik doe een karweitje, ik slaap, ik werk, ik slaap. Ik merk wel dat dit soms de neiging heeft een sleur te worden en er komt niet gek veel uit mijn handen, maar ik hou mijn werk vol, Een_week_verder en dat is heel wat waard. Sinds mijn vorige schrijven heb ik er drie goede werkdagen opzitten, eenmaal oefengezwommen, eenmaal de fysiotherapeut, eenmaal de Chinese geneesheer, de bijbehorende gore drankjes die langzamerhand toch beginnen te wennen, de nodige opvangtelefoontjes, een wereldwinkel bestuursvergadering, het kattenplafond is weer eens schoon, evenzo ons huis, en we zitten zeker niet zonder boodschappen. Alles loopt, en zo terugkijkend toch nog behoorlijk wat gedaan. Mijn relatie staat nog fier overeind, ik zit niet in een depressie en loop fier rechtop. Ik heb ook nog de nodige taken in het vooruit, maar ben niet overbeladen. Het bestuur denkt met me mee om dit ook niet te laten gebeuren en er is een soort van buffer tussen de wereldwinkelmedewerkers en mij als voorzitter gekomen, waardoor de verantwoordelijkheden minder zwaar op mij af komen. Een van de andere bestuursleden heeft een soort coördinatierol op zich genomen bij wie de anderen met hun telefoontjes en problemen terecht komen. Dit moet ik nog wel in een nieuwsbrief terecht laten komen, maar ook dat gaat als mijn zus weer weg is vast lukken.

We kregen teven de beschikking vandaag van de ziektekostenverzekeraar dat Rose met begeleiding per taxi heen en weer kan naar het st Fransiscus Gasthuis voor de enkelvastzet operatie en de revalidatie. Wat er geregeld kon worden vooraf is dan ook maar geregeld. Top. Ook heeft een van de medebestuursleden toeggezegd me te willen rijden eens per week voor de grote boodschappen. Ook weer een zorg minder. Al die regelzaken zorgen ervoor dat ik minder snel richting paniek schiet en dat geeft een relaí gevoel.

Ik ga nu gauw weer verder met mijn werkzaamheden. Gegroet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s