Een gedenkwaardige dag

Ik kom net van Rose vandaan. Ze ligt er goed bij. Ze heeft een zogenaamd blok gekregen tegen de pijn en dat blok werkt redelijk. Daarnaast slikt ze de nodige paracetamol. De dr. kwam zo rond zessen even langs en vertelde dat de operatie flink was uitgelopen omdat wat hij aantrof niet helemaal was wat hij verwachtte. De dr. zei dat deze operatie normaliter zo’n anderhalf uur duurt, maar dat hij met de enkel van Rose zo’n dikke vijf uur bezig is geweest.
Hij vertelde dat de zenuwbanen en spieren raar liepen en waarschijnlijk bij de herstel werkzaamheden na de breuk in Gouda, nu een jaar of zes, zeven geleden zo veranderd zijn. Verder had hij moeite om de metalen platen goed te bevestigen. Hij heeft veel schraapwerk moeten doen om die platen toch zo plat mogelijk te kunnen bevestigen. Tussentijds is de bloedtoevoer in haar lies meermaals opengezet omdat de operatie veel langer duurde dan verwacht. Ze moet omdat de infectiekans nu veel groter is ook langer blijven. Alles is behoorlijk opgezweld, en ze mag het ziekenhuis pas verlaten als hij foto’s heeft laten maken en de zwelling voor het grootste deel weg is. Dan pas kan er ook gips om haar enkel komen. Al met al zal het nu waarschijnlijk op zijn vroegst donderdag worden maar het kan ook zaterdag worden. Dit is een onverwachte tegenslag. Toch zijn we beiden blij dat de dr. zijn zaken zo serieus neemt, en ik moet eerlijk zeggen hij komt zorgvuldig en zeker van zichzelf over zonder al teveel arrogantie.

Tijdens mijn verblijf tussen half vijf en kwart over zeven heeft Rose goed gegeten. Ze was behoorlijk trekkerig en kreeg na twee bruine boterhammetjes alleen met veel moeite een warme maaltijd op eigen risico. Een_vriendelijke_glimlach_tijdens_2 Het smaakte haar goed. Ik ben tussentijds ook even een hapje gaan eten want dat viel me eerder op de dag wat moeilijk. Vooral het lange wachten was lastig. Al kunnen jullie lezers merken dat mijn computer ook na het upgraden naar Windows 7 nog steeds werkt. Zo heb ook ik van vandaag ook wel weer het een en ander kunnen maken en in ieder geval goed gebruik gemaakt van de tijd.

Het is vreemd, zo zonder Rose en zonder Jesse. Dan ook nog de dodenherdenking met de nodige schrik. Op het moment dat de menigte uiteen vloog op de dam, leek het wel even of mijn hart stil bleef staan, maar gelukkig bleef het bij de schrik, want er was gelukkig weinig aan de hand.
Rose ligt er daar goed bij, ze mag het bed nog niet verlaten. Ze ligt aan een katheter, en aan een antibiotica pompje, en heeft haar eerste Fraxiparine toegediend gekregen door mijzelf. Ze moet dat nu na de verlengde operatie minstens 6 weken volhouden om trombose te voorkomen. Ze heeft daar vanaf de zevende verdieping een mooi uitzicht, en ziet alle trams voorbijkomen. Tevens kan ze de euromast van een andere kant zien en tevens zien of er files op de snelweg staan of niet. We hebben afgesproken dat ze om 23.00u nog even belt.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s