Geduld op de proef gesteld

Even lekker met Jesse naar het Sterrebos, dacht ik vanmorgen. Na alle zaken op mijn lijstje, en dat zijn er heel wat kon ik toch nadat Rose Jesse had vastgegordeld, iets voor negenen naar het Sterrebos vertrekken. Jesse kwam onderweg een prachtige poes of kater tegen en deze zette de achtervolging in. Dat is iets waar Jesse helemaal niet tegen kan.Even_geduld_aub  Ze blijft dan volcontinu achterom kijken en ik moet flink trekken om überhaupt vooruit te komen. Ze loopt dan ook zo naar zo’n beest te kijken dat lantaarnpalen, brievenbussen en andere obstakels niet gezien worden en daar loopt ze dan tegenaan. In het Sterrebos aangekomen, leek ze er ontzettend zin in te hebben. Ze kwam in eerste instantie regelmatig een brokje halen dus ik dacht het gaat weer de goede kant op. Na twee rondes waarin we veel met haar gespeeld hebben, wat in houdt dat we steeds het houtje wat ze voor ons neerlegt, wegschoppen. na die twee rondes besloten onze vaste meelopers Wim en Bernadette, met hun Tom en Mira het bos te verlaten, en aangezien er nog veel meer op het programma stond, liep ik met hen mee. Op de plek waar ik normaliter alle honden een brokje gedroogde long verstrek, waren Tom en Mira enthousiast, maar Jesse had zoiets van, nu al!!, ik ben nog lang niet uitgestoeid, ik kom niet. Ik dacht nou dan loop ik door tot het volgende plekje, waar we het bos ook daadwerkelijk verlaten. Vervelend is dan echter wel dat ze ook een weg oversteekt waar meestal verkeer zonder rekening te houden met beesten doorrijd. gelukkig ging dit toch goed, maar aangekomen bij de bosverlaatplek, was het probleem exact hetzelfde. Ook Bernadette kreeg Jesse niet te pakken, en zij en Wim, met hun nette aangelijnde honden vertrokken. Het heeft nog dik een uur lang gekost en ook alleen nog maar m.b.v. een andere onbekende geschikte hondenbaas dat het uiteindelijk toch nog gelukt is. Ik heb haar de gehele tijd genegeerd, en doe dat overigens nog. Uiteindelijk was ik pas om half twaalf thuis. Meer dan waardeloos. Voorlopig besloten om dit beest niet meer los te laten.

Helaas is het tevens zover dat ik haar weer weg ga brengen naar Hans en Mieke. Ik moet vanmiddag weer aan het werk, en Rose is voorlopig nog niet in staat haar uit te laten. Ik ben overigens ook niet meer naar buiten geweest met Rose, want het voortduwen van de rolstoel blijkt eigenlijk te zwaar. Helaas wil Rose niets weten van een tijdelijke scootmobiel, wat ik anderzijds ook goed begrijpen kan, want snelheid en Rose zij twee verschillende dingen. Het zou heel veel energie vergen voordat Rose zo’n ding onder de knie kan houden. Zelfs de trippelstoel, die zonder electriek werkt is al een complete botsmobiel. Kortom helaas is buitenkomen voorlopig buiten de ziekenhuis bezoeken om geen echte optie. Ik baal daar wel van, maar het is niet anders. Zo nu Jesse wegbrengen. Ondertussen hebben we in ieder geval eindelijk wel een goed ontbijt binnen.   

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s