Druk druk, maar toch even,

Druk op het werk vanavond. Zelfs heel druk. Veel nieuwe mensen die je moet leren kennen, en vrij nieuw voor ons is dat de patientenpopulatie zich aan het verjongen is. Deze week iemand van 19 opgenomen, iemand van 22, en iemand van 24. En die komen hier dan tussen de veertigers tot zestigers te zitten. Het is wennen. Vooral het feit dat het in deze gevallen om multi gebruikers gaat, die hier natuurlijk stoppen en vervolgens voor het eerst van hun leven weer in aanraking met hun eigen vaak onverwerkte gevoelens komen is erg heftig. Heftig dromen, als ze al slapen dan, want het stoppen heeft heel veel onrust tot gevolg. De gewonen middelen die we hier tot dusver gebruikten om in de plaats te geven tijdens het afkicken werken soms gewoon niet omdat ze zoveel gewent zijn. Toch is het tegelijkertijd een leuke nieuwe uitdaging om met deze "jonkies" te werken. Wat wel lastig is dat samen met deze verandering we m.i.v. komende maandag de afdeling uitbreiden met opnieuw twee bedden, en dat houd in dat we met minder personeel nog meer moeten gaan doen, terwijl we draaien zoals nooit tevoren en dus financieel het gewoon goed doen. 
 

Morgen hebben we hier een extra werkoverleg over en ik wil daar toch graag bij zijn ondanks dat ik vrij ben. Ik heb gelijk geregeld dat de fiets die ik sinds zondag thuis via Bart en Ine gekregen heb naar de fietsenkliniek gebracht wordt m.b.v een collega. Helemaal top, dan komt die ook helemaal op orde, want er is in tien jaar niet op gefietst en deze heeft vast en zeker nieuwe banden nodig en moet een grote beurt hebben. Daar komt nog bij dat hij nu nog niet geschikt is voor mijn maat, dus misschien ruil ik deze in voor een fiets beter op mijn maat afgesteld. Het zal overigens vreemd zijn om weer te fietsen. Het is ontzettend lang geleden dat ik gefietst heb, maar het lijkt me leuk weer eens te doen.   

Advertisements

Afscheid en werk

Vanmorgen weer veel familie gezien. Vanmorgen was in het uitvaartcentrum van Yarden in Den Haag het afscheid van een tante van me. Rose en ik mochten meerijden met een Neef en een andere tante ernaartoe. Gezien het gips waar Rose nog steeds mee loopt was dat ideaal. Het was voor de tante in questie geen echt afscheid. Yarden Den Haagf Doordat ze al geruime tijd aan het dementeren was is het afscheid eigenlijk al veel eerder geweest. Vanmorgen was het wel erg definitief. Ze is 92 geworden. Haar enige dochter, een nicht van ongeveer mijn leeftijd stond er qua organisatie helemaal alleen voor en ze heeft het heel goed gedaan. Het was een respectvolle, nette en betrekkelijk snelle bijeenkomt. Het rare is dat ik veel van de familieleden die ik vandaag zag nog maar kort geleden ook gezien had bij de afscheidsceremonie van een andere tante. Vandaag bij deze samenkomst werden we ook herinnerd aan het overlijden van mijn oom, haar echtgenoot. Hij blijkt al 18 jaar geleden gestorven te zijn. Wat kan de tijd snel gaan. Bij die plechtigheid heb ik mijn ouders nog gereden vanuit Eindhoven. De kerk waar dat gebeurde heb ik vandaag ook nog gezien. Zoals veel bekende plekjes. Rose en ik hebben natuurlijk ook nog vier jaar in 'S Gravenhage gewoond aan de Lekstraat bij het CS.Afscheid Ik was in dit centrum trouwens ook al eerder. Ooit, nu zeker tien of meer jaren geleden heb ik hier al eens afscheid genomen van een patiënt die ik begeleide bij het ziekenhuis waar ik toen nog werkte. Zo'n plechtig afscheid is tegelijkertijd een reunie, waar we ook al zoals gewoonlijk met velen voorstelden om elkaar ook eens zonder begrafenis of crematie te zien. Ben benieuwd of daar wat van komt. Ik ben na deze samenkomst ook nog even gaan slapen alvorens me weer naar mijn werk te begeven.

Daar is de situatie in vergelijking met vorige week rustig. Ik had wel de nodige taken waaronder drie BeHandelPlanOverleg's. Een hoop werk, maar ook wel leuk. Hierin wordt de voortgang van iedere individuele patiënt besproken. Een soort evaluatie, van hoe gaat het? en waar gaan we naartoe? Je bespreekt dit soort plannen natuurlijk ook met de patiënt zelf. Ik had ook veel gesprekken vandaag. Verder hoop ik morgen toe te komen aan een deel van de 700+ foto's die we afgelopen zaterdag gemaakt hebben. Ik heb in ieder geval wel goeie herinneringen aan onze Metro Foto Safari. Het was gisterenavond wel weer knap stil in huis. Vooral Z beest onze meest excentrieke poes was blij haar huis weer voor zichzelf te hebben. Ze lag gisterenavond geheel voor pampus op schoot bij Rose, en daar was ze afgelopen week niet te signaleren geweest.

Vandaag hebben we ook een mail naar Hans en Mieke gestuurd om hen hartelijk te bedanken voor het oppassen op onze Jesse. Rose heeft haar nu al een paar maal een kort rondje gegeven en dit gaat prima. Kortom we houden haar nu echt thuis. Hans en Mieke krijgen nog een uitnodiging voor een lekker etentje, en het is verschrikkelijk tof om zo'n adres te hebben waar ons hondje zo nu en dan met veel plezier naar toe kan, maar nu is het heerlijk om het thuis weer compleet te hebben en te houden. Ik ga weer aan het werk. Dit was een leuk intermezzo.

Metrosafari met kleindochter 1

P7244841 Vandaag na een rondje met Jesse en een goed ontbijt met zijn vieren, Lotte, Rose, Jesse en mijzelf vanaf ons thuis station "Troelstralaan" vertrokken richting "de Akkers". Moet je nagaan, wonen we al een dikke 16 jaar in Schiedam, en die richting zijn we nog nooit opgegaan. Sinds dik een jaar hebben Rose en ik natuurlijk een twee zonekaart voor het OV, en we gebruiken steeds vaker het openbaar vervoer. Zeker nu ik al drie jaar ook door mijn medicijnengebruik geen auto meer rijd. We hadden van te voren een plannetje bedacht om nu Rose al sinds 4 mei jl. in het gips zit toch er uit te kunnen met onze kleindochter. We hadden nu continue een Metrostel of Tram ter onzer beschikking.P7244858

We zijn al gelijk bij het eerste Station "Vijfsluizen" alweer uitgestapt en hadden alle drie een fotocamera bij ons. Alleen Jesse niet, maar die speelde ons hele uitje voor fotomodel zoals je hier als schaduw naast mij kunt zien. De gebruikte foto's zijn nog niet bewerkt, en komen rechtstreeks van onze toestellen. Rose heeft er 350 gemaakt, Lotte 180, en ik zo'n 250. Dat zal nog een hoop werk worden, maar belooft ook een reeks voor op web-log.

Na ons uitje was ik doodmoe en ben een dikke anderhalf uur gaan slapen. Rose is in die tijd het eten gaan voorbereiden voor wanneer morgen Bart en Ine op bezoek komen, en Lotte wilde graag voor ons Koken. Jullie denken waarom schrijft hij nu koken met een hoofdletter? Nu dat is omdat we hebben zitten smullen van een heerlijke Pasta schotel met witlof salade. Ze kan het echt, en dat is geen geslijm. Vandaag was een heerlijke dag. Voor nu genoeg. Ik moet nog een ronde met Jesse. Ik zou nog naar een feest i.v.m. het slagen van een collega, maar dat gaat niet meer lukken. Binnenkort meer foto's van onze foto metro safari. Gegroet.

Gearriveerd

Top. Na lang wachten hebben we Lotte gezamenlijk gisteren om 17.07u opgehaald van het station. Daarna hebben we uitgebreid bijgepraat en hebben elkaar weer een stuk beter leren kennen. Het was al een behoorlijke tijd geleden dat ze gelogeerd heeft bij ons, en door de bekende lichamelijke omstandigheden had ze zelfs ons nieuwe huis nog niet gezien, en wij zijn er door diezelfde redenen ook al erg lang, veel te lang, niet geweest. Het is buitengewoon gezellig, met zowel Jesse als Lotte in huis. We hebben lekker gegeten, en ook het slapen in onze huiskamer, omdat we door het kleuiner gaan wonen ook geen logeerkamer meer hebben is goed bevallen. Station Schiedam Centrum
Vanmorgen zijn Lotte en ik nog voor het ontbijt gaan markten, samen met Jesse. Ook dat was tof want de laatste maanden ben ik steeds alleen gaan boodschappen doen. Bepakt en gezakt kwamen we terug en hebben met Rose samen lekker en uitgebreid ontbeten. Vervolgens ben ik gaan slapen om me voor te bereiden op mijn werk, en van daaruit schrijf ik dit blog.

In de linkerbalk zit sinds vanmiddag ook een nieuwe link. Lotte blijkt sinds kort ook een dagboek op punt.nl en vond het een leuk idee om in ons blog ook daar een linkje te plaatsen. Haar eerste vier stukken zijn uiterst leesbaar en gaven een leuk inzicht in haar gedachten. Ik kan het eenieder adviseren om hier wat aandacht aan te besteden.

Ik ben vanavond weer aan het werk met mijn meest dansende collega. Ze kwam vanmiddag al swingend en housend binnen en heeft vanavond zelfs de patienten op stang gejaagd met de harde muziek van slam FM. Kortom er heerst momenteel een veel meer ontspannen sfeer dan eerder deze week, toen we constant op de afdeling aanwezig moesten zijn en nauwelijks aan rapporteren of behandelplannen toekwamen. Dit WE zijn we vrij en gaan morgen o.a. op stap met Lotte en Jesse. We nemen allemaal een fotocamera mee en gaan op fotosafari. Bij gebrek aan een eigen vervoermiddel nemen we er een van de RET. Daarna melden we ons weer met misschien een verslag. Tot dan. Gegroet.

Wachten

Wachten vandaag. Na een hele zware, lange en energieverslindende dag op dinsdag, en een iets betere gisteren op het werk was het vandaag weer tijd voor mijn wekelijkse kuur. Ik had redelijk geslapen. Beter als de nacht ervoor, want toen kostte het erg veel moeite om afscheid van de dag te nemen en de gebeurtenissen op mijn werk los te laten. Het was een rare avonddienst, dinsdag. We hebben twee jonge mensen opgenomen die multi verslaafd zijn en als die dus stoppen met inname gaat de deksel er vanaf en komt me er een portie gevoelens los waar je nauwelijks iets mee kan doen. Ze krijgen bij ons op de afdeling natuurlijk wel een middel wat de ergste ontwenningsverschijnselen moet tegengaan, maar op mensen die zoveel gewend zijn in te nemen doet dat bijna niets. Ze willen ook steeds meer, en dat gaan we natuurlijk niet in de hand werken. Gevolg is dat deze mensen die zich toch al buitenbeentjes op onze afdeling voelen vanwege hun leeftijd compleet aan het stuiteren zijn, en het is dan aan de leiding, om al die spanningen en gevoelens in goede banen te leiden. Het was compleet heksenwerk. Ik kwam uitgeput thuis en ook mijn collega was er helemaal vol van. Het leek wel op een ouderwets dienstje op de gesloten afdelingen zoals ik vroeger gewoon was. Gisterenavond waren er een aantal op verlof, waaronder een manische man, en dat maakte de situatie veel aangenamer en handelbaarder.

De moeheid is nog niet uit mijn lijf. Desondanks toch vroeg opgestaan. We verwachten vandaag onze kleindochter Lotte die komt logeren. Na diverse telefoontjes blijkt nu echter dat ze pas na vijven op het station zal aankomen. Kortom, al die haast voor mijn medicatie, een bezoekje aan de gehoorspecialist met Rose, boodschappen gehaast doen en snel Jesse halen om op tijd terug te zijn bleek onnodig. Ik heb zelfs de tijd voor mijn uren rust, en een blogje. Gisteren had ik Sandra aan de lijn, die jarig was en die mist onze dagelijkse stukjes. Ze vindt dat we veel te weinig schrijven. Ik heb haar wel vertelt dat je daar ook de tijd en de inspiratie voor moet hebben. Vandaag heb ik er dus in ieder geval de tijd voor. Rose is ook op de computer bezig, ze doet een poll over digitale bezigheden. Ik zit op de bank te schrijven. Tegelijkertijd kijkend naar een koude dag in de Tour de Trance op de Tourmalet. Zo'n beetje de laatste dag in de Pyreneeën. Ik heb er tot nog toe maar weinig van gezien, en nu loopt het alweer op zijn einde.

Ik ga nu eerst even Jesse uitlaten. Ze moet altijd weer een tijdje wennen aan het thuis zijn. Ze is nu natuurlijk ook weer 8 dagen weggeweest en we gaan proberen haar vanaf nu proberen thuis te houden. Het is lang genoeg geweest. Ook Rose loopt nu al beter, dus zou zij in staat moeten zijn Jesse 's middags een kort blokje te geven. Hans en Mieke, waar Jesse tijdens al deze tijd regelmatig was gaan binnenkort ook drie weken op vakantie, en ondanks dat ze het daar te gek heeft willen we haar nu hier houden. Dan wordt haar huis ook weer echt haar thuis. Zag ik zojuist ineens een kudde schapen op de weg daar in de Pyreneeën. Die hebben ze vast ingehuurd, al zag het er gevaarlijk uit. Trouwens die mist en die kou lijkt me helemaal doodeng. Zo nu even met Jesse weg.

Huis gekraakt in de straat

Gisterenavond nadat ik thuiskwam zag ik al wat gerommel aan de overkant. Een heel stel jongelui liep in en uit de voormalige grootslagerij Rijnmond die al sinds jaar en dag dichtgespijkerd zit. Vanmiddag lag ik te slapen, zoals gewoonlijk voordat ik naar het werk zou gaan, en hoorde ik een hoop gekraak. Eerst dacht ik dat Rose het een en ander herrieachtigs aan het doen was, maar die weet dat ik op bed lig, dus eruit gekomen en eens gekeken waar die herrie vandaan kwam. Dit bleek van de overkant te komen, en er stond al een politiewagen bij dieHoek Nic Beetsstr en Rembrandtlaan de gegevens van de heren dames en hond aan het opnemen. Zodoende was het tien minuten rustig, en ik ben weer in bed gekropen. De herrie en het gekraak waren vervolgens weer terug enbleken afkomstig van het weghalen van de platen die door de gemeente voor de ramen geschroefd waren.

Bij het opstaan bleken de krakers op de parkeerplaats bij de voormalig slagerij lekker aan het barbequen. Zouden ze na al die jaren nog vlees in de slagerijgevobnden hebben? Ze hebben dus inmiddels daglicht in hun pand en de beide meiden waren gordijnen voor de ramen aan het hangen. Kortom het ziet er voorlopig naar uit dat we overburen hebben. Het lijkt me wel ernstig afzien in dat pand. Zonder water, zonder electra en gas, en het pand is ernstig verzakt. Er zal waarschijnlijk aan het dak te zien ook wateroverlast binnen zijn en ik twijfel aan de veiligheid. Kennelijk ziet de politie het gevaar niet gezien het feit dat ze er nog zitten. We zullen het wel zien.

Hard aan het werk

Hard aan het werk. Het is drukker dan verwacht vanavond. Veel telefoontjes, veel terugvallers, en meer dan voldoende te doen om de avond snel te laten verlopen. Evenals gisterenavond lijkt het helemaal niet op een weekend. Mijn gedachten gaan regelmatig uit naar de collega waar ik gisterenavond mee werkte. Zij is vandaag naar Extrema  Outdoor in Eindhoven. Was zich gisterenavond nog druk aan het maken wat ze aan zou trekken en ik zit nu op de achtergrond naar Slam FM te luisteren en daar laten ze vanavond ook stukjes live van Extrema horen. Klinkt goed.

Ik begon met niets

Ik keek zojuist nog even terug naar het stukje wat ik vanmorgen geschreven heb en waarempel is het me redelijk gelukt mijn warrige gedachtengang behoorlijk op papier te zetten. Voorak de slotconclusie dat het leven gewoon verder gaat, of ik er nu bij stil sta of niet is natuurlijk gewoon een feit. Ik ben niet het middelpunt van het leven, en dat is maar goed ook. Stilstaan bij facetten is goed, maar tot stilstand komen is zeldzaam goed. Meestal betekend dat achteruitgang, en daar heb ik helemaal geen zin in.

Balans in je werk

Vanmiddag nam ik de dienst over van mijn naamgenoot, en deze is nog hard aan het werk voor school allerlei eindexamen opdrachten te doen, en toen hadden we het ook over facetten. Ik liet hem even een stukje lezen wat Rose jaren geleden ook alhier geschreven heeft over Wu Hang Li. Hij begreep ineens wat er in zijn opdracht met facetten bedoeld werd.

Het stukje waarnaar ik hier ook een linkje plaats heeft jarenlang op ons oude toilet gehangen en heeft zodoende behoorlijk inwerkingstijd bij mij gehad. http://hotrose.web-log.nl/family_hotrose/2006/12/wu_hang_li.html

Boeda+wachters%20klein

Ik vond toen ik naar bijpassende afbeeldingen zocht ineens deze prachtige woorden van Lao Tse

Vriendelijkheid in woorden schept vertrouwen

Vriendelijkheid in denken schept diepzinnigheid

vriendelijkheid in geven schept LIEFDE

prachtig