Opnieuw in het gips (5e keer nu)

Geduld 

Er wordt een groot beroep gedaan op ons geduld. Ik herinner het me nog goed hoe we ons verheugden 13 dagen geleden op het verwijderen van het gips van Rose haar enkel. 4 mei was dit gips avontuur begonnen, en nu is de vrijheid weer over. Dit Weekend al had Rose behoorlijk pijn en de zwelling van haar geopereerde enkel nam Gips02 weer toe en evenzo de pijn. Gisteren aan het bellen gegaan naar 't SFG en daar werd direct een afspraak gemaakt met dr. Gerard voor vandaag 08.00u. We bestelden bij st. Job een taxi met zgn. DVG vervoer(gedeeltelijk betaald door de zorgverzekeraar) Deze stond om 06.41u vanmorgen voor de deur. We hadden van de telefonistEven_geduld het advies gekregen om hem om 07.00u te bestellen i.v.m. mogelijke drukte. Resultaat dat we nog voor zevenen in het st. Fransiscus Gasthuis waren. We hadden al koffie op en Jesse had ook al een ronde gehad, dus vroeg was het. Ik had tijdens de ronde met Jesse al een krantje gehaald en we kregen omdat we zo vroegEven geduld aub waren ook een kop koffie in het ziekenhuis aangeboden. Om acht uur waren we als eerste aan de beurt. We zagen dr. Gerard binnenkomen in een groot motorpak. Dat verklaart gelijk waarom hij altijd op mooie witte schoenen rondloopt. Hij constateerde inderdaad dat er weer vochtophoping in Rose haar enkel zit en adviseerde opnieuw gips voor zes weken. Een gipsmeester werd opgepiept en deze meldde zich om 08.55u. Deze oorspronkelijk Limburgse Gipsmeester hebben we al eerder gehad en hij heeft er weer een kunstwerk van gemaakt. We kregen nog een recept mee voor Fragmin, een middel tegen trombose en daar ligt wel een probleem. Weer die prikken iedere morgen in Rose haar buik. Die is nog helemaal niet herstelt van al die prikken eerder. Dat is echt stevig balen. Maar het is niet anders.Opnieuw in het gips Ook de Orthopedische schoenmaker maar weer afgebeld. We hadden de zevende september een afspraak, en dat kan nu met gips wederom niet doorgaan. De operatie volgende week o acht september om de 16e schroef te verwijderen gaat wel gewoon door. Ik denk dat ik er net geen vrij voor hoef te nemen.

Rose is ook gewoon van plan om morgenavond weer haar eerste schoolavond te gaan bezoeken. Dit gips lijkt redelijk beloopbaar. De ene gipsmeester is de andere niet. Tot zover. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

AMORGOS

Waar ligt Amorgos? Die vraag probeer ik al te beantwoorden sinds dat onze hond Jesse middels vriendin Juliette daar nu al weer vijf jaar geleden vandaan kwam.Amorgos 
Het is een klein eiland in het eilandenrijk waar Griekenland uit bestaat. Een van de eilanden van een groep die ook wel de cycladen wordt genoemd. Het is niet groot, en het is er behoorlijk droog. Via google vond ik de nodige plaatjes: AMORGOS 4
Hier komt Jesse dus vandaan. De plaatjes zien er schitterend uit maar ik geloof dat zij het hier in het natte en vochtige Nederland beter heeft dan de Amorgos5 meeste beesten daar.  

Het ziet er wel schilderachtig uit daar. Hier komen dus ook de verhalen die we zijn gaan publiceren vandaan. Al geloof ik dat onze vriendin binnenkort weer naar het koude en momenteel erg herfstachtige Amorgos 3 nederland gaat komen. Waarschijnlijk opnieuw met een hond waar weer een goede plek voor gevonden moet gaan worden. We gaan in de nabije toekomst dan ook foto's van haar hand toevoegen.    Ik blijf ook nog even doorzoeken naar meer gegevens. http://nl.wikipedia.org/wiki/Amorgos  http://www.amorgos.net/  Inmiddels weet ik dat er ongeveer 1850 bewoners wonen. Ik moet weer aan het werk, de verlofgangers beginnen binnen te stromen, uit de stromende regen. Het drupt niet maar het stroompt. Gegroet.

Koolhydraat arm eten, voorzichtig toch een suc6

Rose en ik zijn inmiddels toch voorzichtig gestart met in ieder geval koolhydraat arm te eten. We doen dat m.b.v. een internetkok die volop voorbeelden van ontbijten, lunches en diners voorschoteld.
Het bevalt ons wonderwel. Ik merk nog geen effect op mijn pijn, maar dat heeft volgens mij te maken met de hoge luchtvochtigheidsgraad.
Mijn lijf moet er op alle terreinen erg aan wennen, maar het valt me niet tegen.
Daarnaast ben ik veel meer fruit gaan eten wat ik zo goedkoop mogelijk aan het eind van de markt probeer te kopen.

Gek he, dat je zo snel van gedachten kunt veranderen. Nee, dat is eigenlijk niet waar. Ons hele leven zit vol veranderingen, en dat houd het uiteindelijk ook leuk en onvoorspelbaar.

Zondagmiddagblues

Het klinkt zielig. De zondagmiddag blues. Maar schrik niet. Ik ben nu Cuby and the Blizzards aan het luisteren. De beste blues band van ons kikkerlandje.  007 Sommige schepen waren meer dan 100 jaar oud Het enigste wat ik me kan bedenken is dat ik nog een lange weg te gaan heb met m'n enkel. Dan komen de blues vanzelf opzetten.  De gips is eraf maar de pijn blijft. Helaas. Hot en ik blijven dus piekeren over het waarom. Werkt m'n lijf het metaal tegen dat in m'n pootje zit? Moet ik, 020 Andere scheepsmotor nadat m'n pootje dik 3 maanden in het gips een lui stuk deel van mijn lijf geworden en de spieren gereactiveerd worden? Wij weten het niet. Dus heb ik alvast een afspraak met mijn oude vertrouwde fysiotherapeut gemaakt. Die heeft mijn enkel regelmatig in zijn handen gehad en kent die het beste. Moet ik de chirurg weer bellen om te vragen of dit normaal is? Geduld is een schone zaak en zo blijft het.

Wat wel leuk is dat zoals Hot al schreef we alles hebben klaargemaakt voor de Algemene ledenvergadering. 034 machinist Of liever gezegd, Hot heeft het meeste werk verricht en ik ben dus trots op hem. Ook, op de 31ste van de afgelopen maand was er een leuke activiteit in Schiedam. N.L. Sceydam Vaart. Alle haven lagen vol met oude, antieke werkschepen met daaromheen de nodige logistiek. 042 De touwen worden getrokken Hans, onze bekende honden goeroe had dit o.a. georganiseerd. Dus laadden we onze batterijen, accu's van onze fototoestellen op en gingen met mijn stille vriend, mijn kruk, op pad. Sinds we in Schiedam wonen zijn we deze schuiten gaan waarderen en normalerwijze liggen er een aantal van deze schepen in de havens. Die van Lucas die heeft een platbodem schip van ong. 110 jaar oud en Hans, zijn lief, dochter en honden leven ook op een vrachtschip. 067 Prachtige oude pakhuizen We komen er wel eens en wat ons opvalt is dat er geen ramen zijwaarts zijn. Alleen daklicht. Sinds we in ons nieuwe stek zijn gaan wonen met grandioos uitzicht vinden we het maar niks. Ook omdat het eens hartje zomer was en ik nog de illusie koesterde dat het koeler zou zijn aan boord. Niet dus, het aan boord van een schip wonen heeft daarmee zijn aantrekkingskracht verloren. Het is duur en vergt heel veel werk. Daar hebben Hot en ik geen zin om daar geld en tijd aan te spenderen. Maar we hebben heel wat foto's geschoten van schepen, oude klederdrachten, motoren, oude vrachtwagens en ambachten. Ik zelf had er zo'n 300 gemaakt. 063 Mooi plaatje Na uitsorteren want niet alle zijn even goed. Zo zijn er 250 foto's overgebleven waarop ik mijn oude ambachten op los liet. Knippen, vergroten en wat filterknopjes gebruiken. Dan zet ik wat lekkere muziek op, een lekker kopje thee klaar en go with the flow zoals ik vroeger zei. Nu zijn ze klaar. ook heb ik al mijn werkstukken die ik bij de SKVR heb gemaakt op de foto gezet. Deze moeten nog verwerkt worden en dan zet ik ze op ons  blog voor jullie te bekijken en te bewonderen, zo schrijf ik bescheiden. Vinden jullie er iets moois bij en denken jullie dan dat zou mooi op mijn muur hangen reageer dan gerust en we komen tot een deal. 

Zo zijn we ook druk bezig onze lijfstijl te veranderen. Heel langzaam gaan we koolhydraatarm  eten. 071 Klompenkraam We bouwen dit langzaam op en verandering, tenminste een grote als deze. Dat moet je langzaam doen want een mens is een gewoonte dier. Via internet hebben we een adres gevonden die ons de principes van deze stijl aan het leren is met voorbeeld recepten. We gaan dus week menu's maken en Hot eet nu al meer fruit. Een wonder!! 151 Scania Vroeger kocht ik fruit en hij at het alleen als ik het schoonmaakte. Daar had ik niet altijd zin in want ik ben zijn moeder niet en dan ging het eens zo mooi stukje fruit de vuilnisbak in. Dus vanmorgen aten we gebakken ei met ui, tomaat, gerookte zalm. Dit alles zonder brood.Het smaakte ons goed. We zijn dus niet te oud om te veranderen en het schijnt ook goed te zijn voor onze lijn. Mooi meegenomen. 106 Man met kanten parasol en vrouw


Ontstellend druk

Eindelijk even tijd voor een kort bericht. Zowel op het werk als thuis heel veel te doen. Thuis met een nieuwsbrief voor de Wereldwinkel, maar ook met instructies voor een actie van de Rotterdampas met de Wereldwinkels, tenminste die die daaraan willen medewerken. Aangezien wij heel graag extra klanten willen hebben hoefden we niet lang te twijfelen.

Hoe werkt deze actie? Van 1 september tot en met 30 november krijgt iedereen met een Rotterdampas op vertoon van deze pas en bij inlevering van coupon nr. twintig een melkreep (50gr)van Tony Chocolony cadeau. Er komt een hoop werk bij om de hoek kijken, en zoals gewoonlijk is het weer randjeswerk. Toch zijn zowel de repen, als de reclamematerialen en de instructies voor in de winkel net op tijd aanwezig.

Ook de nieuwsbrief die ik nog maar eens per twee maanden maak is vandaag gereed gekomen. Daarbij moest er nog een vergader agenda komen voor de komende Algemene Ledenvergadering en aangezien we een stevige order hebben binnengehaald voor 300 kerstpakketten komt daar ook het nodige bij kijken. Het is overigens leuk hoor, maar omdat het tevens razend druk is op de afdeling waar mijn gewone werk zich afspeelt, is het lastig om alles netjes en op tijd af te werken. Deze week had ik ook dienst als opvanger en er waren behoorlijk wat meldingen. Vooral hierbij is zorgvuldigheid natuurlijk van het grootst mogelijk belang, dus zulke zaken ga je niet afraffelen.

De ND loopt binnen dus ik stop nu snel. Gegroet.

 

Zo gaat dat

Vicky, de Atheense vrouw die vorig jaar een aanklacht heeft ingediend tegen Vangelis (de baas van een aantal kettinghonden waar we voor zorgen) is een paar dagen op het eiland. Haar komst heeft ze vooraf stil gehouden zodat er geen voorbereidingen konden worden getroffen om haar tegen te werken. Ze weet veel van wat er zich hier afspeelt via contacten die ze heeft met enkele locals, maar helaas is er niemand bereid om in de openbaarheid te treden en haar openlijk te ondersteunen. Degene die dat wel zou doen zou het namelijk zo goed als zeker heel moeilijk gaan krijgen in deze gesloten gemeenschap.
Gisteren heeft Vicky bericht gekregen dat haar vader in Athene is overleden. Natuurlijk wil ze zo spoedig mogelijk naar Athene terug om bij haar familie te kunnen zijn en de begrafenis te regelen. Maar helaas, de boten zijn helemaal volgeboekt en de reisagenten hebben geen boodschap aan de dood van haar vader. Zelfs met een door de familie gefaxt document van overlijden krijgt ze geen enkele medewerking. De boot is vol, helaas pindakaas.
Vicky blijft proberen maar gaat ondertussen verder met waar ze mee bezig was : foto's maken van de honden in de actuele situatie, een bezoek aan de politie, een bezoek aan de burgemeester etc.. etc.
De burgemeester hoort tijdens het onderhoud met haar dat Vicky's vader is overleden en dat zij geen ticket kan krijgen om terug te keren. Hij pakt de telefoon, belt de agence en ….. verrassing …… er zijn net twee dekplaatsen vrijgekomen waar Vicky en haar man gebruik van kunnen maken. Tjonge, is dat niet toevallig ?
Moet ik het nog duidelijker maken of is de boodschap zo ook wel helder ?
Zo gaat dat hier dus.

A day in the life. episode 1

Het loopt tegen zeven uur in de ochtend en mijn levende wekker gaat af : Micri, de stokoude huiskat laat weten dat ze toe is aan een hapje. Micri heeft recht op een voorkeursbehandeling. Vindt ze zelf en vind ik ook. Een kat van 19 jaar is hier in Griekenland een ongekend fenomeen. Micri krijgt dan ook luxe kattenhapjes die ze verorbert zolang ze nog het rijk alleen heeft in huis. Zodra de buitendeur opengaat stormt namelijk 'het zwarte gevaar' -  5 gitzwarte brutale kattenbeesten – het huis in  en stort zich op alles wat eetbaar is. De overige zwerfkatten, een stuk of 15 in wisselende samenstelling, wachten buiten hun ontbijtje af en steken daarbij hun ongeduld niet onder stoelen of banken.
Struikelend over het zwarte gevaar verdeel ik het eten onder de hongerige horde. Een oude kat, die geen tanden meer in zijn bek heeft, krijgt op een apart plekje wat zacht voer.
Zo, ik ben al klaarwakker !

Dan is het nu tijd voor huishond Roberto – beter bekend als Prins Roberto – en logee Papous : voordat het straks te heet is nu eerst naar buiten voor een wandeling. 91 rots-treden lager staat een stoffig auto'tje geparkeerd met daarin o.a. flessen drinkwater die nog mee naar boven moeten. Oeps, autosleutel ligt nog boven, dus dat gaat 'm helaas niet worden vanmorgen. Gelukkig heb ik nog een halve fles in voorraad.

Voordat ik mezelf op een kop koffie trakteer kook ik al vast de spaghetti en de kippenlevers, die straks in bakjes meegaan op de honden ronde. 1 kilo spaghetti en 1 kilo kippenlevers plus wat hondenbrokken voor 8 honden.
Niet vergeten om kat Kokino, die na 7 weken eenzame opsluiting, nu sinds een paar dagen innig tevreden weer buiten is, nog even te sprayen met de knalgroene antiseptische spray. Ik begin er handigheid in te krijgen. Ben ook apetrots dat ik zelf een aantal hechtingen heb kunnen verwijderen. De wond is nu bijna dicht en ik moet er niet aan denken dat er nu nog iets mis zou gaan. Gelukkig blijft Kokino tot nog toe in de buurt van het huis en kan ik hem dus regelmatig verzorgen.

Tijdens de koffie, heerlijk op het terras, wen ik Papous aan de bench, waarin hij straks zal moeten gaan reizen. Ik de koffie en hij het koekje als hij braaf in zijn bench gaat zitten/liggen. Tot nog toe alleen nog maar in de onderste helft van de bench, maar dat lukt al wonderwel. Die pet zou me wel eens goed kunnen gaan smaken na terugkeer in Nederland.