Oh, wat een dagen

Ergernis
Ik geloof dat ik afgelopen zaterdag mijn laatste blog schreef. Hilversum 6. Een leuk gelukt stuk geschiedenis tijdens de dag dat ik moeizaam aan het bijkomen was van mijn dag op het werk. Zondag ben ik na een ontzettend slechte nacht terug gegaan naar mijn werk. Thuis was de dag er een van het ene misverstand na het andere en daardoor stond onze samenwerking, ik bedoel die tussen Rose en mijzelf ook onder hoogspanning. Reality is a state of mind
Iets wat niet onoverkomelijk is maar wel energie vreet. Energie die ik eigenlijk al een tijd gewoon niet of nauwelijks heb. Ons beider lontje is zo'n moment op zijn zachtst gezegd wat aan de korte kant. Gespannen en boos ging ik na een mislukte poging om te rusten richting het werk. Mijn collega zo op het laatste nippertje alleen laten is mijns inziens nog steeds geen optie. Op mijn werk aangekomen zat daar onverwachts onze afdelingsarts, notabene op zondag, en die vroeg gelijk aan mij of alles wel goed was. Dat was bepaald niet het geval. Ik transpireerde als een otter en zag er kennelijk ook belazerd uit. Uitgelegd dat ik me net zo klote voelde als ik er uit zag, maar dat thuis zitten me er toch niet beter zou laten voelen. Ik werkte met mijn nieuwste maar zeer aangename collega en die beloofde dat hij alle zware zaken zou doen en dat ik het rustig aan kon doen. Op die manier zijn we aan de dienst begonnen. Ik moet zeggen dat het redelijk ging, eigenlijk toch nog beter dan ik had verwacht. Ik baalde er echter wel van dat ik geen vervangende kleding bij me had, zoals gewoonlijk, want ik ben langdurig kletsnat gebleven. Pas na enkele uren was ik opgedroogd, maar rook bepaald niet fris meer. Dat voelt in een voorbeeld functie zoals ik die bekleed niet prettig. Al denk ik dat ik het meer rook dan mijn omgeving. Goed voorbeeld doet goed volgen

Gelukkig heb ik toch het nodige zinvolle werk kunnen doen, en tegen de tijd dat ik huiswaarts keerde waren de rapportages geschreven, twee behandelplan evaluaties en op twee na waren de verlofgangers na hun weekend verlof weer binnen. Uitgeput kwam ik thuis. Onder het werk nog wel enkele malen contact gehad met Rose die zich ook grote zorgen om me maakte. Rose was blij dat ik weer thuis was, en ik ook. Nog een klein rondje met Jesse gemaakt en naar bed gegaan. Naast elkaar liggende gezamenlijk het voornemen uitgesproken de dag van morgen beter te maken. Goed geslapen Het slapen lukte ondanks allerlei rondspokende angsten door de vermoeidheid goed en maandag zijn we vroeg maar redelijk uitgerust opgestaan. We hebben eerst ontbeten en plannen voor de dag gemaakt. Vooral niet teveel hooi op onze vork genomen. Daarna is Rose eerst naar fysio gegaan. Ik had meer tijd nodig om enigzins op adem te komen maar ben daarna met Jesse gaan lopen. Daarna zijn we samen begonnen een agenda te maken voor de bestuursvergadering van de WW 's avonds. Ik had er totaal geen zin in, maar dat is natuurlijk geen optie. Er was veel te bepraten en te beslissen, zeker nu we volgende week ook nog een breed overleg hebben met de inkopers en de verantwoordelijkheden rond de kerstpakketten. Afgelopen jaar hebben de kerstpakketten en de vele markten in en buiten de kerken de teruglopende WW omzet gered. De omzet loopt al een behoorlijke tijd terug, mede door de crisis, maar ook doordat er in Schiedam een giga leegstand is in het winkelgebied. Er staat zo'n 20% van alle winkels leeg en het is onze lage huur en de eerder genoemde zaken die ons nog overeind houden. Het kerstpakketgebeuren is een enorm energie verslindende bezigheid. Vanaf het benaderen van de bedrijven eind januari tot en met de aflevering. Keuzes over wat we wel en wat we niet aankunnen zijn erg belangrijk. Keuzes Vergaderen was dus noodzakelijk en we hadden een a4tje vol agenda punten. De vergadering verliep goed. Inmiddels ervaren gaat het me goed af en waren we nog voor 22.00u rond. Ik denk met redelijke tevredenheid van alle deelnemers ondanks de gerezen problemen waarover eerder het een en ander te lezen was. Soms blijkt dat snel in onbezonnenheid geschreven zaken grotere gevolgen hebben dan voorzien. Alles bij elkaar maakte dit het nog eens spannender dan gewild. Wederom lagen we vroeg uitgeput te bed. Gisterenavond toch met grotere tevredenheid dan zondagavond. Tevreden Vanmorgen moesten we er vroeg uit. De taxi was gebeld, want we moesten vroeg de schoenen van Rose halen die officieel vandaag klaar zouden zijn. Vijf minuten voor dat de taxi kwam belde het Centrum Orthopedie Rotterdam dat de schoenen nog niet gearriveerd waren uit Portugal. Sprakeloos had ik niet direct een reactie en Rose was nog veel teleurgestelder. Orthopedische schoenen, dit zijn ze niet hoor Het grapje met haar enkel duurt en duurt al zo verschrikkelijk lang. Volgende week krijgen we hopelijk een telefoontje. Rose heeft zichzelf vervolgens als afleiding maar aan het werk gezet. Ze is maar gelijk de notulen gaan maken van de bestuursvergadering van gistern avond. Ik had de taak Jesse uit te laten en ik heb gelijk gekeken of ik vandaag iets meer aan kon dan gisteren. Een redelijk blok gemaakt van ongeveer een uur. Ik was er niet ontevreden over. Wel erg moe bij terugkomst. Nog geen uithoudingsvermogen noch conditie. Ik had vandaag een vergadering met de andere agressie opvangers van mijn werk en moest dus van te voren naar bed. Om 13.00u opgehaald door mijn collega en een suc6 volle vergadering.

Thuis gekomen samen met Rose de notulen doorgenomen en ook het verslag met de begeleidster van Fair Support die vorige week langs geweest is. Rose haar tijd in Amerika is nog steeds zichtbaar in haar gebruik van zinsopbouw en ze haalt constant de, dit, een, het, die en dergelijke door elkaar. Amerikaans nederlands Vervolgens heeft Rose ze verstuurd. Rose was nog een tikkie aangeslagen, mede door onduidelijkheid over de vergaderdatum volgende week. De hele agenda van vandaag is weg gewerkt. G
elukkig is alle verwarring weg en de teleurstelling over haar aangepaste schoenen is grotendeels voorbij. Als je al 17 maanden aan het klooien bent dan kan er ook nog wel een week bij. Alleen de printer blijft kuren houden. Simpele printers zijn eigenlijk niet meer te koop, en onze draadloze Epson is inderdaad bepaald geen simpele te noemen. Ik ben een tijd aan het chatten geweest met de helpdesk, maar de printerkop is nog steeds niet 100%. Misschien heb ik daar morgen weer geduld voor.

Ik ga het vandaag verder heel rustig aan doen. Ben niet ontevreden over wat ik Onmacht vandaag kon en gedaan heb. Ik probeer het maar per dag te bekijken. Morgen zien we wel weer verder.

Rose heeft vanavond gekookt. Had een lekkere Bobotie schotel gemaakt met rijst. Nu zitten we voor de buis naar NCIS te kijken. Morgen weer een dag. Tot zover de worstelingen en overlevings strategien van de afgelopen dagen. Gegroet. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s