Op Apegapen

 

Op apegapen
Gisternavond laat, zo rond half twaalf kwam ik thuis, totall loss. Helemaal op apegapen.

Apegapen

ape·ga·pen (ww.)
Op apegapen liggen, d.w.z. naar den laatsten adem hijgen, zieltogen, op sterven liggen. Volgens een in het Ndl. Wdb. II, 528 gegeven, niet zeer waarschijnlijke verklaring moet men het wkw. apegapen beschouwen als eene koppeling van twee gelijksoortige woorden, of wel als een herhalingsvorm in den trant van hassebassen, hossebossen, harrewarren, hinkepinken, geeuwgauwen, geeuwegapen en dergelijke. De oorspronkelijke vorm zou dan zijn hapegapen, misschien met toepassing op happen (naar adem happen). Uit happen en gapen, happegaben, hapegapen kon in schertsende volksspraak licht apegapen ontstaan door de bijgedachte aan een wijdgapenden aap.

Door ziekte van een collega was het hele rooster omgegooid en was mijn directe collega naar de nachtdienst overgeplaatst, heb ik alleen gewerkt, en daardoor heb ik overigens zondag ook een extra dienst,  en normaliter gaat ongeveer de helft of meer van de patiënten op verlof. Nu was er een enorme portie nieuw opgenomenen afgelopen week en die hebben de eerste 7 dagen strikt binnen, en mogen alleen onder begeleiding van een van de begeleiders naar buiten. Kortom ik zat gisteren met 13 patiënten aan tafel. Ik had de twee huiskamers samen gevoegd zoals gebruikelijk in het weekend, maar het zat knap vol. Dat samenvoegen vind ik ook prettiger, want dan ben ik er tenminste bij. Anders eet een van de huiskamers alleen, en gebeurd er van alles waarover ik vervolgens niet kan rapporteren, noch kan ik ingrijpen waar dat noodzakelijk is. De sfeer was goed, al heb je bij zo'n stel nieuwelingen er altijd bij die zich of nog niet op hun gemak voelen of aan het uitproberen slaan. Korthouden is dan het beste recept. Ik begin de maaltijd altijd met een moment stilte en zo sluit ik ook af. Het maakt me niet uit of er mensen zijn die willen bidden of iets dergelijks, maar zo  heb je tenminste een echt begin en ook een echte afsluiting. Ik eis dan ook respect en stilte van een ieder. Er komt in zo'n groep van normaal eenlingen die ook maar ongewild bij elkaar zitten toch wel het een en ander aan aanpassingsvermogen om de hoek kijken om fatsoenlijk met elkaar door een deur te kunnen blijven gaan. De meesten stellen helderheid en structuur in zulke situaties eigenlijk ook meer dan op prijs.

Desalniettemin, het was druk. Veel gesprekken, veel telefoontjes, een nieuwe opname die nog niemand kende en erg achterdochtig en afhoudend in contact was. Iemand die onverwachts veel te stellen had met familie en een onverwachts verlies te verwerken kreeg waar veel emoties aan te pas kwamen. Emoties vierden sowieso hoogtij gisterenavond. Logisch natuurlijk. De meeste patiënten hebben de afgelopen periode voor opname op de een of andee manier hun gevoelens weg gestopt m.b.v. drank, medicatie en/of drugs. Bij ons komen ze dan plotsklaps zonder te zitten. Ze krijgen daar in het begin nog vervangende medicatie voor, maar dat wordt zo spoedig als mogelijk is ook weer afgebouwd. En dan komt de klap, lastig slapen, heftige dromen, heftige gevoelens, pijn, verdriet, verlies, spijt, te veel om op te noemen en die komen allemaal boven. Op apegapen 2

Toen de nachtdienst op kwam dagen om half elf was ik nog niet helemaal klaar met het rapporteren. Ik heb eerst overgedragen, maar moest vervolgens nog minstens twee patiënten schrijven. Een daarvan had ik volgens de regels eigenlijk moeten ontslaan omdat die de derde overtreding had gemaakt. Helaas is het WE en kon ik ook met niemand overleggen, maar ik vond dat er omstandigheden om het ontslag in ieder geval tot na het wekend uit te stellen. Zulke situaties moet je wel goed op schrift stellen, want het moet voor iedereen duidelijk zijn hoe ik tot mijn besluit gekomen ben want anders heb ik heel veel uit te leggen. dat schrijven heeft nog een voordeel. Als je dat goed en duidelijk gedaan hebt is het ook gemakkelijker om dit soort gebeurtenissen op het werk te laten, waar het ook thuishoort, i.p.v. dat je het mee naar huis neemt. 

Toch als je op zo'n avond bijna iedereen gesproken hebt, en er de heftigste zaken voorbij gekomen zijn is het volkomen onmogelijk om alles direct uit het hoofd te zetten bij thuis komst. Ik heb even een blokje met Jesse gelopen voor dat ik naar bed ging en Rose en ik hebben ook nog even lekker naar het OOG liggen kuistern vergezeld door een kopje thee. Mijn kop hield er echter nog niet direct mee op. Zo was er iemand die me had moeten bellen 's avonds, ook ter controle van de gemoedstoestand van die persoon gedurende zijn verlof, en die heeft dus niet gebeld. Tja, loslaten dan maar hé! Je kunt uiteindelijk niet alles tegelijk doen in je eentje.

Ik heb gisteren ook nog twee ontslagbrieven geschreven. Eerst een taak van de dokter in samnewerking met de secretaresse, maar aangezien de secretaresses ernstig in aantal zijn verminderd maar hun taken niet, is dit nu een extra taak voor ons. De dokter controleerd dat en dan gaat het kant en kllaar richting het secretariaat. Mijn eerste ontslagbrief bestreek 2 a4tjes, en dat is inmiddels teruggebracht tot tussen de 8 en 10 regels/zinnen, na diverse terechtwijzingen. Ik wilde het allemaal te goed doen. Ondertussen en ik er wel knap goed in geworden. 

Nu na een goede nacht slaap, een buitengewoon uitgebreid en lekker ontbijt, een ronde met Jesse van een dik uur, een boodschappenronde, en een koffiebezoek aan de Wereldwinkel waar Rose met een pijnlijke voet aan het werk is vanmorgen ben ik me aan het klaarmaken voor mijn dagrust. Vanavond gaan we lekker eten bij een oude vriend. Daar verheug ik me op. Jesse past op het huis, met de katten. Gegroet, later meer.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s