Hoog oplopende innerlijke onrust

Na weer de nodige wakkere uurtjes vannacht ga ik toch een poging doen om hetgeen te verwoorden wat me erg bezig houd. Daar is dit dagboek uiteindelijk voor en dat werkt inmiddels jaren goed. Misschien doet het van me af schrijven me ook nu goed. Frustratie

Wat een geflikvlooi, bemoeizucht, begaan zijn, ingrijpen op verantwoordelijkheden, afnemen van zelfvertrouwen, misverstanden zonder navragen en verpesten van de sfeer onderling tussen de collega's, om nog maar niet te spreken over het verlies van kwaliteit van zorg t.o.v. de patiënten op mijn werk etc.

Deze opsomming van gegevens over de afgelopen tijd geeft aan dat er iets ongelooflijks aan het ontwikkelen is wat bij mij persoonlijk en veel van mijn collega's aanleiding geeft voor onrust.

Als sommige mensen denken wat een vage hoop gezemel waar niemand iets van kan maken, dan zit daar wat in. Ik moet het zo vaag houden omdat ik niemand persoonlijk wil beschuldigen de oorzaak te zijn van het feit dat ik na heel veel jaren plezier in het werk voor het eerst zonder plezier richting mijn werk moet. Inhoudelijk blijft zorgen voor mensen de hoofdzaak daar, en dat zal ik overigens met alles in mij blijven doen. Helaas zorgt de naxefviteit van diegenen die momenteel de leiding hebben op de wijze als genoemd in de tweede alinea ervoor dat de motivatie om samen te werken en vooral de omstandigheden waarin dat moet gebeuren zeer nadelig veranderd zijn de afgelopen tijd. Dit zorgt ervoor dat de meest gemotiveerde collega's vertrekken en diegenen die dat nog niet besloten hebben een extra zetje in de rug krijgen om dat alsnog te doen.

Innerlijke onrust
Ik vind dat een heel verdrietige ontwikkeling, terwijl het team waarmee ik werk een ongelooflijk goed samenwerkend en elkaar aanvullend team was. Helaas ben ik door mijn ziekte niet meer in de gelegenheid om van werkgever te veranderen en zie ik dit er midden in staande gewoon gebeuren, terwijl ik niet de energie heb om er daadwerkelijk wat aan te doen.

Vooral de sfeer verandering is fnuikend. Er gebeuren zaken achter de rug om, zonder ze te bespreken, en zonder openheid en dat is misschien nog wel het ergste. Daar kan ik volstrekt niet tegen.

Ik weet niet wat me afgelopen nacht gedeeltelijk uit de slaap hield, of het de Rivotril proef is die inmiddels toch aardig uit mijn lijf moet zijn, of het de infusen zijn die daarop volgden, de geluiden in huis, maar in ieder geval hebben de groeiende onvrede en de machteloosheid t.o.v. die veranderingen en verslechteringen op het werk zijn absoluut zaken om stevig over te piekeren.

Ik kan het ook zo bekijken. Gedurende de momenten die ik wakker lig heb ik in ieder geval voldoende te doen. Slik!!

Advertisements

One comment on “Hoog oplopende innerlijke onrust

  1. Rose says:

    Woorden, ze dekken de lading niet. Weet wel dat ik naast je sta en wanneer je brede schouders nodig heb, je weet ze te vinden.
    Rose

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s