ZES blijkt toch teveel

Belazerd opgestaan. Ik merkte het gisteren al toen ik thuiskwam. Ik was niet vriendelijk meer en kortaf. Te moe. Wel blij vrij te zijn maar niet is staat er van te genieten.

Door de vijf werkdagen en de teamdag ben ik oververmoeid geraakt. Dat was van te voren te voorzien, maar niet te voorkomen. De teamdag die ook al om half negen ‘s morgens begon kwam er zomaar tussendoor en kwam daardoor bovenop een toch al erg drukke week. Er was zoveel onrust op gesloten Crisis, de naastgelegen afdeling dat als ik een collega had, die veelvuldig aan het assisteren was aldaar, en was ik alleen, was ik ook meerdere uren aldaar om op de afdeling te passen als het vaste personeel naar afzondering was. Op dat soort momenten ben ik erg blij dat ik daar sinds vijf en een half jaar niet meer werk. Het is maar goed ook want de zogenaamde “ogen in mijn achterhoofd”, heb ik niet meer, en die heb je er echt nodig gezien de spanning en ziekteprocessen die je daar tegenkomt.

Ik begon met te vertellen dat ik me belazerd voelde bij het opstaan. Eerst mijn pillen genomen, en een korte ronde met Jesse gaan lopen, maar ik werd benauwd en duizelig en kon nauwelijks de dijk opkomen die naar onze voordeur leid. Ik ben eerst gaan zitten en voelde bij wijze van spreken mijn sleutelbenen in mijn keel. Alles klopt en bonst en Rose zag dat en gebood me te blijven zitten. Uit deze verschijnselen kan ik opmaken dat ik toch over het randje ben gegaan. Ongemerkt en het zo rustig als mogelijk was aan doende.

Rose heeft gezorgd voor koffie en daarna ben ik voorzichtig gaan douchen en nu heb ik er ook een aangenaam ontbijt in zitten. Ik ben me voorzichtig aan het voorbereiden op de redelijk lange wandeling naar Bert mijn Fysiotherapeut waar ik om 10.30uur moet zijn. Daarna ga ik het heel rustig aan doen, en dan heb ik vanmiddag een gesprek met mijn nieuwe baas. Ik wil weten wat er aan haar is overgedragen door de vorige over de bijzondere afspraken die er over mijn diensten zijn zodat ik misverstanden en eventueel valse verwachtingen bijtijds kan bijstellen. Ik heb het niet gepland maar ik kan gelijk laten zien hoe ik me na zes diensten voel, en duidelijk maken dat dit geen gewoonte mag worden omdat ik me anders forceer. Ik hoop tegelijkertijd dat ik me vanmiddag na een paar uurtjes slaap ook wat beter zal voelen dan nu.

Ik ga dit stukje afronden met zoals gebruikelijk een poging om een plaatje te downloaden. Ik zag bij het inloggen dat het een collega blogger wel gelukt is dus wie weet.

Na tien minuten proberen opent nu zelfs de pagina niet waarmee je officieel moet kunnen uploaden, dus dat was verloren moeite. Zonde, want zo blijven de stukken toch wel erg saai en kunnen we helemaal niet laten zien veel geleerd te hebben. Gegroet dan maar, iedereen een goede dag toegewenst, ik ga ook proberen er een van te maken.

Advertisements

Op Verzoek

Schiedam, 2011-09-20 06.57u, en later.

 

Door omstandigheden schrijf ik voor het eerst in dik vier jaar nu al een maand geen blogjes meer. De uitgever, of hoe noem je zoiets, het bedrijf wat web-log op het web zette, typepad, besloot er mee te stoppen en weg waren van het ene op het andere moment mijn/onze 1399 blogjes. Ze zouden in een paar dagen verhuisd worden naar wordexpress geloof ik, maar die verhuizing neemt tot op de dag van vandaag in beslag.

Het niet meer dagelijks schrijven is compleet afkicken. Het is een manier van leven geworden om je gedachten, je zorgen, je irritaties, je ontdekkingen, je frustraties, en belevenissen aan het papier toe te vertrouwen en het is raar, heel raar om dat plotsklaps niet meer te doen.

Nou bestaat er natuurlijk gewoon word, en het geheugen van je computer, dus manieren om van je af te schrijven, net als vroeger in je dagboek onder je kussen of onder je bed verborgen, maar ik besloot dat niet te doen en tijdelijk me met andere dingen te gaan bezighouden. Toch kriebelt het. Zo kreeg ik van Zorglive, het webblad van IZZ de vraag of ik nog steeds geïnteresseerd was om een stukje te schrijven over de zorg. Natuurlijk ben ik dat, en al sinds de vraag vorige week binnenkwam van Laura, een van de medewerksters daar zette mijn hoofd zich aan het werk.

Het begon heel breed. Waarom ben ik ooit begonnen? Nu dat kwam eigenlijk min of meer door een collega op het werk die een interessant blog bijhield, en daardoor had ik van dicht bij de kans om eens toe te kijken hoe zij dat deed en welke handigheden erbij kwamen kijken om zoiets te starten en bij te houden. Hartstikke leuk en ook verslavend.

Zo gezegd zo gedaan, en samen met mijn vrouw een leuke naam verzonnen. De naam is een samenraapsel van gedachten die naar boven kwamen om zo vrij mogelijk te kunnen schrijven. Zo kwamen we gezamenlijk op Hotrose uit. Hot als mijn deel van de family, gebaseerd op mijn echte achternaam, en Rose gebaseerd op haar achternaam. Samen konden we zo de belevenissen van de Family Hotrose gaan beschrijven.

Terugkijkende was het in het begin vrij saai. Weinig plaatjes, en duidelijk was dat wij beiden nog onervaren waren. Toch kregen we al gauw een vaste kring van lezers.

Onderwerpen genoeg. Vakanties, ervaringen, onze kinderen en kleinkinderen, ons werk, onze dieren, onze hobby’s, onze foto’s en niet te vergeten ook mijn ziekte die in die tijd gediagnostiseerd werd, en waar ik nog erg aan moest wennen.

Kortom het werd een web-log waar hel veel onderwerpen aan bod kwamen. Eigenlijk gaan ze allemaal over onze zorgen en onze eigen oplossingen en manieren om daarmee om te gaan. Dat ik daarnaast ook werk in “de Zorg” is natuurlijk ook een onderwerp waar je over kunt uitweiden. Na een kwart eeuw met ervaringen op allerlei plekken ga ik nu opnieuw negen van de tien keer gemiddeld met veel plezier naar mijn werk toe, en dat schijnt een behoorlijke uitzondering te zijn. Heel veel mensen die ik hoor en spreek hebben dat niet en veel daarvan klagen ook heel wat af.

Natuurlijk is het ook op mijn werk niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er gebeuren vervelende dingen, heftige zaken, bezuinigingen, ruzies, dingen die helemaal niet gaan zoals je wilt, mensen die terugvallen, of uitglijden, dood en leven staan dicht naast elkaar. Toch ervaar ik mijn werk als een levendige uitdaging en ben ik er ook gewoon goed in. Ik vind het heerlijk om mensen te helpen sturen of te kunnen assisteren bij het op de been blijven. Daar hoort ook een stevige portie teleurstelling bij, maar dat kom je letterlijk overal tegen.

Zo begon ik dit stukje door een half uurtje eerder op te staan omdat de ideeën al een tijdje door mijn hoofd spookten, en me de rust ontnamen om te blijven liggen. Daardoor heb ik Rose wakker gemaakt die het maar vreemd vond dat ik niet terug naar bed kwam zoals gewoonlijk na een toiletbezoek of zoiets dergelijks. Inmiddels zitten we aan een kop koffie.

Jesse onze hond wil naar buiten en daar zal ik nu ook eerst aan moeten gaan geloven als ik mijn koffie op heb. Ook zij is door mijn vroege opstaan ontregeld. Pech, soms gaat het nu eenmaal anders dan we gewend zijn.

Vervolg, het is inmiddels 26 september geworden. Rose en ik hebben er een week vakantie opzitten en warempel vanaf de eerste dag al waren wij beide in staat daarvan te genieten. Het is ook bepaald niet zo dat we niks gedaan hebben. Sterker nog, we zijn er diverse malen op uitgetrokken en hebben bewust andere dingen gedaan dan anders.

Ik zit op dit moment na te puffen van harde arbeid. Rose en ik hadden besloten in onze vakantieweek ook het huishouden lekker te laten zoals het werd. Kortom vanmorgen was het zeker tien, misschien wel veertien dagen geleden dat er gezogen was en dan is een huishouden van langharige Knul, Wijfie, Z en niet te vergeten onze Jesse snel vervuilt. Vanmorgen had ik de wekker op 10 voor half zeven gezet, want ik moest vandaag om half acht bij Bert zijn mijn fysiotherapeut. Omdat ik deze week 6 van de zeven dagen moet werken was dit het enige moment dat uitkwam en zonder kan ik echt de week niet doorkomen momenteel. Zelf Jesse vond het heel vreemd wakker gemaakt te moeten worden terwijl het nog donker was vanmorgen. Samen hebben we wel een kop koffie gedronken, en ik heb me even aan de wastafel gewassen om toch een beetje wakker te worden. Bij terugkomst was het kwart voor negen en ik had vers brood gekocht voor Rose, een zonnepit Allison, erg lekker. Ik had nog een paar broodjes over van vrijdag. We waren er beide aan toe en daarna zijn we heftig van start gegaan. Alles is gesopt, inclusief de deuren en kozijnen, de badkamer, toilet en keukenvloer gedweild en alles inclusief het balkon is gezogen. Het balkon tafeltje en de bijbehorende stoeltjes zijn schoongemaakt en naar hun winterstalling bij ons in de hal verplaatst. Zo komen ze de winter beter door. Nu zitten we beide uit te hijgen. Mijn kleding is veranderd in wasgoed en ik ga zo wat eerder pitten, want ik moet om half drie weer beginnen.

We hebben zaterdag en zondag nagenoten van het strandhuwelijk van Luc en Jane, van afgelopen vrijdag. Wauw wat een aparte bruiloft was dat. Heel veel mensen, en heel veel honden, heel ongedwongen in het zonnetje, buiten de wind, op het terras van een prachtige strandtent bij Ouddorp. Een prachtige goed voorbereide ambtenaar van de Burgerlijke staat van Ouddorp en leuk, alles door elkaar heen, als er geapplaudisseerd werd deden de honden van harte mee, en het werd heerlijk en feestelijk. Ook de bedlegerige broer van Jane, Harm kon erbij aanwezig zijn m.b.v. vrijwillige I.C. Verpleegkundigen van de stichting www.ambulancewens.nl Zo was hij met de verpleegkundigen op een luxe brancard de hele dag inclusief het feest later in de achtertuin van Luc en Jane aanwezig. Wat een prachtige manier van vrijwilligerswerk.

Zo, ik ga er weer mee kappen, want ik moet plat gaan, anders kom ik niet aan voldoende rust. We hebben de afgelopen tijd belevenissen genoeg gehad om voorlopig door te schrijven maar soms moet je luisteren naar wat wijzer is anders zit ik hier over een uur nog en dat zit er vandaag niet in. Vanaf vandaag wordt mijn tijd weer min of meer door anderen bepaald. Ik moet er desalniettemin goed met mijn kop bijblijven anders loop ik mezelf binnen de kortste keren weer voorbij. Wat wel te gek is dat als ik er de komende zes dagen op heb zitten ik weer een week vakantie heb.

De week vakantie is inmiddels ook al weer lang voorbij, het is vandaag alweer de 30ste oktober en ik schrijf ook al weer een kleine week op weblog. Dat is wel erg lekker. Ik merk dat ik het toch wel ontzettend gemist heb. Ik ben in mijn hoofd mede n.a.v. een idee geopperd door een collega van de Wereldwinkel ook bezig met het opzetten van een echt eigen weblog, maar dan zonder organisatie waar je van afhankelijk bent. Ik merk wel dat alle tekortkomingen in het huidige weblog me toch wel een tikje irriteren, eigenlijk meer dan een tikje. Ik wil ook niet nodeloos boos zijn op het feit dat de organisatie achter weblog dit niet heeft zien aankomen, want het blijft gewoon mensenwerk, maar ik hoor wel mensen die volledig hun acht jaar dagelijks geschreven dagboek kwijt zijn, en aangezien het ook in ons geval om heel persoonlijke zaken gaat snap ik het verdriet daarover heel goed.

Voorlopig is dat idee alleen nog maar in mijn hoofd, en wacht ik aan de andere kant nog vol hoop en “redelijk” geduldig op het moment dat onze 1399 stukjes met foto’s en linkjes weer volledig aanwezig zijn. Tot die tijd zijn we weer gewoon volg baar op http://hotrose.weblog.nl

Vierde werkdag achtereen

Gisteren had ik na twee werkdagen een teamdag. Dat was voor het eerst in ik denk twee jaar. We hadden heel wat te bespreken, en we keken terug naar de eerste bijna zes jaar dat onze afdeling nu open is. In de begin tijd kon alles. Veel personeel, meestal drie dagdiensten, en daarnaast nog diverse vaktherapeuten die creatief of beeldend gaven, drama en de Lieberman uren. Nu met nog een aantal bezuinigingsgolven te gaan vaak alleen, en alle therapiën geven we zelf. De acht a toen patiënten uit de begintijd zijn er standaard 18 tot soms twintig, soms zelfs eenentwintig geworden. Toch is het merendeel van de collega’s nog geïnspireerd en durf ik rustig te zeggen dat we warempel nog steeds kwaliteit leveren. 

 

Ik was niet in mijn hum, maar ik heb me daardoor niet laten meeslepen, al was ik regelmatig ook met mijn gedachten bij Jan, en Jo, midden in herinneringen. Gisteren werd ook gelijk duidelijk dat ik as. dinsdag niet naar de uitvaart kan. Jo is uiteindelijk geen familie en dus hebben we vandaag maar een mooie kaart geschreven. We zullen het helemaal met alle herinneringen moeten doen, en daar hebben we er gelukkig veel van.

 

Gisterenmiddag ben ik thuis gewoon gaan slapen anders kon ik voorspellen dat ik vandaag zo uit mijn schema zou zijn dat ik onmogelijk zou kunnen werken. Gelukkig is dit goed gegaan en heb ik me om half vier weer bij het team gevoegd en zijn we vervolgens bij http://www.vandekook.nl/ een workshop koken gedaan.

Menu

Crostini tomaat/mozzarella/ansjovis/basilicum

Visbouillon met stukjes witvis en grote bonen (met stokbrood en zelfgemaakte aioli (knoflooksaus)

Osso bucco van kalfsschenkel met citroen

Erbij tagliatelle en salade

Eton mess (slagroom, rode vruchten, ciderappeltjes en zelfgemaakte meringue) niet Italiaans maar wel heerlijk en wat lichter dan de sinaasappelbasilicumschuimtaart.

Bij de koffie het beloofde likeurtje.

 

Er waren wat afvallers, en we waren nog maar met zijn tienen. In kleine groepjes hebben we dus zelf onder het genot van menig drankje een heel behoorlijk diner in elkaar geflanst. Onder leiding van Nico en Barbara van Velzen lukte het op een ontspannen wijze. Het uploaden van foto’s blijkt ook vanaf een andere plaats nog steeds niet mogelijk. Zonde want ik heb veel leuke foto’s gemaakt.

 

En nu vandaag opnieuw aan het werk. Toen het rooster werd gemaakt was de teamdag nog niet vastgesteld, dus kon er in het rooster ook geen rekening met mij gehouden worden. Zodoende dus vijf dagen achter elkaar, tegen mijn werkafspraken in en uitgerekent a.s. maandag ook nog eens op mijn enige vrije dag voor een kennismakingsgesprek met mijn tijdelijke nieuwe baas wederom naar mijn werk. Maar tot op heden gaat het ondanks een kater vanmorgen en door die alcohol met minder goed werkende pijnstillers, maar dat is morgen ook weer beter. Ja, soms zijn uitzondering nog steeds een bevestiging van de regels. Maar zou ik mezelf helemaal geen uitzonderingen meer toestaan dan zou de boel helemaal saai worden en daar wil ik (nog) niet aan. Voor nu moet ik weer aan de slag. Misschien later meer. Gegroet.

 

Hallo Allemaal!!!

Het is toch weer wennen. We kunnen weer gaan schrijven over ons wel en wee. Toch moet ik bekennen wanneer men me vraagt hoe het is om alles in het openbaarheid te brengen. Dan schieten me toch de woorden te binnen van “Hoe Naïef!” Denken ze echt dat we onszelf geen dichterlijke vrijheden toestaan? Ja, in principe gaat alles over ons bestaan als stofje in de woestijn. Maar… Alles vertellen? Tja! Dit alles terzijde. Hot zit nu naast me en is bezig ff een stukje te schrijven. Hij wacht totdat het tijd wordt om naar de kliniek te gaan om te kijken of de behandeling een goed resultaat heeft. Hij neemt Jesse mee als steun in bange dagen. Over die bange dagen gesproken. Dat gedoe in Europa over de geldzaken en het gebrek aan eendracht, baart me net als heel veel mensen denk ik, toch zorgen. De laatste tijd heb ik de neiging om de radio uit te zetten en een mooi muziekje aan te doen. Hot vond in eerste instantie dat ik verstoppertje aan het spelen ben. Maar we kunnen hier niets meedoen. Ze gaan ons persoonlijk niet vragen of we een idee hebben hoe we deze problemen kunnen tackelen. Wat zijn die politici toch naïef. Ze wisten eigenlijk wat de mentaliteit van de Grieken was en toen zijn ze toch uitgenodigd om met de euro mee te doen. De Griekese overheid bezwoer toen van  natuurlijk gaan we alles volgens de afgesproken regels doen en werken mee, en gingen vervolgens hun eigen gang. Men weet toch dat de zuiderburen een andere mentaliteit hebben. Niet beter of slechter dan die van ons noordelingen,  maar anders. Dan te denken dat we allemaal in eenheid kunnen werken is een illusie. Dus creëer ik een eigen wereldje waar het goed toeven is , zien wel waar het allemaal heen gaat en proberen er dan iets van te maken.

Net op het moment dat ik dit schrijf krijg ik een telefoontje uit Purmerend met het akelige bericht van Jan dat Jo, zijn vrouw gisteren is overleden. Ze had leverK. Wat klonk er een verdriet door de lijn heen. Ze kennen elkaar 53 jaar lang waarvan 48 jaar getrouwd. Wat zal hun huis nu leeg zijn zonder haar. Het was een klein vrouwtje maar met PIT. We, Hot en ik leerden hen kennen tijdens een weekend trip naar Praag en het klikte goed. Zo goed, dat we elkaar gemiddeld 2 x per jaar ontmoetten. De ene keer waren zij de gastvrouw/heer en de andere keer wij. We gingen altijd iets verkennen bv Amsterdam, want het zijn ras echte Amsterdammers en de andere keer Rotterdam of Hoek van Holland of i.d. Daarna werd er gekookt en gegeten en gezellig gekeuveld. Jammer dat we geen foto’s kunnen publiceen want er zijn hele leuke foto’s in de mooie stad Praag gemaakt. Nu ben ik even stil.

 

Vroeg

Gisterenavond gewerkt tot collega B me kwam aflossen 22.52u. Ik had er genoeg van. Twee nieuwe opnames, waaronder iemand waarvan ons gegarandeerd was dat hij deze keer op een andere afdeling zou worden opgenomen. Maar garanties gooi ik al een tijdje regelrecht over mijn schouder want die zijn onbetrouwbaar. Mijn baas is evenals de huidige overheid een der onbetrouwbaarste aller tijden. Ach ja; what is new?

Ik kijk nergens meer van op. Maar waar begon ik mee, dat ik er genoeg van had. Ik was moe. Het was behoorlijk druk, al had ik afgelopen avond zowaar wel een collega, en een der meest favoriete. Het was kortom druk en gezellig, maar om 23.00uur wilde ik plat, en Rose stond samen met Jesse al op me te wachten. en we zijn na een knuffel dan ook snel huiswaarts gelopen. Vanmorgen stond de wekker erg vroeg want ik moet zo naar de Pellegrinus Kliniek voor een controle van mijn been nadat vorige week een spatader verwijderd is. Ik loop nu alleen nog in een steunkous, en heb er gelukkig nauwelijks nog last van. Ik heb na een douche Jesse even uitgelaten en bij terugkomst stond er een bord Brinta en een kop koffie klaar. Dat zit er nu alweer in en ik heb nog net even tijd om een kort stukje te schrijven. Ik neem zo Jesse mee naar de laan van Bol Es waar de kliniek zit, dan heeft ze gelijk haar lange ronde. Rose blijft thuis, want Lou komt een lading dierenvoer brengen voor onze veestapel. Hij brengt het thuis en dat maakt het wel erg gemakkelijk.

Ik poogde zojuist weer een prachtige afbeelding up te loaden, maar dat mislukt nog steeds. Ook hierbij moeten we nog veel geduld hebben. Helaas. Voor nu zit het er weer op. Later meer. Gegroet.

Woendagmorgen vroeg

Rose loopt al enkele dagen het vroege rondje rond monuta met Jesse. Normaliter doe ik dat maar sinds afgelopen vrijdag toen ik in de Pelligrinus kliniek geholpen men aan spataderen worstel ik ‘s morgens met een lange steunkous. Ik ga dus als eerst douchen nu en we hebben de gewoontes tijdelijk gewijzigd tot deze procedure er weer helemaal op zit. Het is raar, en bijvoorbeeld vanmorgen was het nog knap donker om 07.30u toen we opstonden. We besteden dan de eerste minuten aan het begroeten van onze veestapel. Jesse word ook begroet door de katten. Een likje hier, een schoon oor daar en het is een gezellig begin van de dag zo met zijn zessen. Ook Knul is als laatste deel geworden van dit ritueel en vind het ook wel leuk. Daarna ga ik de pillen uitzetten en zet theewater op en zet het koffieapparaat klaar voor wanneer ik uitgedoucht ben en Rose terug is van het eerste wandelingetje.

Nu hebben we de koffie er al weer inzitten, en Rose gaat douchen. ik schrijf tijdens de koffie even een stukje en de dag is al weer aardig begonnen. Ik ga nu zorgen voor een ontbijt, en daaarna gaan we samen de lange ronde maken.

Even terugkomende op mijn spatader verwijdering. Daar hebben wij beide voor gekozen omdat we en beide wat ijdel zijn, en omdat het momenteel nog betaald word. De gehele gezondheidszorg word afgebroken waar we bij staan en we dachten laten we het maar doen. Rose heeft weer prachtige benen en ik ben daarnaar onderweg. De procedure duurt ongeveer een maand. Het viel/ valt me niet tegen. Alleen die steunkous, ach ja, ik ben blij dat het geen dertig graden is op dit moment. Ik hou het nu weer even voor gezien. Misschien later meer. Gegroet. (oh  ja, wel gepoogd een plaatje up te loaden, maar dat kan nog niet, ben benieuwd hoe lang dat nog gaat duren)

Oude gewoontes moeten hun plekje herveroveren

Vanmorgen zoals gewoonlijk eerst de computer aan. Een enorme berg mailtjes en ook reacties op het feit dat we weer terug zijn op weblog, nu zonder streepje. Ik vind het wel lekker, maar de afgelopen tijd moest ik met mijn ideeën ergens anders naar toe. Ik ben met onze verzameling oude auto’s aan de slag gegaan. Gewoon het internet op en kijken welke auto’s ik nog niet had en deze zoektocht is nog lang niet af. In de tussentijd zijn er naast de verzamelreeksen waar ik eerder al mee begonnen was nog een heel stel bijgekomen. Ik heb nu bijna alle merken auto’s van de wereld bij elkaar, maar ook de soorten bussen, taxi’s, ambulance’s, lijkwagens, brandweermaterieel, motoren, bromfietsen, treinen trams, metro’s, vliegtuigen, helikopters en andere vervoermiddelen. Niet dat dit ooit compleet te krijgen is, maar het is inmiddels wel een verzameling geworden van tegen de 8 GB.

Het leuke van zo’n zoektocht is dat je op allerlei sites terechtkomt en uit alle hoeken en gaten van het wereldwijde net komen nieuwe verzamelingen tevoorschijn. Ik weet wel dat wat tijdsvulling betreft ik nog maanden vooruit kan/kon.

Wat wel heel leuk was bij ons vroegere web-log was dat er verschillende hoofdstukken waren die heel veel kijklustigen trokken, waaronder de strips, het kattenplafond of kattenetage en de reeks oude auto’s. Daar kregen we statistisch gezien ook de meeste reacties op, en ik denk dat ik wat dat betreft ook weer een leuk onderwerp gevonden heb waar ik eindeloos mee verder kan.

Wat wel duidelijk is dat de lange afwezigheid ervoor gezorgd heeft dat die op google vaak opgezochte stukken nu een stuk moeilijker terug te vinden zijn. Het zal weer een hoop tijd kosten voordat we weer zoveel bezoekers trekken als eerst.

Eens kijken of we al een plaatje kunnen uploaden. Dat blijkt dus nog steeds niet te gaan. Ik blijf tot 5 x toe een fout melding krijgen. Wederom dus wel een stukje maar zowel de opmaak van ons nieuwe blog is nog niet veranderbaar noch het uploaden van foto’s. Desalniettemin zijn we terug. Tot later.