Druk, druk pffff

Wat een drukte vandaag. Vanmorgen vroeg opgestaan, blokje met Jesse, ontbijt, groter blok met Jesse. Tegelijkertijd boodschappen doen. Een kar vol bij de Lidl vandaan gesleept. Thuisgekomen. Eindelijk de laatste twee planten op het balkon van een grotere pot voorzien en nu maar hopen dat ze het deze winter nog gaan overleven.

Het was ook al zo druk de afgelopen dagen. Twee dagen erg hard gewerkt op het werk en nu nog een avonddienst en dan heb ik er gelukkig weer twee vrij. Ik zit er weer helemaal midden in, maar ik merk dat de soms belachelijke bezuinigingen zo zijn tol beginnen te vragen. Collega’s onder hoge druk, niet wetende waar we/ze aan toe zijn. Kritiek op allerlei zaken, onder andere de uren die ik maak voor de collegiale opvang. Belachelijk natuurlijk, want dat werk moet gewoon gebeuren en is het dan logisch dat ik de uren die ik daarvoor maak ook opschrijf of niet soms. Ik werk ze toch gewoon, en vaak gaat er geestelijk nog veel meer tijd in zitten dan ik op schrijf. Hoogelijk irritant. Verder worden er momenteel dingen besloten waardoor het werk gewoon niet meer fatsoenlijk te doen blijft, zowel op onze poli als op de afdeling. De lol gaat er vanaf zo.

Verder vraag ik me regelmatig vrijwel dagelijks af wanneer de doem voorspellingen waar het nieuws van bol staat nu eindelijk werkelijkheid gaan worden. Al het geleuter over de Euro, de schulden de voorspellingen van de koersbepalers die zorgen voor de rentehoogtes, de economen die je hoort. De wereld zou als het aan de voorspellingen lag al tientallen keren uit elkaar gespat moeten zijn. Dat we niet goed bezig zijn daar ben ik het mee eens, maar zoals onze regering regeert en reageert is helemaal volslagen krankzinnig. Als de milieunormen niet gehaald worden dan leggen we gewoon meer asfalt neer, en sterker nog, laten we vooral harder gaan rijden!!

Fantastisch hoe de huidige leidinggevenden pogen het vertrouwen in hun kunnen pogen te herstellen. Zelf poog ik nog maar een uurtje per dag naar de krankzin om mij heen te luisteren, en vooral niet te serieus te luisteren, want niemand die het nog weet, en ooit zullen we gaan meemaken dat het inderdaad serieus “knalt”. Wat mij betreft zien we dan wel weer, want als je continue bezig bent met de gekte om ons heen dan trek je het zelf niet meer.

Momenteel poog ikzelf goed voor mezelf te zorgen, en zodoende ook voor mijn omgeving, en mijn geliefden. Ook doe ik wel degelijk mijn best op mijn werk, en binnen mijn vriendenkring, idem binnen het werk bij de Wereldwinkel en binnen mijn directe omgeving, maar alles buiten mijn reikkracht, waar ik toch haai noch kraai aan kan veranderen daar poog ik me niet druk om te maken. Ik denk dat dit het verstandigst is. Gelukkig hebben Rose en ik het nog redelijk goed en met elkaar zelfs hartstikke goed. We kunnen samen de ellende rond om ons heen delen en elkaar opvangen op moeilijke momenten. Ik hoop nog lang daarvan te kunnen blijven genieten. Tot zover. Ik ga nu een dik uur pitten, als voorbereiding op de werkdag die daarna nog volgt. Later meer. Gegroet.

Voor het eerst in dagen weer bereikbaar.

Vandaag kan ik zowaar de stukjes die zowel Rose als ik geschreven hebben weer eens plaatsen. Weblog is moeilijk bereikbaar. Zelf om te lezen, hoor ik van anderen. Ze zijn kennelijk nog hard aan het werk, maar het blijft irritant dat nu drie maanden na de verhuizing er nog steeds een lelijk en saai weblog is.

Hadden we voor de verhuizing soms tussen de 800 en de vijftienhonderd lezers, overigens wel belachelijk en raadselachtig veel, dat is na deze capriolen van de weblogbeheerders wel drastisch gedaald. Via google zijn zelfs de veel gelezen stukjes over bij voorbeeld onze kattenetage, kattenverdieping, oude auto’s en de vele werkstukken van Rose nauwelijks meer vindbaar en het is wel een enorm stuk moeilijker gebleken deze verhuizing van typepad naar worldpress dan iemand kennelijk voor mogelijk had gehouden. Het is een waar fiasco geworden en als ik de cijfers mag geloven dan zijn meer dan de helft van de 400.000 bloggers afgehaakt inmiddels en ik vind dat zeer begrijpelijk.

Ik heb nog steeds wel de neiging om te denken dat er nog steeds hard gewerkt word aan herstel, en gelukkig zijn de 1400 stukjes inclusief de foto’s inmiddels dan ook daadwerkelijk terug en serieus daar ben ik erg gelukkig mee. Toch ben ik wantrouwig geworden en sla alles min of meer driedubbel op. Ik hoop ook serieus dat binnenkort het blog er ook weer wat professioneler kan gaan uitzien, zoals bijvoorbeeld het blog van Ragna dat ook op Worldpress verschijnt. Kortom ik ga nog even geduld hebben, en weer even verder met mijn inmiddels andere verslaving. Het verzamelen van prachtige plaatjes voor later. Voor nu hou ik het voor gezien. De was hangt en Ros komt zo terug uit de Wereldwinkel waar ze hoogstwaarschijnlijk vanmorgen weer 21 kerstpakketten heeft verkocht. Tot nu toe alweer een goeie dag. Oh wat ben ik blij dat de mist weg is. Ik kan nu tenminste weer een beetje functioneren. Heerlijk. Voor nu gegroet.

Zal ik nog eens een plaatje proberen? Dat lukt nog steeds niet dus. Grrrrrrrrr!!

Een wandeling met Jesse. Donderdag 24-11-2011!!

Gisteren was Hot aan ‘t wikken en wegen of hij vandaag zou gaan zwemmen. De mist, die de afgelopen dagen ons kikkerlandje bedekte is funest voor zijn spieren.  Vandaag is die, gelukkig verdwenen en Hot voelt zich daardoor een stukje fitter. Dus is hij gaan zwemmen en zijn Jesse en ik aan elkaar veroordeeld. Ik pakte mijn fototoestel, want onderweg kom ik een stuk aangeplakt  plastic aan een tak tegen en dit heeft een vreemde vorm. Een van mijn terugkomende thema’s van mijn fotomap is “afval”. Ik maak daar vreemde foto’s van. Dus togen Jesse en ik richting Maasboulevard. Elk van ons keken in een andere richting. Jesse laag bij de grond en ik hoger. We hadden onze eigen kleine conflictjes. Jesse wil blijven snuffelen en ik wil verder, Jesse wilde richting een andere hond en ik naar de andere kant. Ik kwam bij mijn foto object en dus werd Jesse vast gezet en er werden wat kiekjes gemaakt. Ook van bladeren bedekt met kleine waterdruppels. Daarna liepen we verder naar ons meditatie plekje op het ponton langs de Maas. Daar maakte ik nog meer foto’s want de sky line van R’dam is ernstig mooi. We liepen verder over de waterkering die na 1953 is aangelegd. Er staat daar nog een café dat vroeger diende als telefoonplek voor (binnen)schippers die de reders en hun thuis belden zodra ze aan waren gekomen.  Het zal toen wel als louche plek zijn betiteld en misschien nog steeds wel. Terwijl ik er langs liep zag ik een aantal mannen lopen en eigenlijk dacht ik gewoon “Een groepje Mannen”.  Maar ze gingen de kroeg binnen en schreeuwden “Zitten blijven!! Politie! Politie!! Zitten blijven!!” Dit kom ik niet dagelijks tegen. Weer liepen Jesse en ik verder. We liepen verder en toen we op de BK laan liepen zag ik een man of vrouw in het geel die midden op de weg liep. Hij liep heel bedaard tot ergernis van de medeweggebruikers die al toeterend hem probeerden te passeren. Hij ging op een gegeven moment op de hoek van de straat zitten. Er stopte een busje, de chauffeur stapte uit en probeerde contact met de man te krijgen. Dat lukte niet dus belde hij 112 en waarschijnlijk bleef hij wachten totdat of de ambulance of politie kwam om het over te nemen. Een paar minuten later waren we thuis. De wandeling was niet zo als anders. 

Wat kunnen twaalf vrije dagen snel voorbij gaan. "Eergisteren geschreven, nu pas plaatsbaar" !!

Wat kunnen twaalf dagen snel gaan. Is dat jammer? Aan de ene kant wel aan de andere niet. Ik ben er heerlijk uit geweest, en dan doel ik hoofdzakelijk op mijn werk. Wel heeft de mist de laatste week me erg veel pijn bezorgd. Ik geniet vandaag van het feit dat er weer zicht is en dat ik daardoor beter kan ademhalen en bewegen. Ik heb de afgelopen dagen extra medicatie moeten nemen en ook dat had eigenlijk maar nauwelijks effect. Ik heb me er in mijn doen en laten niet door laten tegen houden en ben bijvoorbeeld heerlijk bezig geweest met het verzamelen van zeldzame beelden van vaak nog exclusievere auto’s, bussen, ambulances, trucks, brandweer materieel, bromfietsen, motoren, lijkwagens, emblemen, ambulance helikopters en vliegtuigen. Het is een waanzinnige en te gekke verzameling aan het worden waarvan ik op niet al te lange termijn het een en ander met jullie lezers ga delen in de categorie die altijd al regelmatig bezocht werd. Oude auto’s, motoren en bromfietsen. Het verzamelen op zich is ook heel erg leuk, want zoek je het een dan vind je het ander, en via via kom je dan bij prachtige zaken terecht. Erg leuk. Mijn verzameling is inmiddels de 10GB voorbij, en dan moet die nog eens fatsoenlijk in kaart gebracht worden. Een hoop werk, maar ook weer erg leuk. Voorlopig kan ik er mee voort. Door al het gelazer met web-log ben ik er mee begonnen, en straks als al dat gedonder met weblog over is kan ik er ook mee door. Zo komt er van iets irritants toch nog iets goeds. Ik zit hier naast Rose een beetje uit te hijgen van een stevige zwempartij. Het was heerlijk in het water. Ik was er aan toe, en ga zo eerst anderhalf uur slapen en dan ga ik weer gewoon verder met vakantie vieren, tot op het laatste moment. Ik heb maar een dag werken te goed morgen en daarna ben ik er weer drie vrij, dus kan ik langzaam wennen. Ik las zojuist voor de eerste keer even mijn post, en daarvoor kreeg ik ook een schouderklop van Rose. Uit die post maakte ik wel op dat er daar ook weer van alles gaande is. Ik zal het morgen wel lezen. Voor nu is het genoeg. Ik ga slapen en daarna doen we het lekker rustig aan vandaag. Gegroet.

Wat kunnen 12 dagen snel voorbij gaan

Wat kunnen twaalf dagen snel gaan. Is dat jammer? Aan de ene kant wel aan de andere niet. Ik ben er heerlijk uit geweest, en dan doel ik hoofdzakelijk op mijn werk. Wel heeft de mist de laatste week me erg veel pijn bezorgd. Ik geniet vandaag van het feit dat er weer zicht is en dat ik daardoor beter kan ademhalen en bewegen. Ik heb de afgelopen dagen extra medicatie moeten nemen en ook dat had eigenlijk maar nauwelijks effect. Ik heb me er in mijn doen en laten niet door laten tegen houden en ben bijvoorbeeld heerlijk bezig geweest met het verzamelen van zeldzame beelden van vaak nog exclusievere auto’s, bussen, ambulances, trucks, brandweer materieel, bromfietsen, motoren, lijkwagens, emblemen, ambulance helikopters en vliegtuigen. Het is een waanzinnige en te gekke verzameling aan het worden waarvan ik op niet al te lange termijn het een en ander met jullie lezers ga delen in de categorie die altijd al regelmatig bezocht werd. Oude auto’s, motoren en bromfietsen. Het verzamelen op zich is ook heel erg leuk, want zoek je het een dan vind je het ander, en via via kom je dan bij prachtige zaken terecht. Erg leuk. Mijn verzameling is inmiddels de 10GB voorbij, en dan moet die nog eens fatsoenlijk in kaart gebracht worden. Een hoop werk, maar ook weer erg leuk. Voorlopig kan ik er mee voort. Door al het gelazer met web-log ben ik er mee begonnen, en straks als al dat gedonder met weblog over is kan ik er ook mee door. Zo komt er van iets irritants toch nog iets goeds. Ik zit hier naast Rose een beetje uit te hijgen van een stevige zwempartij. Het was heerlijk in het water. Ik was er aan toe, en ga zo eerst anderhalf uur slapen en dan ga ik weer gewoon verder met vakantie vieren, tot op het laatste moment. Ik heb maar een dag werken te goed morgen en daarna ben ik er weer drie vrij, dus kan ik langzaam wennen. Ik las zojuist voor de eerste keer even mijn post, en daarvoor kreeg ik ook een schouderklop van Rose. Uit die post maakte ik wel op dat er daar ook weer van alles gaande is. Ik zal het morgen wel lezen. Voor nu is het genoeg. Ik ga slapen en daarna doen we het lekker rustig aan vandaag. Gegroet.

Hoe is het mogelijk? Alle berichten en foto's zijn verhuisd.

FEEST, Gisteren al onverwacht alle stukjes en archief terug en WAUW, vandaag ook de foto’s erbij. Ik kan het nog nauwelijks geloven, en ben lange tijd bang geweest dat lang niet alles terug zou komen. Ik ben hier al erg gelukkig mee. Nu dit weblog er nog een beetje fatsoenlijk uit laten zien. Ja, dat gaat vast nog even duren. Ik moet dus nog even verder met mijn wel erg dankbare zoektocht naar mooie oude vervoermiddelen. Ik heb me er ondertussen toch een portie joh. Maar daar zullen jullie nog “even ” op moeten wachten. Maar wees gerust ik blijf het proberen.

Dat lukt nog steeds niet. Helaas.

HOPELOOS

Vanmorgen checkte ik weblog voor de zoveelste keer en zag dat er nog steeds niets veranderd
 was, en heb ik met veel moeite ingelogd en een briefje aan de helpdesk gestuurd.
 Ik kreeg binnen een minuut een bevestiging dat mijn bericht was binnengekomen.
Hoe komt het dat nu drie maanden nadat de verhuizing startte ik nog steeds ongeveer 1300 blogjes +
 foto's mis en ook nog steeds zit met een blog waarop niet of nauwelijks veranderingen aan te brengen zijn
Proberen jullie nog meer mensen te laten kiezen voor een ander blog.
Vier jaar vrijwel dagelijks werk is weg en toen jullie een tijdje geleden een enquête deden naar wat er allemaal 
nog mis is kreeg ik even hoop, maar sindsdien staat het simpelweg stil, en komen er ook niet of nauwelijks 
updates.
De huidige saaie manier van alleen stukjes kunnen schrijven op een saai uitziend weblog is irriterend en ook
 voor de steeds schaarser wordende lezers saai.
Wanneer komt daar nu eindelijk verandering in?
Mijn geduld is bijna op.
Ik logde vervolgens opnieuw in om met jullie dit briefje te delen en warempel plotsklaps
staan alle blogjes sinds november 2006 erop.
Niet dat de foto's er ook bij staan, maar het bewijst wel dat er nog steeds gewerkt word,
en in dit scherm waarin ik dit schrijf zijn nu ook weer alle al door ons geopende categorieën
 te zien.
Kortom er is weer hoop. Alleen foto's uploaden lukte wederom niet, maar er is vooruitgang,
 behalve voor mij persoonlijk want ik zit grieperig thuis.