Oudjaarsavond

Oudejaarsavond 2011

Oudejaarsavond 2011

Lastig, ik merk dat ik vanaf mijn werk een geheel ander werkscherm heb dan thuis. Net zoals gisteren kwam ik om half drie aan en mijn collega van de avond was er nog niet, maar uit de overdracht bleek dat het bij ons op de eigen afdeling redelijk ontspannen was maar op afdeling gesloten hooglijk gespannen. Gevolg, net zoals gisteren veel naar de gesloten crisisafdeling en de daarnaast gelegen afdeling omdat alle separeers volzitten. Kortom het doel van niet meer werken op gesloten crisis komt niet uit, want juist op de gevaarlijke momenten dat het daar uit de hand dreigt te lopen zit je er alsnog. Binnen de eerste 10 minuten aanwezigheid werd 1 van de collega’s nog ontdaan van een stevige portie haar en vloeide er letterlijk bloed en was de sfeer definitief gezet voor deze avond. Desalnietemin laten mijn collega en ik ons niet kisten, want de afdeling zit ook niet op twee depressieve begeleiders te wachten. Maar ook de patiënten zien gauw of er spanning in een gebouw of bij begeleiding aanwezig is en zeker op zo’n afdeling waar mensen vaak na lange tijd hun gevoel herontdekken. We hebben zojuist met alle aanwezigen in een huiskamer kunnen eten en dat werd een gezellige sfeervolle maaltijd. Gelukkig ook nog wat apart kunnen zetten voor de dienstdoend nachtcollega die de eer heeft de dienst van het ene naar het andere jaar te doen. Gevoelens krijgen toch veelvuldig de vrije loop tijdens diensten als deze, of met de Kerst of met bijvoorbeeld Bevrijdingsdag. In een ziekenhuis zijn en niet bij je geliefden kunnen zijn en werken aan je verslaving is moeilijk.

Knallen

De telefoon gaat ook om de haverklap, zodat dit een stukje wordt in heel veel fazen geschreven. Mensen vinden het altijd lastig dit soort avonden en verdriet komt spoorslags boven en ik heb denk ik al de nodige mensen enige troost kunnen bieden. Zojuist ook een leuk telefoontje van een van de verlofgangers die zegt dat hij als goede voornemen voor het komend jaar als steun in de rug Refusal wil gaan nemen, zodat hij niet zo snel zal terugvallen. Was een leuk en optimistisch gesprek.

Vuurwerk ANP Photo Olaf Kraak

Wat ik de laatste tijd veelvuldig hoor en zie, ook bij collega’s en doktoren van andere afdelingen is dat er toch een bepaald stempel gedrukt zit op verslaafden. Alsof het geen ziekte of iets serieus is. Ook alsof het werk wat we hier doen voor de Kat zijn jeweetwel is en dat het alleen bestaat uit pappen en nathouden. Dat die verslaafden maar een trap onder hun hol moeten hebben en dat ze veel te veel geld kosten.

Ik zie die ministers van dit moment ook gewoon serieus en met droge ogen zeggen dat een depressie geen ziekte is en dat je dan maar gewoon moet aankloppen bij je buren of je vrienden. Oh wat maken die mensen me boos. Dat heeft natuurlijk ook geen zin, maar ik weet wel dat ik de mensen die dat soort uitspraken doen eigenlijk zieker zijn dan ze zelf weten en dat ze daarmee de samenleving nog veel harder maken dan deze toch al is.

Ik wil me tenminste blijven verzetten tegen dit soort idiotie, en er altijd wat van trachten te maken. Waardeoordelen van anderen die zo kortzichtig zijn leg ik met plezier naast me neer.

Dit stukje ga ik beeindigen, want er moet wat gezelschap komen op de afdeling, en dat gaan we nu weer doen. Ik wens iedereen een goed uiteinde toe en een heel goed begin van het nieuwe jaar.

Ik hoorde van Rose dat ze zonder geluid van de TV zit thuis, maar er toch wel wat van weet te maken. Ik kan niet weg om even te kijken wat er loos is, maar dat komt vanavond laat wel. Iedereen de groeten en een fijne overgang naar 2012. Doe ook een beetje voorzichtig a.u.b.

Bezoek goed begonnen

Vanmorgen vroeg opgestaan. Ik zelf had een onrustige nacht, en er lagen vanmorgen genoeg doedingen voor ons klaar om de dag bijtijds te beginnen. Vandaag krijgen we onze kleindochter te logeren op eigen verzoek en dat is helemaal top. Ze is 17 en ja dan is het altijd maar weer afwachten of ze dat soort zaken nog leuk vinden of niet. Nu. Inmiddels is ze gearriveerd. Vorig jaar tijdens een schooluitje naar London had ze kennisgemaakt met

Goed Begin

Primark en zo’n winkel blijken we in Rotterdam ook te hebben en daar wilde ze haar bezoek graag beginnen. We kregen een telefoontje wanneer ze op station Schiedam Centrum zou aankomen en Rose en ik hebben haar daar om 11.20uur vanmorgen ontmoet. Vandaar naar Alexander waar in de Oosterhof een grote vestiging van Primark zit. Volgens mij in een voormalige V&D of zo. Wij kenden de winkel ook niet en dachten dat het op derde Kerstdag wel rustig zou zijn daar, maar daar zaten we erg dik naast.

Volgens Lotte kan het nog veel erger en drukker, maar mijns inziens was het er erg druk. Ze gebruiken er hetzelfde concept als bij de Action. Een lange rij Kassa’s met een lange rij ervoor en eerlijk is eerlijk, daar gaat het ondanks de giga hoeveelheden spullen die de klanten daar afrekenen gaa thet wel snel en erg efficiënt. Ze hebben er erg veel en de prijzen zijn ook redelijk schappelijk. Rose heeft eindelijk een rugzak die ze zocht en ik kwam goede schoenen tegen voor weinig geld. Daarnaast hebben we veel kleding, schoenen, tassen, een jas en dergelijke gekocht en kwamen na een vervolg rit met de Metro aan op de markt bij de Blaak. Ook daar hing een gezellige sfeer en we hebben er de inkopen gedaan voor een lekkere roerbak schotel waar ik zo aan ga beginnen.

Tot nu toe is het gezellig en aangenaam met zijn drietjes, alleen Jesse was net iets te enthousiast voor Lotte. Ze wil uit pure blijdschap nog wel eens even springen als ze je ziet en dat vind zij wat minder. Ook kusjes geven doet ze graag en dat gaat Lotte net te ver. Tot op heden vind ik de logeerpartij geslaagd, al heb ik daarna even lekker bijgeslapen. Nu na een lekkere bak koffie verkeerd die Rose zojuist voor me gezet heeft ben ik wakker genoeg om te beginnen aan het tweede deel van de dag. Ik ga nu koken, en hou het hier voor gezien. Gegroet.

Moe maar tevreden

 

Indrukwekkende Rise of the Planet of THE APES

Gisteren nemen we na een uitgebreid ontbijt de metro van 11.00> Schiedam Centrum en aldaar pakten we na een hondenkaartje voor Jesse gekocht te hebben voor € 3, – de trein > Rotterdam Centraal. Daar hebben we het perron gezocht onder de nieuwe overkapping voor de trein richting Amersfoort. We kochten nog een koffie verkeerd, maar dat was een slappe dure lauwe bak, maar dat mocht de pret niet drukken. In Utrecht opnieuw het juiste perron gezocht voor de trein > Rhenen en om 13.00u stond  de broer van Rose ons precies op tijd op te wachten op het station. Feestelijk werden we onthaald en begonnen aan een fijne dag met veel prettige kennismakingen en weerziens. Kennisgemaakt met de ondertussen alweer zes maanden oude Sam, een nieuwe wereldburger die ontzettend blij was met de door ons meegebrachte grote beer. Een hele leuke gebreide knuffel dubbel als lang als Sam nu nog is met lange slungelachtige armen en benen en heerlijk zacht en knuffelig zoals een knuffel hoort te zijn. 

We waren gepakt en gezakt van huis vertrokken. Een leuk oorspronkelijk als huwelijkscadeau bedoeld beeld uit de Wereldwinkel voor de verse Papa en Mama, een paar kunstwerken voor neef Bas, die zijn nieuwe huis nog aan het inrichten is. Hij heeft het drieluik “Arc of a Diver” gekregen. Een drieluik bestaande uit 3 collagefoto’s. Een werkstuk welk Rose in 1996 voltooit heeft. Eerder is het in beeld te zien in dit weblog. Alles viel in goede aarde. Wij werden naast gastvrijheid en blijdschap ook verwent. Lotte onze kleindochter heeft een werkstuk van vilt gemaakt en dat gaat in ons huis ook een ereplaats krijgen. Verder hebben we kennisgemaakt met haar vriend Mitschell. Vandaag viert ze de tweede kerstdag bij zijn ouders ergens in de achterhoek, en mogen zullen we wel horen hoe ze het gehad heeft want ze komt een paar dagen logeren.. Ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan. Verder hebben we ook kennis gemaakt met de vriendin van Bas, Ascha, een Poolse die hij tijdens zijn wereldreizen ontmoet heeft. Een hele lieve meid die gelukkig goed engels sprak. Ook haar broer was er en het werd een lekkere internationale dag. De enigen die we misten waren de zoons van broer Jan. Van een is dat heel logisch want die woont met vrouw en kids in Hawaï, maar Olaf en zijn vrouw Jasja uit Heerhugowaard zouden deze reünie net helemaal compleet hebben gemaakt. Die gaan we in ieder geval snel bellen.

Ik heb vandaag wel een echte bijkom dag. Zo’n volle drukke dag met de eer om Sam te mogen voeden, en heerlijk bij te praten en te knuffelen met allemaal inclusief zoon, schoondochter en kleinkinderen is groots maar ook energieslurpend. Ik was zenuwachtig van te voren mede omdat we er niet zoveel meer uitgaan sinds dat mijn ritme en rust zo belangrijk zijn geworden, en ook omdat mijn nieuwe baas me een uitnodiging heeft gestuurd om op 3 januari te komen spreken met haar over nachtdiensten. Sinds dat bericht tot me kwam omdat ik deze week ook achterwacht was voor agressiemeldingen en mijn post ondanks de vakantie dus wel moest bekijken ben ik van streek. Ik slaap slecht en snap niet dat zij net iemand heeft aangenomen die uitgerekend ook geen nachtdiensten kan draaien. En dat zijn nu net de diensten die we enorm tekort komen bij ons op de afdeling. Kortom dat speelt ook al dagen door mijn hoofd en dat is simpelweg gewoon stress veroorzakend, en dat uitgerekend midden in mijn vakantie.

Desalniettemin zijn Rose en ik heerlijk aan het genieten en uitrusten deze dag. Rose had op Kerstavond plotsklaps een cadeautje voor me. dat bleek “Rise of the PLANET of the APES”, en die hebben we zojuist tijdens en na ons ontbijt en de lange wandeling met Jesse gekeken. Het is een emotionele, heftige en aangrijpende mooie film, al had ik al vanaf de vangst van de eerste Chimpansee een angstig en droevig voorgevoel. Maar het was zeer de moeite waard. Zo ook de film die we op Kerstavond zelf gekeken hebben. Ook een film waar ik al wel veel van gehoord had en voorstukjes en dergelijke maar die we nog niet helemaal gezien hadden, nl. “Slumdog Millionair”, een film waar ook Jesse een rolletje isn speelde, tenminste een ongelooflijk Indiaas evenbeeld van onze Griekse langpootmug.

Jesse in Slumdog Millionaire

 

 

 

Alles verandert en blijft hetzelfde

Er wordt nu hard gewerkt aan onze laan. Er staan heel veel kastanjebomen en die zijn ziek, heel ziek. Er vallen spontaan takken naar beneden. Soms is daar geen storm voor nodig. Dus worden ze nu gerooid. Er had gekozen kunnen worden de stervende bomen weg te halen en dat daar nieuwe bomen worden geplant. Maar, zoals ik al schreef. Ze zijn allemaal ziek en dus worden ze gerooid. Allemaal tegelijkertijd en niet een voor een die dan word vervangen. Dan wordt het net een slecht gebitje met bomen op de verschillende hoogte en we wonen in een stad en niet in een bos of zo en dus staat dat dan niet esthetisch. Ook wordt dan de bodem omgewoeld en losgeschud zodat de nieuwe bomen lucht kunnen krijgen. Hebben we allemaal als levend wezen nodig. Er komen nieuwe parkeerplaatsen bij. Dit alles in afwachting totdat de huizen tegenover ons worden gesloopt. Volgens horen zeggen komt er dan een ondergrondse parkeergarage. Ook komt er een supermarkt. Leuk voor ons want we worden allemaal een dagje ouder en de supermarkt, hier in de buurt is duur, heel erg duur. Dus dat is mooi meegenomen. Ik ben benieuwd of al deze plannen, ondanks de recessie, doorgaan.

Onze wijk, de groene strook vanaf de pin links naar beneden is nu kaal

Onze wijk, de groene strook vanaf de pin links naar beneden is nu kaal

 

Onze buurt is een buurt van allerlei verschillende soorten en maten huizen. Wij wonen hier in het hoogste en modernste gebouw van de wijk. Alle huizen staan schots en scheef door elkaar en het uitzicht hier is en blijft altijd levendig. Een rechte weg, straat of laan is er niet. En om de kortste weg naar een bepaalde plaats te bepalen dat vergt inzicht en is en blijft lastig. Ik schets de weg naar mijn werk. Ik steek de laan waaraan wij wonen over, ga iets naar links, een kort straatje in ga dan vervolgens links af voor pak ‘m beet 20, 30 meter, dan naar rechts voor ongeveer 100 meter, dan weer links voor ongeveer 70m en daar ga ik weer rechts af. Dan ben ik bij het buurtcentrum en vandaar gaat er een redelijk rechte straat naar mijn werk toe. Alles bij elkaar 10 minuutjes lopen. Heerlijk dichtbij, maar in vogelvlucht zou het maximaal vijf zes minuten zijn. Dat kromme en bochtige komt omdat we tussen dijken zitten in polderlandschap en de dijken hier van oorsprong gewoon niet recht zijn. Ik persoonlijk vind dat hartstikke leuk.

De kaalslag op onze laan geeft me toch ineens een portie licht en helderheid. Ongelooflijk. Zelfs zonder blaadjes gaven die bomen een soort overdekkingsgevoel van gevel tot gevel, en aangezien het sinds de planting eind veertiger jaren geduurd heeft om zo te worden, zullen we zelfs na de herbeplanting van nieuwe bomen niet meer meemaken zoals dat was. Het is vreemd licht in de straat. Ik ben wel benieuwd hoe het gaat worden, want het is nu net alsof we verhuisd zijn, maar dan zonder adreswijzigingen en gesjouw.

We hebben al eens eerder een plaatje uit 1951 laten zien toen de bomen net gepland waren, maar die foto herplaatsen we toch nog maar eens.

Beladen Vergadering

Afgelopen Dinsdag hadden wij onze laatste Algemene Ledenvergadering van dit jaar van onze winkel. Het zou een beladen vergadering worden. Er stonden allerlei moeilijke agendapunten op de lijst. Welke? Nou wij, het bestuur waren een tijd geleden uitgenodigd door een goed bekend staande koffiebranderij, om bij hen voortaan de koffie en de thee af te nemen. We waren enorm enthousiast. Er vielen zogezegd een aantal handelaarslagen weg waardoor we meer winst hadden, de thee wordt in de landen van herkomst afgewerkt waardoor daar meer winst valt te behalen, we zouden weer een exclusief merk in de winkel hebben en nog vele andere redenen. Alleen, helaas gaf ons onvolprezen food opperhoofd niet thuis. Wanneer hij nl. boven de € 700,- bestelling had dan is de verzending gratis. Dit is, zo bleek, een van zijn drijfveren om de food afdeling onder zijn hoede te nemen. Dus sprak hij zijn “VETO” uit. Neuteboomkoffie erin, hij eruit. Als dit het enige reden was dan, denk ik, hadden wij deze uitdaging wel aangegaan. Maar helaas was dit niet het enige. Dus bliezen wij de stemming af. We zijn een vereniging en grote veranderingen worden per stemming af- of aangenomen. Maar er komen meer problemen. Doordat de subsidies zijn afgeschaft wordt alles in WW land veranderd. Er staat een fusie in de planning en er komt een differensiatie van de winkels. Er komen dus 4 type winkels. Hoe dat er uitgaat zien? Alles staat nog in het concept stadium maar het rommelt. Een aantal winkels, 25 stuks denk ik, zijn al uit de landelijke vereniging gestapt en 22 denken erover na. Hot en een ander bestuurslid gaan de laatste tijd naar de districtsvergaderingen om de vinger aan de pols te houden. Bovendien gaan Hot en ik uit het bestuur. Hot door zijn ziekte en ik zit er al 8 jaar in. Je wordt per termijnen van 4 jaar aangenomen/gekozen. Maar de sleet zit er bij mij in en de lol gaat er van af. Dus zoeken we naar nieuwe bestuursleden. Het lijkt echter dat iedereen in het donker zit te fluiten. Iedereen die we vragen wil het niet doen. Of ze hebben geen zin, of ze denken dat ze geen capaciteiten hebben. We zijn nu al zo’n 6 maanden aan het zoeken. We hebben het lief gevraagd, enthousiastmerend gevraagd, in de notulen gevraagd en ook buiten de winkel gevraagd. Dus was het tijd voor de botte bijl. Zo van, als er zich niemand beschikbaar stelt is het afgelopen met de winkel. Dan worden wij het laatste bestuur. Alles verandert en blijft hetzelfde. De vorige keer toen we nieuwe mensen zochten stonden we ook met hetzelfde dillema. Afwachten dus.

Essentiële veranderingen op Roses computer

Poeh, al uren aan het rommelen met de laptop van Rose. Eigenlijk al sinds voormalig It’s de Laptop heeft afgeleverd doet haar laptop alles net weer even anders dan de mijne. Voorbeeld: Bij het maken van een stukje krijg ik nu een uitgebreide keuzemogelijkheid qua kleuren, breedte, symbolen, onderstreept en nog veel meer, maar ondanks dat we dezelfde provider hebben, hetzelfde adres, dezelfde instellingen kon zij bijvoorbeeld geen plaatjes uploaden, en niks veranderen. Rose heeft dan zoiets van, ik wacht wel tot jij klaar bent en dan doe ik het toch gewoon vanaf jouw laptop als je er niet bent. Neen, de geduldigste partner, in ieder geval op dit gebied heb ik niet getroffen. Ik daarentegen ga net zo lang stoeien tot het lukt. Dit is overigens de afgelopen anderhalf jaar wel erg frustrerend geweest want ondanks al dat geworstel lukte het niet, maar ik denk dat ik het nu voor elkaar heb. Rose heeft een stukje geschreven en nu met hetzelfde scherm als o.g. Ik ben benieuwd of ze er nu nog aan kan wennen, want dat zou het volgende probleem kunnen zijn.