Zucht van verlichting

 

!! ZUCHT !!

 

Vanmiddag had ik een gesprek met de collega’s van het collegiale opvangteam op mijn werk. Het gesprek was bedoeld om even wat onduidelijkheden die gerezen waren over het opschrijven van voor de Agressie Opvang Groep gemaakte uren. Mijn nieuwe baas had me op 28 december onverwachts uitgenodigd voor een gesprek hierover en die was er vanuit gegaan dat alle als overuren opgeschreven uren, uren voor het opvangteam waren. Nu bleek bij terugkijken in mijn agenda en het dienstrooster in de computer dat in de weken die eruit sprongen ik hoofdzakelijk veel overuren gemaakt heb op verzoek van de leidinggevende zelf, ter vervanging van ziekte van collega’s en op momenten dat collega’s op andere afdeling hulp nodig hadden. Dat die uren dus op een misverstand berusten en dat het hele gesprek van de 28ste december dus op een misinterpretatie had berust.

Verder speelt natuurlijk qua spanning ook nog steeds het feit dat door gebrek aan nachtdiensten mijn baas erg graag zou zien dat ondanks mijn ziekte ik weer nachtdiensten zou gaan draaien. Ik moet me daar maar niet al te druk over maken want mijn behandelaar en het gezond verstand zal toch uiteindelijk wel de overhand krijgen. Daar moet ik tenminste maar vanuit gaan om me niet gek te laten maken.

 

!!!!! ZUCHT !!!!!!

 

Ik vind dat wel veel lastiger sinds ik multi medicijngebruiker ben geworden nu dik vier jaar geleden toen mijn Poli Myositis werd vastgesteld en ik mijn hele leven daarop heb moeten veranderen van structuur. Paniek steekt veel eerder de kop op en dat is een lastig punt. Die zucht van verlichting vanmiddag doet wel goed, maar spanning die zich sinds de dag voor Kerst langzaam opgebouwd heeft is niet direct weer weg. Dat kan nog wel effe duren.

Hoe kunnen ze je ziek maken? Is de vraag. De kilheid van de brief van mijn baas deed me geen goed, en ik heb nu natuurlijk al een nette brief terug geschreven, maar soms is het niet gemakkelijk om dan niet een zelfde soort kille brief terug te schrijven. Het is de kunst om netjes te blijven.

Soms is dit dagboek dan toch wel erg waardevol om de frustraties een beetje weg te schrijven.

Het vertrouwen in de collega’s van het opvangteam is na het gesprek ook weer helemaal als vanouds dus daarover ben ik ook weer gerust. Het had even een knauw gekregen omdat ik dacht dat er een achter mijn rug om me had laten vallen, maar dat bleek ook gebaseerd op een miscommunicatie. Gelukkig maar. Mijn buik begint toch al weer een beetje rustiger aan te voelen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s