Ik kon een vloek niet onderdrukken

Ik kom vanmiddag op mijn werk en na de overdracht hoor ik wederom dat er over me gesproken wordt. Mijn oren spitsen zich en ik hoor dat het gaat over de uren die ik teveel maak en het verlofstuwmeer wat ik zou hebben. Echt ongelooflijk. En ik maak niet teveel uren en ik heb al jaren geen verlofstuwmeer meer. Al sinds ik die uren toen ik op het randje van de WIA Afgrond stond 2 dagen per week gebruikte om ons hoofd financieel gezien nog een beetje boven water te kunnen houden. Ondanks vrije toegang tot al mijn uren, de logboeken van de Agressie Opvang groep en het overleg wat ik met de twee dienstlijstcolega’s heb gehad hierover blijft het wantrouwen van mijn nieuwe leidinggevende. Ik gruw van al het achter mijn rug gekonkel. Ik kwam haar vanmiddag tegen en ze groette vriendelijk, maar overlegt of vraagt niets direct aan mij, maar wel aan mijn zorgcoordinator, mijn collega’s en dergelijke. Het begint mijn goeie naam te verzieken. En ik weet gewoon dat er niks aan de hand is. Waar komt dat wantrouwen vandaan. Dit is vechten tegen een bierkaai. Balen. Ik kijk na het schrijven van een mailtje hierover naar haar ook steeds in mijn postvak, maar ook daar blijft het stil. Ik kan het niet uitstaan, terwijl ik mijns inziens zo langzamerhand toch alles in mijn macht gedaan heb om het recht te zetten. Genoeg. Verder aan het werk op de afdeling.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s