K


Oh, wat is het soms moeilijk om de stemming erin te houden. De sfeer op het werk is gespannen. Een collega zonder vast contract, maar wel al drie jaar bij ons en hogelijk waardevol, krijgt vandaag waarschijnlijk te hoen dat ze er uit moet. Eigenlijk kunnen we helemaal niet meer met minder mensen, maar het gaat hoe dan ook toch gebeuren. Niet alleen die collega is er door aangeslagen maar al die onzekerheid die nu al een half jaar duurt is slecht voor het gemoed. Ik had een verjaardag telefoontje te plegen, maar dat kon alleen vanaf mijn werk, want anders kon ik hem niet bereiken. Later zullen we wel uitgebreid bijpraten. Daar had zowel hij als ik nu geen tijd voor. Er speelt momenteel zoveel om me heen. Mensen die proberen kost wat het ook kost op de been te blijven en toch stapelen de tegenslagen en de moeilijkheden zich op. Hoe sterk moet je wel niet zijn om ondanks sterfgevallen, rotbazen, getrek en gesjor, ziekte, tegenwerking, sterk te blijven. In sommige gevallen maakt onrechtvaardigheid alleen maar sterker, maar in andere gevallen gebeurt er in mijn omgeving zoveel dat dit demotiverend werkt. Zo kwam ik betrekkelijk vol zin naar mijn werk, en ik laat me natuurlijk niet kisten, maar dan hoor je hoe andere mensen getormenteerd worden door bazen die ook mij het liefste zouden zien vertrekken. Ik ben dan nog in de gelukkige positie dat ik een vast contract heb. Maar de onzekerheid die zich soms van mij en mijn collega’s te verwerken krijgen vergt zijn tol. Die tol, daar bedoel ik het lijf, de spieren, de zenuwen, de slaap, de nachtmerries. Het is wel het laatste wat ik wil om vandaag opnieuw een klaaglijk stuk te schrijven, maar het geeft wel goed weer in wat voor sfeer wij patiënten moeten pogen te ondersteunen en te motiveren. Ik durf overigens nu aan het einde van de avond te zeggen dat dit toch nog wonderwel goed gelukt is. We hadden spelletjesavond en ondanks dat de collega waar ik het eerder over had geen echt nieuws te horen heeft gekregen en in eerste instantie graag naar huis had gewild hebben we er gezamenlijk toch een sfeervolle avond van weten te maken. De collega die weg wilde hebben we erbij gehouden want die was van alles in haar hoofd aan het invullen en verbleef een tijdje in de “als Hel”. Door haar niet eerder te laten gaan had ze in ieder geval voldoende afleiding om niet te veel en niet te lang allerlei doem gedachten in haar hoofd te halen. In plaats daarvan heeft ze nu lekker kunnen spuien en had ze toch een goeie avond.

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s