Treurnis

Een rare avond. Ik werk vanavond voor het laatst met mijn vertrekkende collega. Ze heeft nog twee diensten te goed hierna maar ik ben vrij het Weekeinde, dus tot haar grote spijt werk ik die niet met haar. Op de TV is ook algemene rouw, naar aanleiding van het beroerde nieuws rond Friso, die nog steeds in Coma is en naar alle waarschijnlijkheid blijft tot de stekker er uit gaat. Ook al van dat K nieuws. Iedereen is er heftig van onder de indruk. Ik ook overigens. Je gunt dat niemand en als er dan nog zoveel camera’s op je gericht zijn lijkt het me nog moeilijker. Ik merk dat het wel heel vreemd voelt om voor de laatste keer met deze collega te werken. Volgende week vrijdag nog een etentje, en dan ja, hoe dan? De telefoon, een keertje pannenkoeken eten bij me thuis, de sociale media. Nee, we houden vast wel contact daar ben ik ook niet bang voor, maar er is al zoveel veranderd hier op de werkvloer, en dit voelt ook niet goed. Nu noemt ze me vanavond, en eigenlijk al een tijdje langer steeds mijn mentor, en zo hebben we elkaar inderdaad leren kennen, alweer een behoorlijke tijd geleden vlak nadat ze hier kwam als leerling nadat ze eerst op Delta had gewerkt.

Nu gaat ze een stuk verder in haar carriere, en wij blijven op de afdeling zonder haar achter, en dat zal de boel toch drastisch veranderen.

Ik kom er wel overheen, zoals met alles, maar het werk zal er simpelweg niet leuker op worden. Wel ben ik vandaag ook met Rose op stap geweest. Rose heeft net als ik veel pijn en ondanks dat die pijn op een bepaalde plek jaren weg geweest is door een behandeling van een heel goede anesthesioloog uit het ziekenhuis wat toen nog Schieland Ziekenhuis heette. We hadden een prettige ervaring bij een Irakese arts die haar/ons heel serieus nam. Het was bij Diagnostisch Centrum Rotterdam. Rose gaat nu voor vier weken beginnen aan een tabletje wat deze zenuwpijn moet gaan bestrijden. Ik ben heel benieuwd naar of dit middel werkt. Rose was er ook heel blij mee dat de dokter haar serieus nam en wist waar ze het over had. Ook als dit middel niet werkt zijn er nog andere mogelijkheden die open blijven, en ingezet kunnen worden, o.a. prikken in de zenuwuiteinden die dan eventueel eerst verdoofd kunnen worden en als dat goed werkt in het uiterste geval definitief uitgeschakeld kunnen worden.

Het klonk in ieder geval goed.

Ik ga afronden, ik word dusdanig afgeleid door de verhalen van mijn collega met mijn andere pas weggegane collega, en ze vertelt een zo beeldend verhaal dat ik het bijna niet droog hou. Volgende keer meer. Gegroet.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s