Verhuist naar BLOGSPOT

Vanaf vandaag, de 16e april 2012 zijn Hot en ik te vinden op het volgende blog

http://familyhotrose.blogspot.com

Het eerste stukje kunje direct lezen op het hieronde staande linkje

http://familiehotrose.blogspot.com/2012/04/een-eerste-blog-na-dik-1500-op-weblog.html#!/2012/04/een-eerste-blog-na-dik-1500-op-weblog.html

Gegroet

Hot en Rose

Advertisements

Afscheid en Verbetering

Vrijdag kwam er per post een overlijdensbericht. Het was een niet geheel onverwacht bericht. Het gaat over de zus van mijn Peettante. Zowel mijn Peettante Mien als mijn Peetoom Ad zijn al sinds jaren dood en ondanks dat feit hebben Rose en ik altijd contact gehouden met haar zus Trees en haar vriendin Ingrid. Tot en met de laatste Kerst wisselden we updates uit en dat was ook de reden dat we wel wisten dat het niet meer zo lang zou duren. Toch heb ik de contacten altijd als heel waardevol en warm ervaren. Ook met Ingrid, die een zeer gestudeerde vrouw is, was het contact altijd heel normaal en ook al kwamen er onderwerpen voorbij waar ik niet al te veel van begreep was het toch altijd fijn om met hen beiden te spreken. Ik vind het dan ook bijzonder trietst dat ik vandaag door mijn koorts en toestand niet naar het afscheid toe kan gaan. Wel heb ik afgelopen vrijdag direct mijn gezinsleden op de hoogte gebracht en Ingrid uitgebreid geschreven en gecondoleerd. Weer een contact uit uit de oude doos voorbij. Ik zal er in gedachten veel zijn vandaag.

Gisteren heb ik mijn eerste hoofdstuk Vervoermiddelen op facebook gezet. In dit geval het hoofdstuk Bussen A Wereldwijd vanaf 1900. Er zitten werkelijk fantastische exemplaren bij. Die maken ze tegenwoordig niet meer. En als je nu denkt dat we nu aerodynamisch bezig zijn, moet je maar eens een blik in de vijftiger jaren werpen. Ik voeg even een linkje bij. Bussen A Wereldwijd vanaf 1900

Bussen ACF Brill H-9-P SFe H9P 1938

Zo, ik ga nu eerst even met mijn baas overleggen hoe we deze week verder moeten gaan. Ik kan nog niet aan het werk gezien mijn koorts, maar de dr. had geukkig wel goed nieuw. Het enzymgehalte(het CK) in mijn bloed wat eerst tot 700 gestegen was is gezakt tot ongeveer 400. Nu daar nog de helft van en dan zit het weer op normaal niveau. Wel mag ik van hem alvast gaan zakken met de hoeveelheid Prednison. Ik heb nu dik twee weken 30mg p/d geslikt en mag nu naar twintig mg per dag. Ik hoop dat dit ook mijn gezwollen gevoel weer een beetje zal gaan normaliseren. Ik hou nu een hoop vocht vast. En nu ook maar weer zien dat ik langzaamaan weer een beetje conditie terug ga krijgen.

Voor nu vind ik het genoeg. De groeten.

Onverwachts thuis

Gisterenmiddag heb ik mij ziekgemeld. Uitgerekend bij mijn collega die aan haar laatste dienst bezig was. Zo kon ik haar in ieder geval nog even spreken en sterkte toewensen bij dit rare laatste dienstje. 

Dat ziek melden heb ik gedaan omdat mijn temperatuur op het ogenblik schommeld tussen 36.1° en 39.6°. Het lijkt op de verschijnselen die vooraf gingen aan de diagnose Poli myositis. Die zeldzame spierziekte die ondertussen alweer vier en een half jaar geleden is vastgesteld en die mijn/ons leven zo op zijn kop gezet en veranderd heeft. Ik schreef al eerder dat mijn pijnstillers een week niet werkten en ook dat duid meestal op dat er iets aan de hand is of aan het broeien is. Daarmee heb ik gewoon doorgewerkt omdat ja hoe gaat dat een mens aan veel kan wennen. Nu had ik gisteren plotsklaps ook weer last van dat abces op een K plek, wat vorig jaar officieel is weggesneden in het Vlietlandziekenhuis. Volgens Rose was het vurig en zag het er uit dat er even naar gekeken moest worden door een deskundige. Ik dacht tegelijkertijd, hé, dat zou de boosdoener/ontsteking wel eens kunnen zijn. Gelijk onze huisarts gebeld en op het bandje wat ik te horen kreeg vertelde hij dat hij voor vakantie en bijscholing tot en met 4 maart gesloten was en of ik maar even naar zijn vervanger wilde bellen. Vanmorgen om 8 uur gelijk gedaan en ik kon om 9.40u al terecht.

Wat wel lastig was dat hij helemaal op de grens Hof van Spaland/Woudhoek in Kethel bleek te zitten. We waren toch nog op tijd. Jesse voor de deur wachtend. Zoals meestal met dat soort zaken. Toen ik eenmaal op mijn knieën in de ongemakkelijke positie zat en hij letterlijk zijn licht liet schijnen was de vurigheid van gisteren verdwenen en de koorts op zijn laagst, terwijl bij het opstaan die nog 39.2° was. Kortom hij kon niks vaststellen maar schreef wel gelijk een formulier uit waarmee vastgesteld kan worden of er iets aan het broeien is en hoe mijn bloedwaardes zijn. Zijn advies was verder het voorlopig toch maar even rustig aan te doen en met die koorts en dus lage weerstand weinig buiten te komen.

We zijn dus via het Hof van Spaland weer naar de tram gelopen en hebben tegelijkertijd de noodzakelijkheden van AH daar mee naar huis genomen en zijn bij het Vlietland ziekenhuis weer uit de tram gestapt. Daar gelijk even bloed laten aftappen en afgesproken dat ik daarover de dokter woensdag even spreken zal. Bij thuiskomst ook even mijn baas verteld dat ik woensdag na dat gesprek met de dokter haar weer even bellen zal. 

NINA SIMONE “SUZANNE” Live at Teatro Sistina, Rome, 1969 A great rendition of L. Cohen’s classic. You can see her dancing as well.

Tijdens het schrijven van deze update zat Rose naast me op de computer eerst naar wijsheden te zoeken over een ketting die ik gisteren op de maandelijkse laatste zondag van de maand rommelmarkt in Hoek van Holland voor haar gekocht heb. De ketting bestaat uit drie vissen en is van “witte Jade” uit Afghanistan en moet nog helemaal opgeknapt worden voor haar verjaardag. Tussen door kwam ze op een site met oude nummers van Nina Simone en hoorden en zagen we een stuk van haar genaamd Suzanne, opgenomen in Rome in 1969. Een prachtig voor ons onbekend stuk van haar, met een klein combo. Ik voeg het even bij, want dit moeten we even delen. 

Treurnis

Een rare avond. Ik werk vanavond voor het laatst met mijn vertrekkende collega. Ze heeft nog twee diensten te goed hierna maar ik ben vrij het Weekeinde, dus tot haar grote spijt werk ik die niet met haar. Op de TV is ook algemene rouw, naar aanleiding van het beroerde nieuws rond Friso, die nog steeds in Coma is en naar alle waarschijnlijkheid blijft tot de stekker er uit gaat. Ook al van dat K nieuws. Iedereen is er heftig van onder de indruk. Ik ook overigens. Je gunt dat niemand en als er dan nog zoveel camera’s op je gericht zijn lijkt het me nog moeilijker. Ik merk dat het wel heel vreemd voelt om voor de laatste keer met deze collega te werken. Volgende week vrijdag nog een etentje, en dan ja, hoe dan? De telefoon, een keertje pannenkoeken eten bij me thuis, de sociale media. Nee, we houden vast wel contact daar ben ik ook niet bang voor, maar er is al zoveel veranderd hier op de werkvloer, en dit voelt ook niet goed. Nu noemt ze me vanavond, en eigenlijk al een tijdje langer steeds mijn mentor, en zo hebben we elkaar inderdaad leren kennen, alweer een behoorlijke tijd geleden vlak nadat ze hier kwam als leerling nadat ze eerst op Delta had gewerkt.

Nu gaat ze een stuk verder in haar carriere, en wij blijven op de afdeling zonder haar achter, en dat zal de boel toch drastisch veranderen.

Ik kom er wel overheen, zoals met alles, maar het werk zal er simpelweg niet leuker op worden. Wel ben ik vandaag ook met Rose op stap geweest. Rose heeft net als ik veel pijn en ondanks dat die pijn op een bepaalde plek jaren weg geweest is door een behandeling van een heel goede anesthesioloog uit het ziekenhuis wat toen nog Schieland Ziekenhuis heette. We hadden een prettige ervaring bij een Irakese arts die haar/ons heel serieus nam. Het was bij Diagnostisch Centrum Rotterdam. Rose gaat nu voor vier weken beginnen aan een tabletje wat deze zenuwpijn moet gaan bestrijden. Ik ben heel benieuwd naar of dit middel werkt. Rose was er ook heel blij mee dat de dokter haar serieus nam en wist waar ze het over had. Ook als dit middel niet werkt zijn er nog andere mogelijkheden die open blijven, en ingezet kunnen worden, o.a. prikken in de zenuwuiteinden die dan eventueel eerst verdoofd kunnen worden en als dat goed werkt in het uiterste geval definitief uitgeschakeld kunnen worden.

Het klonk in ieder geval goed.

Ik ga afronden, ik word dusdanig afgeleid door de verhalen van mijn collega met mijn andere pas weggegane collega, en ze vertelt een zo beeldend verhaal dat ik het bijna niet droog hou. Volgende keer meer. Gegroet.

 

Alles verandert en blijft hetzelfde

Er wordt nu hard gewerkt aan onze laan. Er staan heel veel kastanjebomen en die zijn ziek, heel ziek. Er vallen spontaan takken naar beneden. Soms is daar geen storm voor nodig. Dus worden ze nu gerooid. Er had gekozen kunnen worden de stervende bomen weg te halen en dat daar nieuwe bomen worden geplant. Maar, zoals ik al schreef. Ze zijn allemaal ziek en dus worden ze gerooid. Allemaal tegelijkertijd en niet een voor een die dan word vervangen. Dan wordt het net een slecht gebitje met bomen op de verschillende hoogte en we wonen in een stad en niet in een bos of zo en dus staat dat dan niet esthetisch. Ook wordt dan de bodem omgewoeld en losgeschud zodat de nieuwe bomen lucht kunnen krijgen. Hebben we allemaal als levend wezen nodig. Er komen nieuwe parkeerplaatsen bij. Dit alles in afwachting totdat de huizen tegenover ons worden gesloopt. Volgens horen zeggen komt er dan een ondergrondse parkeergarage. Ook komt er een supermarkt. Leuk voor ons want we worden allemaal een dagje ouder en de supermarkt, hier in de buurt is duur, heel erg duur. Dus dat is mooi meegenomen. Ik ben benieuwd of al deze plannen, ondanks de recessie, doorgaan.

Onze wijk, de groene strook vanaf de pin links naar beneden is nu kaal

Onze wijk, de groene strook vanaf de pin links naar beneden is nu kaal

 

Onze buurt is een buurt van allerlei verschillende soorten en maten huizen. Wij wonen hier in het hoogste en modernste gebouw van de wijk. Alle huizen staan schots en scheef door elkaar en het uitzicht hier is en blijft altijd levendig. Een rechte weg, straat of laan is er niet. En om de kortste weg naar een bepaalde plaats te bepalen dat vergt inzicht en is en blijft lastig. Ik schets de weg naar mijn werk. Ik steek de laan waaraan wij wonen over, ga iets naar links, een kort straatje in ga dan vervolgens links af voor pak ‘m beet 20, 30 meter, dan naar rechts voor ongeveer 100 meter, dan weer links voor ongeveer 70m en daar ga ik weer rechts af. Dan ben ik bij het buurtcentrum en vandaar gaat er een redelijk rechte straat naar mijn werk toe. Alles bij elkaar 10 minuutjes lopen. Heerlijk dichtbij, maar in vogelvlucht zou het maximaal vijf zes minuten zijn. Dat kromme en bochtige komt omdat we tussen dijken zitten in polderlandschap en de dijken hier van oorsprong gewoon niet recht zijn. Ik persoonlijk vind dat hartstikke leuk.

De kaalslag op onze laan geeft me toch ineens een portie licht en helderheid. Ongelooflijk. Zelfs zonder blaadjes gaven die bomen een soort overdekkingsgevoel van gevel tot gevel, en aangezien het sinds de planting eind veertiger jaren geduurd heeft om zo te worden, zullen we zelfs na de herbeplanting van nieuwe bomen niet meer meemaken zoals dat was. Het is vreemd licht in de straat. Ik ben wel benieuwd hoe het gaat worden, want het is nu net alsof we verhuisd zijn, maar dan zonder adreswijzigingen en gesjouw.

We hebben al eens eerder een plaatje uit 1951 laten zien toen de bomen net gepland waren, maar die foto herplaatsen we toch nog maar eens.

Afscheid

Een goede vriendin maakt op dit moment een moeilijke periode door. Haar kind, waar ze zielveel van houdt staat op een scheidslijn van: wil ik deugen of niet. Wanneer hij in haar huis woont gaat hij naar zijn foute vrienden, maakt telkens dezelfde fouten. Hij respecteert haar niet en ziet haar als iemand die er alleen maar is voor hem om hem in al zijn behoeftes te voldoen. Hij hoeft er niets voor te doen alleen maar te grijpen want dat verdient hij. Zij moest hem zelfs het huis uitzetten voordat hij te ver gaat voor haar, voor hem en voor haar dochter. Nu is het tijd dat zijn vader het over neemt. Haar ouders nemen haar dit kwalijk want een goede moeder doet dat niet. Wanneer we moeder zijn maken we dit allemaal mee. Je kinderen loslaten en zien wat ze allemaal fout doen of fout kunnen doen. Je houdt je hart vast en toch moet je loslaten. Voor jezelf en voor het kind dat tussen twee werelden leeft, dat van kind en van volwassenne. Een weg die we allemaal moeten gaan. In 1992 heb ik over dit proces een gedicht geschreven, toen mijn zoon dit mee maakte en deze weg moest volgen.

Voor je hier kwam was je er al

In versmelting met ‘t aanvullend deel

werd je compleet en heel

Vóór de ontmoeting tussen ons

begon het afscheid al

Bij elk adieu sterft er een deel

eens was ik jou en jij was mij.

Nu is de afsplitsing voltooid

wat gezegd kan worden is gezegd

we gaan nu verder

elk in onze eigen wereld

in een labyrinth dat leven heet

zullen wij elkaar soms tegen komen.

Gelukkig is het goed gekomen en toeven we graag bij elkaar wanneer we samen zijn.  Ik hoop voor haar dat het ook zo bij haar zal gebeuren en zal een luisterend voor haar zijn met armen die haar vasthouden wanneer zij rouwt.

 

Nacht 3

Zo. Juli is aangebroken, zomaar. Vanavond optimistisch in een T shirt en op sandalen naar het werk toegelopen. Sta ik zojuist de pillen uit te zetten, en barst er weer een bui los, die de putten niet aankunnen. Waar komen zulke enorme hoeveelheden water vandaan? Een troost, dit kan in ieder geval komende ochtend niet meer vallen. Hopen maar dat het rond 8ten beter zal zijn net zoals vanmorgen, en anders zwemmen we toch gewoon huiswaarts. Ik heb altijd een beetje een hekel aan Juli, en prompt maken Rose en ik weer eens ruzie, en ging ik vanavond met lood in de schoenen en een zware rugpijn richting het werk. Het lijkt wel een principe, als ik in de nacht zit dan is mijn lontje wat korter, voel ik me sneller aangevallen, en heb ook de neiging om me sneller te ergeren. Vervolgens loop je gespannen rond, en daardoor word de rugpijn ook nog erger, en dat terwijl mijn fysiotherapeut uitgerekend juist nu natuurlijk net voor drie weken in Zuid-Frankrijk zit. Als ik in de nacht zit dan bel ik Rose zo rond 24.00u vlak voor ze gaat slapen even op, en gelukkig hebben we tot ons beider tevredenheid de onenigheid van afgelopen avond alweer goed kunnen maken. Helaas is de rugpijn nog niet weg, maar heeft Rose aangeboden me morgen lekker te masseren.

Vervolgens had ik een aantal gesprekjes met patiënten, en kwam er na het invullen van alle dagstaten, bestellijsten, e.d. eindelijk eens toe het web-log van M-A eens uitgebreid te gaan lezen. Deze M-A hebben Rose en ik leren kennen in het huis waar mijn ouders langdurig gewoond hebben in Eindhoven. Mijn ouders hadden in hun laatste jaren steeds meer hulp en zorg nodig, en Marie-Anne was degene die de zorg rond om hen leidde en op zich nam, en wel met hart en ziel. Bij het lezen van haar web-log kwam ik heel veel leed, warmte, ellende, pijn en moeite tegen die iedereen in zijn leven tegenkomt, maar hier op een buitengewoon mooie manier beschreven. Ze beschreef heel mooi hoe de huidige nederlandse zorg op sommige momenten ernstig tekort schiet, en zo ook wilden dat mijn beide ouders die op een gegeven moment allebei aan het dementeren waren, maar beide op hun eigen niveau, zonder dat ze dat zelf fatsoenlijk meer door hadden, uit elkaar moesten. M.A en wij, als kinderen hebben toen heel fijn en goed samengewerkt en uiteindelijk hebben we ervoor kunnen zorgdragen dat onze ouders, ondanks alle tegenstand, bij elkaar konden blijven in een verpleeghuis, op een afdeling, en zelfs bij elkaar op dezelfde kamer, weliswaar helemaal in Limburg. Zodoende hebben ze hun einde toch op een zo respectvol mogelijke manier kunnen halen, en zelfs hun 65jarig huwelijk er nog kunnen beleven. Bij het lezen van haar web-log kwamen alle herinneringen wel weer boven en werd ik even knap emotioneel. Dat gevoel hoort overigens ook heel erg bij deze maand, want Rose en ik herdenken in Juli dit jaar alweer voor de 25e maal het overlijden van Erwin. Dit jaar is er qua herinneringen nog veel bij gekomen, zeker omdat dit jaar alle dagen, zoals verjaardagen, feestdagen, trouwdagen enz, ik voor het eerst als wees doormaak. Ook al heb ik lang aan de gedachte kunnen wennen dat ik ze zou gaan verliezen, maakt dat het werkelijke gemis niet minder op. De regen suist nog steeds keihard naar beneden, maar toch ga ik nu weer over op een ander onderwerp.

Komende week komt Lotte, onze kleindochter. Ik ben van de 5 dagen dat ze komt er in ieder geval 3 vrij, en dat is voor de vakantieperiode heel netjes. We hebben een heel leuk cadeau voor haar gekocht, voor de overgang van de lagere school naar het middelbaar onderwijs. Ze gaat naar een school waar alle vakken in het teken staan van creatieve vaardigheden. We hopen stiekem dat de beeldende, en creatieve vaardigheden van Rose en haar zoon ook bij Lotte goed zullen uitvallen. We hebben in ieder geval voor de komende week een aantal plannetjes waardoor ze op verschillend terrein een kijkje kan nemen bij andere kunstenaars, en mucisi. Verder willen we haar een beetje laten kennismaken met in kaart brengen, catalogiseren, enz. Volgens haar vader is ze op dat gebied al heel handig, en misschien loopt het erop uit dat ze ons meer kan leren dan omgekeerd, maar dat zien we dan wel weer. Ik kijk er in ieder geval ernstig naar uit.