Mijn Held

 

yippie

Wat is een held? Vroeger, lang geleden toen de wereld nog jong was en de soldaten met poetskatoen schoten, zoals mijn geliefde ex zei toe hij nog in goede doen was. Voor mij is een held iemand die de wereld rond reisde en skône vrouwen redde van snoodaards, duivels en ander ongedierte. Ze liepen in een buitenissige outfit met een geweer in de riem, mes in zijn/haar schoen, mesjes onder haar/zijn horloge en een stengun op zijn/haar rug. Het was dan een samoerai, een cowboy, advocaat, journalist, enz.   Vroeger waren het alleen de mannetjes die zo liepen en tegenwoordig doen ook de meisjes mee. Maar ik hield veel van westerns in boeken en films. Denk dan aan old Schatterhand en Winnitoe en later S.F.  verhalen die in deze trant waren geschreven. Alhoewel, wanneer ik mezelf in gedachte zo zag lopen kon ik het me goed voorstellen dat ik zou struikelen over het een of ander aan ijzerwaren die ik droeg.  Ik ben niet zo handig. Die fase ging voorbij. Later waren het ander soort films zoals “The twelve good men” en “High Noon”. Later, toen ik groot was waren helden een ander soort mensen. Een stil mens die zonder die toeters en bellen hun heldendaden verrichtte.  Ik las boeken over de vrouwen in de 2de WO en tijdens de hongerwinter naar de boeren fietsten met een fiets zonder de rubber banden, eten bij elkaar sprokkelden en weer naar huis gingen als ze dan niet bestolen werden door de moffen, dieven en andere buitenlui. Of keek ik naar rechtbank drama’s waarin er mensen die in een jury zaten en een persoon als enige niet geloofde in de schuld van de verdachte en de andere konden weerstaan en hen een voor een kon overtuigen van zijn gelijk. Het waren allemaal mensen buiten mijn leven en ergens anders waren heel ver weg van mij qua afstand of tijd. Ineens schoot het door me heen dat ik getrouwd ben met een held. Een die ondanks die spierziekte, zijn pijn, zijn zweetaanvallen en een lijf vol medicijnen naar zijn werk gaat. Ondanks de bezuinigingen, verminderd aantal collega’s, geen invallers en toch één baas meer. Zo’n baas die direct toen ze hoorde dat  hij na 3 weken koortsaanvallen even koortsvrij was eigenlijk verwachtte dat hij weer naar zijn werk zou gaan. Toch wanneer hij vertelt van zijn werk en wat dit met hem doet en hoe hij trots vertelt van die hij kan enthousiasmeren te stoppen met drinken, gokken en medicijn gebruik. Dit  ondanks dat deze regering vindt dat verslaving geen ziekte is. Dan voel ik me trots dat deze man mijn lief is hij is mijn held en niemand die neemt dit van me af!

Vandaag de 15de.

Het is een rommelige dag vandaag. Hot is nog steeds niet op oude peil. We houden zijn temp. goed in de gaten. Gaat die omhoog, of gaat die omlaag. Elke keer als die wat lager is hopen we dat de daling zich doorzet maar dan….. Zucht. Ook een telefoontje gekregen van een instantie die de brandkeuring van de standpijp wil gaan uitvoeren. Kosten; boven de € 500,-. Gelukkig komt een van mijn oude vrienden uit Arnhem die dit werk tegenwoordig verricht ons te hulp. Doorgegeven aan de VvE beheerder. Een medebestuurder, we noemen hem Roy voor het gemak, is naar de vorige voorzitter geweest om de map waar alle onderhoudsggevens in staan te halen en hij geeft die niet aan hem door. Die is van mij, en jullie hebben de gegevens al. Al wat wij hebben zijn wat namen en telefoonummers. Morgenmiddag komen we samen. Zucht.Wat een rancuneus manneke toch. Aan de overkant van onze straat is weer het een en ander veranderd. Er is een groot doek met een portret van Rembrandt van Rijn opgehangen. De meningen over de schoonheid hiervan wordt door iedereen anders geïnterpreteerd. Ik, persoonlijk vind er niks aan. Wanneer je het in de goede hoek ziet is het mooi, de jonge Rembrandt van Rijn. Wat wij zien is een halve kop en ‘s avonds fel verlicht. De lampen schijnen tegen de witte lap die dit fel reflecteerd. We kunnen zonder onze lampen aan te doen midden in de nacht een potje schaken. Geef mij dat oude gebouw maar. Daar kon ik wat mee gaan fantaseren.

Rembrandt zelfportret

AS Zaterdag wordt de rest afgeschilderd en er zijn vitrines aan vast gemaakt en wij kunnen daar een mooie WW vitrine van maken. Bernadette van de overkant is zo goed dit voor ons te doen. Ik heb wel een leuke wandeling gemaakt. Eerst samen met mijn lief en hond naar de Aldi, want soms komen die muren op hem af en zijn benen strekken is niet slecht. Daarna togen zij weer naar huis en ik ging eerst naar mijn gehoorspecialist om mijn apparaten te laten cleanen en checken. Daarna naar de winkel. Er staat daar nu een vrouw die we graag zouden willen winnen als bestuurder. Zij gaat erover nadenken. Daarna naar de bankstoffeerder. Zij hadden het druk en als laatste naar Ada, eigenaresse van een tea room om kaartjes af te geven van de winkel. Toen naar huis waar Hot gelijk een heerlijk bakkie zette voor mij. Lekker!!

Wat Als

De laatste dagen mis ik m’n fine fleur. Hot ligt in de lappenmand. Zijn baas zit hem achter zijn vodden. De komende bezuinigen en daardoor ontslagen. Kortom, ik zit weer in de “wat als hel”. Allerlei muizenissen graven gaten, voel me onmachtig en gedachten buitelen over elkaar. Of het allemaal bewaarheid wordt. Ik weet het niet. Ik ben vaak een dromerig mens en kan van alles bedenken, dromen, voorstellen wat je maar kunt bedenken. Wanneer alles goed gaat, tja, dan maak ik mooie stukken. Zo van, wat als ik deze kleur met deze stof samenvoeg. Wat als ik met deze kleuren en vormen ga werken. Wat als ik met diverse felheid, matheid en glas samen werk. Wat dan? Dat is leuk, het ene lokt het andere uit. You’re in the groove, zei Nico mijn leraar van de SKVR. Dan gaat het koken leuk, smaakje bij smaakje. Ik speel met verschillende snijtechnieken, kleuren, lengte van het braden. Hot is dan mijn proef konijn en kijk ik naar zijn gezichtsuitdrukking. Hoe staat zijn snuit? Lijkt het op een naakte kat of op Knul in relaxstand. Dan zijn mijn stukjes vrolijk met een cynische noot. Dan ben ik de woordenkunstenaar en hoor alleen het goede, het speelse. Dan kan ik mensen laten lachen. Maar nu? Ik hoor over de bezuinigingen en de gevolgen voor ons daarvan.  Blijft het ziekenhuis open? Wordt hij niet ontslagen ondanks zijn vaste contract. De psychiatrie ligt in het verdomhoekje. Wanneer ik die minister hoor van ben je depressief ga dan met de buurvrouw praten, ben je verslaafd? Dat bestaat niet als ziekte. Gewoon de fles laten staan. Dat hoort Hot al in zijn kleine deel van het ziekenhuis dat zijn afdeling niet echt bij de psychiatrie hoort. Toch brengen zijn afdeling en collega’s in Schiedam en Delft heel veel geld binnen. Dus loop ik rond als een gespannen veertje en ga ’s morgens even rustig ademhalen, samen met Hot  om deze gedachtegang stop te zetten. Ik heb het wel eens moeilijker gehad, samen met Hot en dat hebben we samen overwonnen. Misschien overdrijf ik het en als het ondenkbare gebeurt staan we er samen voor en samen komen we er wel uit. Het leven gaat dan weer veranderen. Dat is dan niet de eerste keer en zal niet de laatste keer zijn. Duim voor ons.

 

Ontwrichting

We wonen op een laan. Een mooie laan met grote kastanjebomen. Deze zijn ergens in de jaren 50 van de vorige eeuw geplant. Ze zijn goed gegroeid en gaf de laan een goede allure. Er woonde toen een populatie die bestond uit de gegoede bevolking van het mooie Scyedam. Je was wat wanneer je hier een huis kon betalen. Hot en ik zijn hier in de 90ger van alweer die vorige eeuw gaan wonen. De populatie die er toen was zijn verhuisd naar een betere wijk. Nu wonen we in een multi cultie (een vervloekte term) populatie bestaande uit o.a Nederlanders, Polen, Tjechen, Turken enz. in onze wijk. Dit vinden we leuk, deze diversiteit. Nu, zijn de bomen ziek. Er is dus afgesproken ze te kappen, onze laan te rervitaliseren en herplanten. Mooi, heel mooi. Alleen was dat niet tegen de vogels gezegd. Dus een week geleden kwam er een jong stel Vlaamse gaaien hun nestje bouwen in onze oude vermoeide kastanjeboom. Wat een werk was dat en het was een vreugde om dat te volgen.  Er werden takken verzameld. Deze werden zorgvuldig door hun beiden vervlochten tot een mooi takkerig nest. Het was veel werk en ze waren nog niet klaar. Tot vanmorgen. De machines werden uitgeladen. Ik liet Jesse uit voor haar 1ste ronde en toen we terugkwamen was de boom weg. Hot en ik keken naar buiten en zag hoe een van de gaaien aankwam met een takje en….. We werden er weemoedig van en troostte ons met de gedachte dat ze gelukkig nog geen eieren hadden gelegd en nog tijd hadden om een ander nest te bouwen. Vreemd genoeg dacht ik hieraan en ook aan het verhaal van de EU voorzitter die ons vertelde dat we niet moesten klagen dat we zoveel moeten bezuinigen. Er waren andere landen die het moeilijker hebben en meer moeten bezuinigen. Dat kan hij gemakkelijk zeggen met zijn mooie salaris en riante afvloeingsregeling. Ik voel me nu nog meer een met die Vlaamse gaaien. Onze boom wordt niet ineens gesloopt maar beetje voor beetje worden onze taken afgezaagd.

Ik wou dat ik wijs was

Ik wou dat ik wijs was

Dan wist ik wanneer te praten en wanneer stil te zijn.

Dan wist ik wanneer ik je vast moet houden en wanneer afstand te bewaren.

Dan wist ik wanneer te luisteren en wanneer te troosten.

Dan wist ik wanneer grenzeloos te zijn en wanneer ik grenzen bepaal

Ik wou dat ik wijs was maar helaas dat ben ik niet.

Ik ga je grenzen over

Praat te veel

Zwijg te veel

Respecteer je te weinig

Neem teveel als vanzelf sprekend.

Geschreven door mijn alter ego Els d.R.

Zuster Rose is back in town

Hot is zoals hij schrijft weer in de lappenmand. Eventjes weer wennen, achter de oren krabben. Zo, van, Hoe ging dat ook al weer. Hot z’n werkjes over nemen. Jesse dus de 1ste ronde laten lopen en dus ook de grote rondes met de daarbij behorende bezoekjes naar de diverse winkels. Ben afgelopen dinsdag samen met Jesse naar de Blaakse markt gegaan waar Jaap vreemd keek toen hij Hot miste. Eerst dachten we dat de lever van Hot weer overtime maakte. Dus even piekeren van waar moet ik nu op letten. Oh, ja. Zo goed als geen alcohol en geen vet.  Gelukkig hadden we het verkeerd dus daar hoef ik niet op te letten. Maar de strenge kant moet even naar boven komen. Voelt Hot zich eventjes ietjes beter dan gaat die weer rennen. Dus ga ik zoeken naar mijn diep donker getinte brulstem zodat hij eventjes weer luistert. Lacht die me uit dan is hij zo goed als genezen en kan ik mijn taak neerleggen. Kortom, Hot blijft binnen en ik doe al het werk binnen en buiten. Ik ben weer een mantelzorger zoals dat zo mooi heet. Verslag wordt vervolgd. 

The afternoon before

Vreemde titel, geen vreemde taal, wel buitenlands. The afternoon before what? In ieder geval niet voor de vakantie, dag je uit, een begrafenis of bruiloft, niet voor iets zuurs of zoets.

messen1

Van alle dagen die ze konden prikken. Uitgerekend op de verjaardag van m’n lief plannen ze de VVE vergadering. Die gaat spannend worden. De messen zijn geslepen, de vuile blikken uit de kast gehaald. Er zijn voorvergaderingen gehouden aan onze zijde en ongetwijfeld aan de andere zijde ook. Moet je nagaan, een aantal maanden geleden vroeg ik aan de huidige voorzitter van de VVE of hij het bezwaarlijk zou vinden als ik me beschikbaar zou stellen als de nieuwe. Hij had geen bezwaar. Dat wist ik eigenlijk al want wij hebben al 2 vergaderingen meegemaakt en elke keer vroeg hij of er iemand was die zijn taak, die hij al 15 jaar vervult, zou willen overnemen. We zijn al een keer samen geweest waarin hij mij  vertelde wat er dagelijks voorbij komt. Onderhoud pompsysteem, lampen vervangen, liftonderhoud enz. Dus na zijn fiat ontvangen te hebben ben ik aan de praat gegaan met de diverse medebewoners en heb verteld dat ik me beschikbaar ga stellen en wat ze ervan denken. Zo langzamerhand kwam me toch een beerput los. De VVE functioneert voor geen meter. Het bestuur bestaat uit één persoon, nl. de voorzitter die een innige relatie heeft met de VVE beheerder Cindy. Hij doet regelmatig een bakkie met haar. Zo maken ze samen de offertes van de diverse onderhoudsdiensten zoals schilders en aannemers. Ze nemen telkens dezelfde bedrijven en dus maar 1 offerte. Terwijl ik al heb geleerd dat je er minstens 3 moet aanvragen. Iedereen begrijpt nu waar de klomp wringt. Heus, ik verwijt het niet alleen de voorzitter en VVE beheerder. Iedereen is hier debet aan want in al die tijd waren de bewoners ook aanwezig geweest en hebben toegekeken want het kwam toch wel goed van pas dat een ander het werk verrichtte. Maar gisteren ontvingen we een mail van de voorzitter(moet je nagaan, hij heeft nog nooit laten blijken met een computer overweg te kunnen. Hij haat die dingen)  dat hij toch als voorzitter blijft want het dagelijks gebeuren zou anders geld gaat kosten en dat is niet best. Dus, het is nu the afternoon before . Ik ben benieuwd hoe het gaat aflopen. Verslag volgt.