varen, heelijk varen

Hot vertelde sumier dat wij waren uitgenodigd om afgelopen zaterdag samen met m’n Wisselmedewerkers met de waterbus naar Dordrecht te gaan. Wij vinden het leuk dat ook de partners mee uitgenodigd zijn. Bovendien trekt het varen ons altijd aan. Deze keer gingen we dus naar Dordrecht en onderweg zie je dan allerlei gebouwen op een wijze die je op de vaste wal niet ziet. Allerlei huizen zagen we en dan gaan we dromen, met zoiets van, jammer dat ons zakgeld op is enz. 007_mooi_lijnenspelBruggen met oude gebouwen maakt dat we weer gaan dromen over de tijden die geweest zijn en dit soort huizen de grootste in de stad waren. 010_hl_oud_met_hl_nieuwe_1 Ook zagen we het oude vermengd met het nieuwe zodat er een totaal andere uitstraling onstaan is. 014_oude_spoorbrug_en_de_zwaan_op_de_sch De volgende foto laat ons een oude spoorbrug zien, de hembrug, deze laten ze staan als eer voor wat deze brug aan welvaart voor de stad heeft gebracht. Het sterft een natuurlijke dood, zogezegd, het roest weg en dan krijgt dat een schoonheid die je nooit zelf kunt maken, met op de achtergrond de “Zwaan”. Hier zien we een hele mooie watertoren018_de_oude_watertoren_1  en er werd mij verteld dat daar woningen gebouwd gaan worden ook in de toren zelf. Lijkt me gaaf om daar te wonen! 022_het_zalmhuis_in_een_vreemde_omgeving Hoe vinden we dit? Een toch groot huis dat wordt overdonderd door die andere kolossen. Dat huis is een zalmhuis oftewel een visrestaurant. Zo kan ik wel verder gaan, maar dan is de kans dat het saai wordt héél groot aanwezig. Tot de volgende keer.

Advertisements

Vrijdag 27 april

Ik kan eindelijk weer schrijven. Door dat vermaledije toetensbord moest ik mijn creativiteitsknopje eventjes op pauze zetten. De afgelopen vrijdag was een prima dag. “s Morgens Hot naar het werk brengen en ik had om elf uur een afspraak met het stedelijk museum. Er loopt al een tijdje de expositie “Droomoord of Realm of dreams”, en hiervoor heb ik de uitnodiging afgewacht die ik wist dat zou komen. Het is gewoon heel leuk om naar mensen te luisteren die over hun passie vertellen. Dit zijn de kunstenaars zelf of door de curator die de kunststukken zoekt en die op een dusdanige manier neerzet dat alles tot hun recht komt. Wanneer je erover wil lezen we hebben op deze web log een link. Toen ik er net was werd er verteld dat het schema omver was gegooid en de curator zou ons nu een rondleiding geven. In de eerste zaal was er het werk van Dré Waspenaar. http://www.drewapenaar.nl/ Ik had zelf nog nooit van die man gehoord, maar door de inleiding die er werd gehouden werd het werk van hem toch wat verduidelijkt. Pas toen de kunstenaar later een lezing met een dia voorstelling hield, om het ouderwets te zeggen, begon het me helemaal te dagen. Vooral toen hij de tent liet zien waarin er concerten werden gehouden van de Nederlandse componist Simeon ten Holt, die een stuk heeft geschreven voor 1 piano, twee piano’s en 4 piano’s. Dat laatste stuk was een crime om op te voeren in een gewone concertzaal dus verzon deze kunstenaar een soort tent waarin de pianisten in een soort hoek speelden en het publiek in het midden zit. Wonderbaarlijk. Daarna kwamen we in een zaal waar de video films van Pavel Braila werden afgespeeld. Je moet je een grote zaal voorstellen waar op de tegenover elkaar liggende muren 3 schermen waren gespannen die elk een beeld van Baron’Hill 2004-2005 voorstelden over een stadje Soroca in Moldavië. Elk van die beelden liet een deel van dat enorme complex zien. Het waren beelden die soms de kleinste details toonden en beelden met een groots overzicht. Zoals er werd gezegd dit is een werk van de Roma’s daar en er woont werkelijk niemand in dat complex. Pas toen ik in de beelden foto’s en schilderijen van de Roma zag kreeg ik het gevoel dat het een groot mauzoleum was ter ere van de in de 2e wereld oorlog vermoorde Roma’s. Een grootse plek waarin verloren geesten en zielen ronddwalen.Ik heb naar een goede site van hem gezocht, kon hetgene niet vinden wat ik zocht. Als contrast werd een een film vertoond van het kunstenaars duo Quirine Racké en Helena Muskens. Ik heb er stukjes van gezien omdat deze film 55 minuten duurt, het vertelt van een stadje in Florida “Celebration” Een soort feel good stad waarin de inspiratie overal uit de Amerikaanse samenleving was geplukt. Ik ga het nog samen met Hot bekijken. De beide kunstenaars hielden ook een lezing en lieten korte fragementen van hun werk zien en vertelden van het waarom ze dit onderwerp hadden gekozen. http://www.vpt.nl/default.asp?path=uanrmai9 Daarna ben naar huis gedraafd om Jesse te halen om naar de Wissel te gaan. Normalerwijze is er dan markt en zitten Hans en ik naar afwisselende kramen te kijken en zien we de ruggen van de markt bezoekers. Nu is de markt voor een tijdje verhuisd en waarempel we krijgen meer bezoek. Dat vinden Hans en ik bijzonder leuk. Ik ben hier een aantal jaren geleden begonnen om weer naar buiten te gaan en me weer onder de mensen te begeven en ik had geen betere plek kunnen kiezen. Het kost me 4 uur per maand, de sfeer is gemoedelijk en de gespreksonderwerpen zijn divers van kookrecepten tot hoe een kerkstructuur in elkaar zit en Hans kent zijn bijbel. Kortom, Leuk!

Anne 2

Vandaag was een aparte dag, naast alle gewone drukte die de dagen voor Kerst kenmerken, hebben we vandaag afscheid genomen van Anne, op een hele mooie en gedenkwaardige manier. We waren bepaald niet alleen. Met zijn honderden hebben we elkaar ondersteunt en bedankt dat we deel konden zijn aan het leven van deze waardevolle man.

Anne

Ik hoorde gisteren dat een dierbare vriend van ons, Anne, is gestorven. Niet dat we elkaar vaak zagen, maar zodra dat wel het geval was, hadden we het gevoel dat het goed toeven was met elkaar.

Zodoende dat mijn gedachten op het volgende terechtkwamen. Wat gebeurt er na het doodgaan? Een aantal jaren geleden bedacht ik me dat geboren worden zo’n zelfde proces is. Zo stelde ik me voor dat toen ik nog in de buik van mijn moeder woonde en ongeveer 7 maanden oud was, dat er een wezen naar me toe kwam, en me van alles vertelde over het leven buiten de buik. Ik kon mij daarbij logischer wijze niets voorstellen en waarschijnlijk zou ik zoiets zeggen van “Waarom zou ik hier weggaan? Ik heb hier mijn natje en droogje, af en toe een baantje zwemmen. Niks mis mee”. Sindsdien leef ik mijn leven meer in het het hier en nu.

Anne en ik werkten samen in de Wissel, het ontmoetingscentrum, en wanneer ik daar langsliep en Anne was daar dan zie ik nog zijn slungelachtige arm naar mij zwaaien om me naar binnen te nodigen.

 

Er zijn van die dagen

Er zijn van die dagen GRRR. Ik ging in de stromende regen naar de markt vandaag. Vrijdag, sjouwdag! Zag toen schitterende rode grapefruits, deze dagen heb je toch extra vitamines nodig. Er stond weliswaar Met een vlekje erbij, en dus ik bestelde ze 10 stuks voor € 1.95. De marktkoopman draaide zich om en pakte het fruit en stopte ze in een plastic tasje die hij dichtknoopte. Thuis gekomen zag ik diegenen die ik mee naar huis had gekregen er heel anders uitzagen dan die ik eerder gezien had, en dat er meer dan een vlekje op zat. Sommige van die vlekjes besloegen meer dan een derde van de grapefruits, dus liep ik met hoge poten terug naar die kraam. We wonen op nog geen 5 minuten lopen van de markt en begin te klagen en zei ik wil mijn geld terug. De marktkoopvrouw wees naar het bord met het woord vlekje erop en ze zei dat hun fruit perfect was en dat ik onbeleefd was, zij was boos omdat ik boos was. Enfin ik kreeg mijn geld terug.

Vanmiddag had ik Wisseldienst, dit is een inloopproject waar mensen een kopje koffie kunnen krijgen en een praatje kunnen maken als ze willen. Toen kwam mijn partner zonder opgaaf van redenen niet opdagen. Jesse en ik gingen dus in de stromende regen weer terug naar huis. Ik ben blij dat elke dag weer anders is.