Hilversum 4 DUDOK

Na een behoorlijk intermezzo vandaag tijd voor een 4e stuk over Hilversum. Vorig jaar ten tijde van het uitje met de Wereldwinkelmedewerkers naar Mammoet hier in Schiedam begon ik een beetje met graven in het verleden. Om precies te zijn de tien volle jaren die ik van mijn zesde tot mijn zestiende met mijn ouders heb doorgebracht op de van Riebeeckweg aldaar. De kennismaking met van Seumeren, het huidige Mammoet is beschreven, de directe omgeving van waar we woonden, tot en met de huidige (nauwelijks veranderde) achtertuin van het huis waar we woonden, en ook is er een hoofdstuk besteed aan mijn tijd als misdienaar tot en met acoliet bij de inmiddels gesloopte st. Willibrorduskerk vlak bij ons huis. We kwamen in die hoofdstukken ook al Hilversum + Huisje v Dudok 1959 arch. Blokdijk achter ons huis terecht bij het startershuis naast de Draversbaan in de stijl van Dudok maar van architect Blokdijk uit 1959 Draversbaan 2 en de plek waar mijn French Sister en ik veel aan atletiek gedaan hebben, en waar 's Winters de Atletiekbaan ondergespoten werd om op te schaatsen. Zo hebben we al twee keer prachtige gebouwen van architect Dudok gezien, waar Hilversum er een enorm aantal van kent, waar ik vandaag aandacht aan ga besteden. Zo vertelde ik dat mijn oudste broer er getrouwd was, maar dat bleek in mijn bovenkamer niet geheel juist opgeslagen. Nee, die was getrouwd in Naarden. Daarintegen was mijn French Sister daar wel getrouwd. Ik bleek die twee trouwpartijen door elkaar te hebben gehaald. Nu spreken we echter ook al over 1974 als ik me niet vergis. Ik wet nog wel dat mijn moeder een min of meer paarse terlenkabroek voor mij had uitgezocht om bij die bruiloft te dragen. Gek hé, welke zaken in je herinnering blijven hangen. Ik begin met het conservatorium op de Snelliuslaan Conservatorium van Dodok a d Snelliuslaan , typisch met de rondingen die je zoveel terug ziet komen. Dan komen we bij een benzinestation. Eigenlijk weet ik niet of dit in H'sum is, maar het is wel van de hand van Dudok: Dudok_benzinestation  Vervolgens gaan we richting de oude Gasfabriek aan de Kleine Drift. Daar was ook een pompstation, waarvan ik twee foto's gevonden heb: Dudok_Pompstation_Hsum_Kleine_Drift_s Kijk ook even naar de prachtige oude auto's bij het pompstation!! Dan gaan we twee foto's zien van het werkelijk prachtige gemeentehuis van H'sum:

We gaan nu naar de wijk http://www.wijkliebergen.nl/

 Liebergen: Dudok  Wijk Liebergen als je even naar de link gaat krijg je nog een veel beter beeld van deze prachtige wijk. Wij gaan ondertussen verder naar de oude kapperszaak aan het Den Uyl Plein Kapperszaak van Dudok a h den_Uyl_plein_1 Hilversum . Dan naar wat prachtige oude politieposten toen en nu: Kleine drift politiepost 1919 Hilversum Kleine drift politiepost 2006 Politiepost Oosterspoor Hilversum

Gemeentehuis Hilversum DudokWeer een stukje verder komen we bij het gemaal aan het Laapersveld, vlak bij ons oude huis: Laaperveld gemaal hilversum JPG Laaperveld gemaal hilversum_mrt09_02 Weer een stukje verder gaan we naar de Minckelerschool uit 1929 Minkelerschool van Dudok 1929 en bij de Multatulieschool Multatulischool_08 Willem Marinus Dudok . We beginnen op te schieten, maar er is zoveel moois: Nu de Noorderbegraafplaats Noorderbegraafplaats Hilversum Dudok

Dan gaan we nog even terug naar de Draversbaan, ik heb een silkscreenprint gevonden van dit magnifieke gebouw waarin ik heel veel gespeeld heb

Dan nog het volksbadhuis Volks Badhuis Hilversum en tot slot het huis waar Willem Marinus Dudok zelf lang vast naar tevredenheid gewoond heeft. Wo
onhuis Dudok Hilversum
Silkscreenprint sportpark Hilversum dudok
Gemeentehuis Hilversum Dudok 2 Gemeentehuis Dudok Hilversum Gasfabriek_pompstation_s van Dudok

In mijn zoektocht kwam ik op allerlei onverwachtse plaatsen. De studio's, de nieuwe omroepen Veronica, en de Tros, die net aan land kwamen na lange tijd op zee. Het Ziekenhuis Zonnestraal waar ik vakantiewerk gedaan heb en mijn rechter pols bijna doorsneed. Het Postkantoor waar mijn vader de scepter lange tijd zwaaide en mij daar ook een baantje als postbesteller bezorgde. De verschillende scholen waar ik gezeten heb, van de Wilbeeckschool, naar het Alberdinck thijm college, een bijvestiging daarvan in een ander deel van Hilversum en daarna de Savornin Lohmanschool richting Kerkelanden waarvoor ik altijd bergop moest fietsen om er te komen, waardoor ik lange tijd een hekel kreeg aan fietsen. Loosdrecht kwam voorbij, waar ik zoveel gezwommen en gezeild heb. De Verkennerij waar ik langdurig bij vertoefd heb. Anna's Hoeve, Lage Vuursche, Crailloo, Hollandsche Rading, Heideheuvel, de hei, en nog veel meer. Al deze zaken komen nog een keer terug in Hilversum 5. Erg origineel is de naam niet, maar waarom zou ik wat ik begonnen ben veranderen. De eerste drie Hilversum stukken worden regelmatig gelezen.

Bij het opslaan van deze reportage blijkt dat de volgorde van de diverse gebouwen een beetje door elkaar geraakt is. Als je met de muis op een afbeelding gaat staan zie je vanzelf om welk gebouw het gaat, en als je dubbel klikt dan zie je ook de vergroting. Veel kijkplezier. 

Advertisements

Afscheid van mijn zus

Het was gisteren, de 7de zover. Hot en ik togen naar het hoge noorden waar m’n zus al jaren woonde met haar lief John. Het heeft nooit echt goed geboterd tussen haar en mij. Vanaf mijn vroege jeugd keek ze naar me met boze ogen. Maaike de Roos en Trude Ik voelde me niet echt welkom door haar. Hoe dat kwam? Ik weet het niet. Heb wel van alles ingevuld maar we hebben hier nooit over gesproken. Wel is het zo dat zij de oudste dochter is. Trude en Bart 2 Daartussen kwamen 2 jongens en toen kwam ik, de benjamin, de jongste dochter en misschien versprong de aandacht van onze vader van haar naar mij. Ik weet het niet, het zou kunnen. 6 Jaar verschil is veel, vooral in de jeugdjaren. Hot kan daar het een en ander over vertellen. Wij leefden in onze eigen wereld en onze ouders waren er of niet in staat of hadden er geen interesse in om een gezamenlijk gezin te hebben. Ze hadden een prima huwelijk maar de kinderen bungelden er een beetje bij. Ze gingen samen op vakantie of een weekend uit en dan werden de kinderen uitbesteed. Vroeger dacht ik dat we te veel van elkaar verschilden om iets voor elkaar en/of mezelf te betekenen. Nu echter denk ik dat we teveel op elkaar leken. Nadat onze moeder was overleden en de nalatenschap afgehandeld vroeg ik mezelf af of ik nog contact met haar wilde hebben en behouden. Gezin de Roos Nog steeds keek ze dwars door me heen, was vriendelijke en lief tegen anderen. Dat meemakend geeft dit een ontzettende gevoel van eenzaamheid die me steeds herinnerde aan mijn jeugdjaren. Ik heb en had daar eigenlijk helemaal geen zin meer in. Ik kan mijn tijd beter besteden en doordat ik gewoonweg dichtklapte zodra we elkaar zagen besloot ik een afscheidsbrief aan haar te schrijven. Ik hoorde daarna dat ze er met anderen over praatte maar niet met mij. Het was dus een goede beslissing en ik had er vrede mee. Trude 2 Familie krijg je en soms klikt het gewoon niet. Ik wenste haar een goed leven. Nu is het tijd om afscheid te nemen van haar en mijn kindertijd. Van Bladeren en ik zijn nu over van de 4 kinderen die er waren. Gelukkig kunnen we het goed met elkaar vinden.   We hebben eerst de familie in Rheden op de hoogte gebracht en ook neef Olaf. In ieder geval wilden Hot en ik naar het hoge noorden, het eiland Terschelling was de bestemming en het dorp Midsland. We bekeken via Google de OV site. Alles was gemakkelijk tot Alkmaar. Daarna zou de bus genomen moeten worden. 3 Bussen om het te verduidelijken. Ineens schoot me te binnen dat neef Olaf daar in de buurt van Alkmaar is komen  wonen. We klommen opnieuw in de telefoon om te vragen of hij ook van plan was om naar de begrafenis te gaan. Dit klopte en we maakten gelijk de afspraak dat we van het station afgehaald zouden worden. Om op een fatsoenlijke tijd in Alkmaar aan te komen moesten we hier de trein van 08.46u nemen. Helaas kwam die 8 minuten te laat en mistten we de aansluitende verbinding in Leiden met twee minuten. 28 minuten wachten in de ijskou betekende dit. Gelukkig konden we bellen en dus hebben Olaf en zijn lief Jasja niet ook nog eens een half uur op ons staan wachten in Alkmaar. De gehele weg was het mistig en veel meer dan mist en rijp hebben we de hele dag niet gezien. Het is wel een prachtig gezicht die sneeuw, rijp en mist. Het leek alsof we in een zwart/witte wereld leefden en het was prachtig zag ik met mijn schildersoog. Trude en Rose(r) rechtgedraaid Wel was er gelukkig goed zout gestrooid waardoor Olaf toch nog in staat was ons veilig en wel van Alkmaar naar Harlingen te vervoeren.  We hebben een klein beetje kruiend ijs gezien op de Afsluitdijk. We waren in ieder geval net op tijd om de snelboot van half een te halen. Tijdens de autorit naar Harlingen hebben we lekker bij kunnen praten. Zo vaak zien we elkaar niet, al zijn Jasja en Olaf al eens lekker bij ons in Schiedam wezen eten. Dat was erg leuk. We zien de familieleden van mijn kant van de familie al sinds jaar en dag met eerste Kerstdag.  

 

Mijn moeder organiseerde altijd een gezellige eerste Kerstdag, en alle kinderen kwamen trouw. Later namen van Bladeren en Ine in hun Veluwse woonstede deze gewoonte over. Wij, Hot en ik deden later mee en om het jaar werd het bij ons gehouden Pa en Trude 2 . Die Kerst traditie was een goeie en alle broers, zussen, maar ook de partners, met wisselingen en al en ook gezinsuitbreidingen, neven nichten en vervolgens kleinkinderen kwamen erbij. Ook nu, nu ma er niet meer is, is het nog steeds een goede gewoonte en zo komt de familie deze keer met de Kerst naar Schiedam.

We hopen dat John, zich ook weer aansluit bij deze gewoonte, maar Terschelling is natuurlijk wel een eind weg.

Helaas begon mijn zus zich terug te trekken uit deze traditie en zij en haar lief vierden Kerst op het schone eiland Ma en Trude op de plaats achter Terschelling of op een andere plaats in het Noorden en ook een tijdje in Spanje.

 

Ook was er de  gewoonte om rond de dertigste oktober, met ma’s verjaardag samen te komen en dat uitgebreid te vieren bij Jan en Frans, twee vrienden die een appartement hadden in haar flatgebouw en ook een  restaurant in bezit hadden. Eerst in Rheden en na een brand aldaar naar hun andere restaurant in een oude woonboerderij bij een meertje bij Lathum. Hot heeft zelfs nog eens een tijdje met een snackwagen van dit stel tijdens feestdagen voor hen gewerkt. Het was op de hoek van de Koestraat en de Bandijk. Trude 1e communie Er zit op die locatie nu een heel exclusief restaurant. Later verhuisde het restaurant nog een keer naar een campinglocatie aan de marsweg ook te Lathum, waar we ook nog vaak samengekomen zijn. Die traditie eindigde toen ma geestelijk te
slecht werd om nog langer zelfstandig te blijven.

 

Op Terschelling aangekomen stond er al een taxi voor ons klaar die ons naar het dorp Midsland bracht. Trude Deze taxi zette ons af bij het diakoniehuis naast de Kerk waar rondom de begraafplaats was. We werden daar gastvrij ontvangen met Koffie Thee en broodjes, en troffen daar ook de familie van John die nog eerder dan ons uit Arnhem gekomen waren en de langzame boot heen en terug hadden gekozen.

De bijeenkomst zelf was heel eenvoudig. Geen toespraken, rituelen, diensten, muziek, heiligverklaringen of ander gewroet in het verleden. Begrafenissen worden op Terschelling met een oud ritueel dat terug gaat in de eeuwen voordat de begrafenisondernemers het overnamen. Vrienden en buren van Trude droegen de kist, de mand, die gemaakt was van roodbruin gelakte gevlochten wilgentenen die vervaarlijk kraakte toen de buren deze verschillende keren optilden. Buitengewoon mooi en eenvoudig. Na de condoleances en de koffie gingen we naar buiten en de politie zette de straat af, en de klokken werden geluid. Plechtig ging de toch behoorlijk gegroeide stoet achter de gedragen kist aan. Het was de eerste keer dat Hot of ik zo’n begrafenis meemaakten. Er was ondanks de vrieskou met de hand een groot graf gedolven en op de laag aarde had zich alweer witte rijp gevormd. Trude had erop gestaan een hele eenvoudige begrafenis te hebben, en had naast het feit dat er geen kaarten waren verstuurd ook de wens uitgesproken geen bloemen te willen. We gingen in een stoet langs de kerk, betraden het kerkhof en liepen rondom de plek waar het lichaam van Trude voorgoed zou verblijven. 
Toch was er door familie uit Nijmegen een boeket gestuurd en daardoor kwam er naast de bloemen van John toch nog wat bij. Een kort dankwoord uitgesproken door de broer van Trude en Rose, en een klein kort toepasselijk gedicht uitgesproken door de vrouw van de Diakonie. St WillibrordusKerkje Midsland Terschelling zw De klokken werden even stil gelegd. Al met al een zeer intrigerende en indrukwekkende koude bijeenkomst. Hierna gaf de uitvaartleider weer een hand signaal waarna we wederom onder klokgelui langzaam en voorzichtig terug schreden naar de Diakonie Diakoniehuis Midsland Terschelling waar de condoleance verder ging. Terwijl de condoleance aan de gang was zagen we dat het graf alweer gedicht werd. We waren even terug in de tijd toen alles gedragen en gesteund werd door de buren van de plaats waar je woont. Ik begrijp nu waarom Trude en John op dit eiland zijn gaan wonen. Er kwamen veel dorpsgenoten de familie condoleren. Daarna namen we hartelijk afscheid van John, en de broer en schoonzus van Rose die John nog tot woensdag vergezelden. De taxi stond al klaar en voordat we de boot op konden hebben we met zijn zessen nog een kom snert met roggebrood verorberd in een oude zaak met de naam “t toeziend oog”. Ook vernamen we een verblijdend nieuws van nicht Floor die 3 maanden in blijde verwachting is.

We hebben de boot van 16.30u weer gehaald en 50 minuten later werd de “Tiger” afgemeerd in Harlingen, waar we afscheid namen van Bas en Floor, de kinderen van Bart en Ine die gezamenlijk per trein huiswaarts keerden. Wij kochten kaartjes voor de bus die ons naar het Parkeerterrein bracht waar de auto alweer vol ijs zat. Zo nemen we afscheid van een oud familielid en begroeten een nieuwe.

Het was een vreemde wat bizarre boottocht want zelfs aan boord kon je nauwelijks het water zien, zo dicht was de mist. De kapitein zal volledig op de radar hebben moeten varen. Desalniettemin waren we volgens plan nog voor half zes weer in Harlingen. Etentje aan boord Maasdam fam de Roos 1962

Jasja en Olaf hebben ons na een mistige autotocht ook weer veilig in Alkmaar op het station afgezet. Aangezien we nog een 25 min. moesten wachten hebben we even rond het station gekeken of er daar nog een gezellig tentje zat om te eten, maar dit bleek niet het geval. Hot had in zijn hoofd dat we een hapje zouden gaan eten in “de Bruine Boon”, een gezellig, goed en betaalbaar eetcafé waar we twintig jaar geleden al mee hebben kennisgemaakt toen we regelmatig in Leiden kwamen i.v.m. mijn “hersentumorverwijdering”. Om 20.15u zaten we daar aan tafel met om te beginnen een muntthee om weer op te warmen.

Hot nam een biefstuk champignons en ik een vispotje. Beiden waren erg lekker en ik besloot dat we allebei een cappuccino bavarois namen. We waren uiteindelijk om 22.50u thuis waar we snel onze katten te eten hebben gegeven en ons direct terugtrokken op onze slaapkamer. Er was veel na te praten.

Down to Memory Lane 2

Wat een gedoe. Ik had een mooi stukje geschreven, goed in het klad bewaard en foto's erbij gezocht. Wat ik over hield van het stukje was de foto die van mijn gezin in Tijuana, Mexico was genomen. We waren geëmigreerd naar Bellflower, California in het jaar 1959. Zuiderkruis Sloepenoefening Maasdam Mijn ouders wilden daar een nieuwe slagerij starten en dat ging niet zoals zij wensten en wilden. Ze hadden daar al supermarkten die toen in Nederland nog volslagen onbekend waren. We moesten wel naar California verhuizen want wanneer je je in de U.S.A. wilden verstigen had je een sponser nodig die borg voor je stond. Ik ben aan dit stukje begonnen want ik werd door Hot geïnspireerd. Wat hij doet kan ik toch ook, bedacht ik me. Hot is in zijn jeugd verhuisd van Wageningen, Gouda, Hilversum, Venray, Berg en Dal, Nijmegen, en Arnhem. Daar hebben we elkaar ontmoet en gezamelijk zijn we van Arnhem naar Den Haag en daarna naar Schiedam verhuisd. Ikzelf ben geboren in Utrecht, verhuisd naar Zevenaar, Bellfloower(U.S.A), Arnhem en ben met Hot dus verder verhuisd. Een aantal dagen geleden luisterde ik naar de radio en daar vertelde een schrijver over zijn emigratie van Turkije naar Nederland en de grote verschillen tussen deze beide landen want hij kwam uit een klein dorpje en onze verhalen lijken op elkaar. Memory lane 3 Toen ik dus in Amerika kwam was daar al televisie met diverse kanalen, 6 en 12 baans wegen. De radio had diverse kanalen waar je dood werd gegooid met Mexicaanse muziek, country, beach muziek en nog veel meer waar je in Nederland nog nooit van had gehoord. Ik ging daar al vanaf de 1ste dag al naar school en hoorde daar "Bla, bla bla?".  later bleek dit een vraag te zijn van wil je Elsie genoemd worden. Mijn eigen naam hadden ze nooit gehoord en alle namen werden daar veramerikaansd. Mijn broer bart werd dus Bartholimuw of zoiets. Die scholen, wat een enorm verschil. Je bleef daar tussen de middag en daar kon je zelfs warm eten. Er werden ook veel buitenschoolse activiteiten gehouden en dit werd erg gestimuleerd. Ik zat daar op koor en speelde baseball. Nou, spelen is een groot woord. Het merendeel zat ik op de bank. In 1962 gingen we weer terug naar Nederland en dat was nog moeilijker dan toen we naar de States verhuisden. maar dit is een ander verhaal. Sloepenral 2

Back in time

Vorige week liepen Rose en ik even over de boekenmarkt en kwamen zodoende bij een kraam met boeken over Schiedam. Bij die kraam stond een heer. Dhr. H. Kiela kroniekeur, zoals hij zichzelf noemt. Hij heeft veel fotoboeken over Schiedam gemaakt. Nu wilden Rose en ik graag wat meer weten over het Westen van Schiedam. Ten eerste omdat we daar nu wonen, maar ook omdat mijn ouders en mijn Opa en Oma hier op de Rembrandtlaan gewoont hebben. Mijn beide broers en zus zijn er zelfs geboren. Ik als enige van ons gezin niet in Schiedam maar in Wageningen geboren ben nu de enige van ons gezin die in Schiedam woont en nog wel op die toch wel historische Rembrandtlaan.  Dhr. Kiela had het boek over West niet bij zich op  zijn kraam en schreef ons telefoonnummer op zodat hij na het opgezocht te hebben thuis ons even kon bellen. Gisterenmiddag belde hij en wilde direct langskomen. We hebben het boek Schiedam-West en Nassaukwartier aangeschaft en ook het boek Wilton-Fijenoord van Hans van der Sloot. Hij had nog veel meer interessants bij zich maar aangezien onze portemonnee regelmatig echoot moesten we het hierbij laten. Zij het dan dat hij een foto bij zich had van de plek waar wij wonen. Hoek Rembrandtlaan Vlaardingerdijk ongeveer anno 1950 ansichtkrt v G Schutte
Rechts op de hoek is daar een dansschool zichtbaar, en daar staat ons huidige appartementencomplex. Je kunt zien dat de net geplante kastanjes aan weerszijden van de Rembrandtlaan nog heel jong zijn. Afgelopen weken is een groep bomendeskundigen de huidige kastanjes aan het keuren geweest want ze zijn ziek. Een stevige storm geeft altijd veel schade en ik ben bang dat we binnenkort een kale laan gaan krijgen. Je hebt kans dat er dan weer jonge nieuwe boompjes geplant gaan worden waarna de situatie weer zal worden zoals op deze oude ansichtkaart,  ooit gemaakt door G Schutte.

Het was een leuk gesprek met deze kroniekeur. Hij kende de zaak van mijn Opa op de Hoogstraat nog goed, en heeft in zijn boeken met toestemming van mijn neven Ted en Harry ook enkele citaten gebruikt uit het dagboek door mijn Opa geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikt. Hij kreeg hier ook even inzage in wat wij allemaal nog hebben aan foto's uit die tijd en zat zichtbaar te genieten. Leuk om zo weer eens even terug te gaan in de tijd.

Hij was ook zeer geïnteresseerd in het boek van Oom Huub over zijn ervaringen op de Willem Barentsz, Nederlands eerste Walvisvaarder na de Tweede Wereldoorlog. Hij heeft een kopietje meegekregen van me. Zo nu ga ik na mijn ronde met Jesse gauw mijn bed weer in. Het gaat langzaamaan weer een beetje beter. De dokter mailde me gisteren avond nog dat mijn bloedwaarden goed waren en dat ik alleen goed moet rusten, maar mijn medicatie niet hof aan te passen. Tot zover. Gegroet.

Metrosafari met kleindochter 3a

Dit keer een stuk over de Metrosafari met Lotte onze kleindochter van mijn hand. Zowel Rose, Lotte en ik waren allemaal voorzien van een fototoestel 0001 Hot Rose + Jesse voor M Station Troelstralaan L

Alleen Jesse ging mee als model. Lotte had in het begin zoiets van wat gaan we in vredesnaam doen? Maar toch was zij snel om en kreeg al fotograferende de lol snel te pakken. Deze foto is van haar hand voor het Metro station waar we vertrokken en ook weer eindigden. Persoonlijk vind ik dit ook een heel mooi station. Het ligt half bovengronds en half ondergronds. Vanaf het perron lijk je ook zo op een waterpartij waar Jesse's lievelings waterhoentjes zich vaak laten zien. In verband met het gips van Rose en i.v.m. mijn spierziekte komt het goed uit dat we er vrijwel bovenop wonen.010 Station Troelstralaan perronsZoals je hier links kunt zien kun je er zowel overdekt op een Metro wachten als in het zonnetje of de regen. Gisteren waren een heel stel schoonmakers bezig met het schoonmaken van het glazen dak. Ook een leuke bezigheid om te aanschouwen.

Nu weer verder. Rose en ik waren ook nog nooit eerder richting "de Akkers" gegaan, dus voor ons was het ook een ontdekkingstocht. Eerst werd ons eigen station flink op de foto gezet.009 Sration Troelstralaan perrons

Bij het eerste metrostel dat kwam stapten we in. Het was een gloednieuwe Bombardier. Een metrostel dat langer is dan die hiervoor geleverd werden. Anderhalf maal zolang, zodat je met twee metrostellen hetzelfde aantal passagiers kunt vervoeren als met drie oude. Deze treinstellen bestaan uit drie delen. Zijn hartstikke mooi, voorzien van camera's, groene zachte zittingen en heel veel aluminium. Stilstaand hoor je ze meer dan wanneer ze rijden. Dat is de air-conditioning. Binnen de kortste keren waren we op M station Vijfsluizen. Daar er weer uit. Daar op de grens van Schiedam zie je024 BMW Mini, laar voor ruimtereis

de haven van Vlaardingen, met twee SF achtige enorme kranen, dan zie je ook de Paddenstoel van Mammoet,Mammoet

het giga vervoersbedrijf welk oa. de Russische onderzeeër021 SF achtig "de Koersk" gelicht heeft. Wij, Rose en ik gaan daar binnenkort ( 19 oktober) met de WereldwinkelMammoet paddenstoel getoond in Zoom medewerkers een bezoek brengen. Daar verheug ik me ook al op. Daar hebben we ook bij de plaatselijke BMW dealer een leuke foto kunnen maken van zo'n moderne BMW Mini.Mammoet paddenstoel op weg naar plek in Schiedam



Het M Station Vijfsluizen heeft ook een mooie vorm. Het ligt in de bocht voor de Beneluxtunnel en ligt boven een viaduct en een busstation. Hoge roltrappen geven toegang tot dit Metrostation. 027 Lijnenspel 028 Alledrie fotograferende We gingen ook even naar beneden. Rose, Jesse en ik met de roltrap, en Lotte steevast met de trap.038 Dubbele Concentratie 

035 Lotte 039 Dit zagen ze Ik krijg deze reportage wederom niet af. Sterker nog ik ben pas bij het eerste station. Er komt dus weer een vervolg in de vorm van b-c-d e.d. Mensen die alle foto's willen zien, die moeten even een mailtje sturen, dan krijgen ze een gepersonifieerd linkje naar de hele reeks op facebook. Gegroet en later meer.