Officieel beter gemeld

Ik heb me vanmorgen bij mijn direct leidinggevende beter gemeld. Ik ben nu dik 10 dagen koortsvrij en mijn conditie gaat heel langzaam weer wat de goeie kant op. Wel duurt het afbouwschema van de Prednison nog tot eind juni. Ja, je ziet het goed, eind juni. Je zit van de ene op de andere dag van 5 mg op dertig, maar het afbouwen is een heel andere zaak. Eerst iedere drie weken 5mg, en nu zit ik dus op 15mg en nu gaat het verder per 2,5mg per drie weken. Zucht. Voorlopig zal ik dus nog wel even last hebben van die heftige troep, maar er buiten kan ik niet dus klagen heeft ook geen zin.

Gisteren hebben we samen een heerlijke verjaardag van Rose gevierd. We zijn met Jesse naar de Blaak markt geweest en hebben onder andere 2 drakenschepen uit Azië op de rommelmarkt gekocht en een nieuwe palm voor in de huiskamer. Het staat prachtig. Alleen het door mij in Engeland gekochte cadeautje is nog steeds onderweg.

De spekstenen witte Afgaanse ketting is opnieuw door de juwelier geregen, schoongemaakt en voorzien van een fatsoenlijk slot en staat werkelijk prachtig om haar nek. We zijn allebei dik tevreden met het resultaat. Rose gaat zo meteen met Jesse en grote ronde lopen en ik ga een uurtje heel rustig zwemmen in huize Frankeland. Tot zover deze Update. De groeten en iedereen een fijne dag toegewenst.

NL Doet Oranje Fonds Rembrandtlaan Schiedam

Vanmorgen vroeg al zag ik een aantal

Wereld Winkel Etalage op Hoek Rembrandtlaan

erg actieve mensen uit de buurt die zich vaak bezighouden met het zo leefbaar mogelijk houden van onze buurt.

Zo hebben ze zich erg ingezet voor het toonbaar maken van een pand waar wij op uitkijken. Er zat vroeger voor we hier woonden een goeie en goedkope keurslager, maar het is een verpaupert pand waar alleen de slopershamer nog goed voor is. Een tijdje geleden zaten er krakers, en een paar maanden geleden is er een groot doek omheen gespannen van een zelfportret van Rembrandt. Daaronderr hebben ze platen hout neergezet en daar wat vitrines ingezet. Vandaag hebben die

De buurt aan het werk NL Doet

buurtbewoners zich met verf bewapend en die platen en vitrines geverfd en gevuld. Een van de zeven vitrines is nu dan ook gevuld met wat etalagemateriaal van de Wereldwinkel.

Het ziet er in ieder geval wel weer wat toonbaarder uit. Kijk maar mee.

Rose neemt me mee

Vandaag neemt Rose me mee. We gaan voor het eerst sinds lang weer eens uit eten. Ik verheug me er al op. Eerst wilden we dit as. dinsdag doen, maar dan hebben we ook vlak daarna een vergadering met de Vereniging van Eigenaren van ons appartementencomplex, en dan is het niet handig als we een glaasje

Café Sjiek Schiedam

op hebben. Kortom we gaan in plaats daarvan vandaag. We gaan naar café Sjiek. Verslag volgt nog. We hebben een goeie week achter de rug. Ik werkte vrijdag, zaterdag en zondag. Drukke maar goeie diensten. Toen maandag vrij waarop we ‘s middags naar Delft afgereisd zijn en heerlijk gegeten hebben bij Juliëtte en Marianne. Die twee hadden gezamenlijk een heerlijk maal bereid en als toetje hadden we een gecaramaliseerde appeltaart. “Tarte Tatin” geloof ik heette deze waanzinnig lekkere en zoete taart. Het was al de tweede keer dat we in de buurt van mijn verjaardag daar waren. De vorige keer toen ik vijftig werd en toen hadden ze zich ook al zo ongelooflijk uitgesloofd. We hebben wel even behoorlijk moeten uitbuiken na afloop. Daarna dinsdag en woensdag weer gewerkt en vervolgens vier dagen vrij. Ongekende luxe. Wel beleefde ik dinsdagavond weer een avontuur. Ik ging al op de kou aangekleed nog even de woonkamer in om een aantal patiënten sterkte te wensen en afscheid te nemen omdat zij de volgende dag met ontslag zouden gaan en ik deed mijn wanten even uit om ze een hand te geven. Nu bleef mijn rechter want hangen aan de ring die ik al sinds de dood van mijn vader dagelijks draag. Het is de gecombineerde oude trouwring van mijn Opa en Oma van vaders zijde die voorzien is van een diamantje. Ik trok door en op dat moment is kennelijk de diamant uit zijn zetting getrokken, want bij thuiskomst merkte ik dat de diamant er niet meer in zat. Ik balen als een stekker. Nog even opnieuw aangekleed en gaan zoeken, maar hij zat niet in mijn handschoen en lag ook niet op een zichtbare plaats. Ik mijn werk nog gebeld en aan de nachtdienst gevraagd of hij in de huiskamer ter plaatse goed wilde kijken. Geen telefoontje meer ontvangen. Ook de ochtenddienst nog even gebeld en gevraagd of zij ook nog konden kijken, maar ook dat zonder resultaat. Ik ben gaan slapen met het idee ‘m gewoon kwijt te zijn. Ook met het idee om er dan maar een ander steentje of een stukje zirkonium of een stukje bergkristal in te laten plaatsen. Zoiets kan natuurlijk gewoon gebeuren. Ik ook woensdag weer naar mijn werk. Eerst gewoon overgedragen en daarna op mijn gemak de bank, de stoelen in de huiskamer nagekeken en zelfs de TV kast met hulp van een van de patiënten even naar voren getrokken. Er was al schoongemaakt, dus zonder veel hoop en ook zonder succes. Later op kantoor ook even de twee laden kasten onder het werk bureau van zijn plaats getrokken en bij de laatste glinsterde er iets, waarvan ik eerst dacht aan een stukje plastic of een scherfje van een kop, maar wat later bleek wel degelijk mijn diamant te zijn. Ongelooflijk. Op een plek waar ik geen enkele verwachting bij had ‘m weer gevonden. Ondertussen ligt de ring sinds donderdag alweer bij de juwelier die het diamant weer op zijn plek gaat zetten. Wat overigens ook bleek dat vier van de acht pootjes uit de zetting al lang verdwenen waren en dat de steen alleen maar op raadselachtige wijze al die tijd heeft kunnen blijven zitten. Vanaf oplevering zal ik in ieder geval

Verloren en Gevonden

jaarlijks de juwelier even laten kijken naar de stand van zaken. Ik ben wel erg blij dat ik vanaf as. zaterdag mijn ring weer vol trots compleet kan dragen. Het heeft net als de overblijfselen van mijn vader’s zegelring duidelijk toegevoegde emotionele en historische waarde.

Voor de rest pogen Rose en ik ons zo goed als mogelijk voor te bereiden op de vergadering van as. dinsdag. Er zijn de afgelopen 15 jaar veel nodeloze fouten gemaakt binnen onze VvE. Dat hebben de meeste bewoners ook gewoon laten gebeuren, en daar moet nu een einde aan komen. We hebben al vier offertes binnen van andere administrateurs, en daar zit er een bij die sterk de indruk geeft verstand van zaken te hebben en als het aan mij ligt neemt dat bedrijfje de administratie over, maar ook voor het eigen appartementsbestuur ligt er vanaf nu meer werk. We moeten altijd zelf meerdere offertes aanvragen, want zoals tot nu toe met alleen vriendjes van de huidige administrateur gaat het niet langer. Die draaien ons een poot uit en leveren geen kwaliteit.

Ons gelukkige Griekse meisje met jas "Jesse"

Ik ben langzamerhand klaar om richting stad te gaan lopen. We nemen Jesse niet mee. We hebben trouwens wel een leuk nieuwtje. We hebben een jas voor Jesse gekocht. Ja uitgerekend nu het morgen gaat dooien. Nee, we hebben een wax jas voor haar gekocht. Onze prachtige Griekse Staander heeft nog steeds geen grammetje vet aan haar lijf en heeft vooral als we even stil staan het erg snel koud. Daarvoor hebben we nu bij Lou van Anloma Dierenvoer een prachtjas voor haar gekocht. Jesse zelf moet er wel sterk aan wennen. Haar eerste tochtje poogde ze ‘m steeds uit te gooien, maar het klittenband is sterker en ze is er nu al wel aan gewend en laat haar staart er niet minder op kwispelen. Het staat overigens ook wel erg stoer. Ik zal binnenkort even een foto laten zien.

 

Geslaagde afscheidsavond school Rose

Ingang HBS s'Gravendijkwal Rotterdam
Dinsdag had ik een off day. Desalniettemin togen we naar de markt, en uiteindelijk heb ik de dag goed overleefd. Die dag twijfelde ik erg of ik woensdag wel samen met Rose naar de afscheidsavond van haar SKVR van dit seizoen mee kon. Gelukkig voelde ik me na een redelijke nacht al wel wat beter. Ik ben dus op mijn speciaal vrijgevraagde avond meegegaan naar het atelier van Nico K. Haar docent. We waren daar een jaar eerder ook al. HBS_s_Gravendijkwal De laatste jaren is de gewoonte gegroeid dat ik op open dagen en of de slotavond meega met Rose en dan de avond poog vast te leggen op de foto. Dat heeft al tot leuke reportages geleid. Nu ben ik echter nog bezig met de verwerking. Ik ben intussen helemaal geaccepteerd en niemand gaat speciaal staan voor de foto's, en dat geeft de leukste en spontaanste beelden. Hogere Burger School s'Gravendijkwal Rotterdam Dit atelier zit in een prachtig oud gebouw aan de s'Gravendijkwal in Rotterdam. Het is de oude Hogere Burgerschool. Grote ruimte, hoge plafonds, hoge mooie ramen, en een magnifieke ingang en trappenhuis. De foto rapportage volgt wanneer hij gereed is. Gegroet.

Tijdens wandeling met Jesse even langs Circus Renz Berlin op de Schiedamse Maasboulevard

Vanmorgen in de miezer regen liepen Rose, Jesse en ik even langs de HSM, de West Frankelandsedijk, Zwembad Zuid en daar richting de Maasboulevard. 02 Circus aan het inpakken Aldaar bleek Circus Renz bezig te zijn met opbreken. De grote tent stond nog en de kamelen stonden buiten. He geheel maakte een ernstig armoedige indruk. Oh, wat vond ik het vroeger leuk als het Circus in de stad kwam. Bewust heb ik dat voor het eerst meegemaakt in Hilversum waar ze vlak achter de st Willibrordus kerk hun tenten opsloegen. Ik was daar als het aan mij lag volcontinue te vinden en mijn ouders moeten me echt weghalen daar. Meestal lukte het me wel om door mee te helpen en/of reclame te maken vrij kaartjes te bemachtigen. 05 De kamelen Nu echter zag ik eigenlijk alleen de toch wel erg verwaarloosde beesten en de armoedige caravans van het personeel. Het lijkt me een moeilijk en armalig bestaan. Circus Renz Berlijn 3 Dat zal het toen waarschijnlijk ook al zijn geweest, maar de glamour waar het toen vol mee zat lijkt het geheel te hebben verloren. Ik weet wel Circus Renz Berlijn 16 Olifanten dat als ik de heen en weer schuddende koppen van de olifanten zie, je tegelijkertijd ziet dat die beesten er ook niet Circus Renz Berlijn 19 Olifanten in de piste gelukkig zijn. Zo voeg ik ook Circus Renz Berlijn Kamelen in actie een plaatje toe van de kamelen en dat spreekt ook voor zichzelf. http://www.circus-renz-berlin.nl/ 

Het grote werk is begonnen.

Zoals Rose en ik afgesproken hadden hebben we dinsdag alleen maar bijgekomen van het werk en de nachtdiensten, en daar heerlijk van genoten. Gisteren zijn we begonnen met het uitruimen van onze huiskamer. Wel hadden we als voorbereiding hierop iedere keer als we naar onze slaapetage gingen een vaas, wat cd’s, dvd’s of andere kostbaarheden mee naar boven genomen, om zo in ieder geval geen talloze keren naar boven te hoeven gaan met het idee, dit heeft geen nut. De 44 platen multiplex zijn gebracht en het nieuwe al op maat gezaagde werkblad voor ons multikamertje. Dat kamertje is op een paar likjes verf na nu ook gelijk klaar. Alles naar boven gebracht, en vervolgens met een karweitje helemaal de mist in gegaan. Ik wilde een stopkontakt verplaatsen, er volgde een klap, waarop volgde dat we van 15.45u tot 20.15u zonder stroom zaten. Onze nieuwe pechhulp verzekering bood geen uitkomst, maar gelukkig 2 monteurs van Eneco wel. Die hebben in het restaurant beneden ons, onder onze trap een grote stop vervangen voor maar liefst € 90,-. Toch waren we intens gelukkig dat we weer stroom hadden, want we konden echt niet verder. Vandaag zijn we met schuren, stucken, zagen, boren schroeven en verven verder gegaan, 05_ongelukkige_jesse dit tot grote wanhoop van Jesse, die haar huis haar huis niet meer vind. Eigenlijk had ik nauwelijks puf meer voor een stukje, en ik zal straks erg lekker pitten, net als Rose. Vandaag bleek wel weer dat we kunnen samenwerken als een gigantisch team. Rose is vandaag op momenten die we niet konden samenwerken bezig geweest met krabwerk aan onze lange trap.

Alleen, blijkt ook wel weer dat onze lijven dit soort van werk niet gewend zijn. Ik heb nu al stevige spierpijn, en pijnlijke handen, en het werk aan onze vloer moet nog beginnen. De volgende foto’s laten zien dat een eerste laag verf de huiskamer al heeft verfraaid.03_hot_aan_het_schroeven_of_boren 07_stucwerk 09_nahijgen_na_eerste_verflagen

Nacht 4, Dag Avond ……………………………………………. DAK

Er lijkt aan deze nachtdienst geen eind te komen, op weg naar huis vanmorgen 07.45u werd ik al gebeld door Rose. De dakdekkers waren er al geruime tijd, en onze Buu(r)m(an) wilde niet wakker worden. Dus Rose stond er alleen voor. De beide dakdekkers waren al begonnen met het scheppen en losbikken van het grind van ons dak.001_grind_scheppen Vervolgens moet al dat grind, vermengd met grond en onkruit, en rommel in zakken geschept worden. Die zakken worden ongeveer tot 30kg gevuld want ander worden ze onvervoerbaar.002_grind_in_zakken_doen Een lift achter ons huis bleek niet handig, omdat zo’n lift ook wel gebruikt door verhuizers de knik niet kan maken over ons dakterras/balkon heen. Dus kwam er zo rond 14.00u een grote oplegger, met een hoogwerker daarop.002a_de_hoogwerker_arriveert Dhr. Doornbos van het verhuurbedrijf bracht 1 van zijn vele hoogwerkers zelf, maar moest vervolgens de dakdekkers nog wel les geven in hoe je met zo’n zwaaiapparaat omgaat.002d_de_hoogwerker_arriveert 003a_uitleg_over_de_werking_vd_hoogwerke 004b_uitleg_over_de_werking_vd_hoogwerke Vervolgens na de uitleg de proef op de som, zo nu en dan vervaarlijk gezwaai van het apparaat, en ook doordat dit ding nogal schokkerig werkt, soms rakelings langs de metalen pijpen achter ons huis, of het balkonhek, of de dakrand. Dit was een van de redenen dat zowel Buum, als ik er bij wilden blijven, en zoals te zien heb ik veelvuldig foto’s gemaakt.16_steeds_meer_grind_in_zakken Het dak kwam steeds voller te staan met zakken, en de zakken raakten op. Dus tijd om met het monster te gaan werken, en zakken naar beneden te vervoeren en materialen, en isolatie naar boven toe te brengen.18_compact_bijelkaargeruimde_daktuin We hadden als voorbereiding ook al onze planten en bomen compact in een hoek bijelkaar gezet.19c_dakbedekking_richting_dak 19i_dakbedekking_richting_dak 20_dakbedekking_gearriveert_op_dak 21_grind_naar_beneden 21d_grind_naar_beneden_vervaarlijk_zwaaiIk was tegen 16.00u erg blij dat de werklieden het voor gezien hielden, al hadden ze ook na de laatste foto nog behoorlijk wat werk. Zo is zo’n hoogwerker erg lastig te parkeren, en ook moest al het grind bij aankomst in Hendrik Ido Ambacht nog in een container geladen worden.

Een speciale gebeurtenis, na 79 jaar een nieuw dak aanschaffen, maar ik heb wel respect voor de twee heren die dit zware werk doen.   22a_hij_pakt_gewoon_2_zware_zakken_grind 27_besturing_van_beneden_af 28_grint_past_niet_meer_op_de_vrachtwage 29b_isolatieplaten_naar_boven_toe_bestur 29d_isolatieplaten_naar_boven_toe_bestur 31_het_spul_is_boven_voor_vandaag_en_het 32e_vertrek_na_1e_dag_bbrrrrr