Zucht van verlichting

 

!! ZUCHT !!

 

Vanmiddag had ik een gesprek met de collega’s van het collegiale opvangteam op mijn werk. Het gesprek was bedoeld om even wat onduidelijkheden die gerezen waren over het opschrijven van voor de Agressie Opvang Groep gemaakte uren. Mijn nieuwe baas had me op 28 december onverwachts uitgenodigd voor een gesprek hierover en die was er vanuit gegaan dat alle als overuren opgeschreven uren, uren voor het opvangteam waren. Nu bleek bij terugkijken in mijn agenda en het dienstrooster in de computer dat in de weken die eruit sprongen ik hoofdzakelijk veel overuren gemaakt heb op verzoek van de leidinggevende zelf, ter vervanging van ziekte van collega’s en op momenten dat collega’s op andere afdeling hulp nodig hadden. Dat die uren dus op een misverstand berusten en dat het hele gesprek van de 28ste december dus op een misinterpretatie had berust.

Verder speelt natuurlijk qua spanning ook nog steeds het feit dat door gebrek aan nachtdiensten mijn baas erg graag zou zien dat ondanks mijn ziekte ik weer nachtdiensten zou gaan draaien. Ik moet me daar maar niet al te druk over maken want mijn behandelaar en het gezond verstand zal toch uiteindelijk wel de overhand krijgen. Daar moet ik tenminste maar vanuit gaan om me niet gek te laten maken.

 

!!!!! ZUCHT !!!!!!

 

Ik vind dat wel veel lastiger sinds ik multi medicijngebruiker ben geworden nu dik vier jaar geleden toen mijn Poli Myositis werd vastgesteld en ik mijn hele leven daarop heb moeten veranderen van structuur. Paniek steekt veel eerder de kop op en dat is een lastig punt. Die zucht van verlichting vanmiddag doet wel goed, maar spanning die zich sinds de dag voor Kerst langzaam opgebouwd heeft is niet direct weer weg. Dat kan nog wel effe duren.

Hoe kunnen ze je ziek maken? Is de vraag. De kilheid van de brief van mijn baas deed me geen goed, en ik heb nu natuurlijk al een nette brief terug geschreven, maar soms is het niet gemakkelijk om dan niet een zelfde soort kille brief terug te schrijven. Het is de kunst om netjes te blijven.

Soms is dit dagboek dan toch wel erg waardevol om de frustraties een beetje weg te schrijven.

Het vertrouwen in de collega’s van het opvangteam is na het gesprek ook weer helemaal als vanouds dus daarover ben ik ook weer gerust. Het had even een knauw gekregen omdat ik dacht dat er een achter mijn rug om me had laten vallen, maar dat bleek ook gebaseerd op een miscommunicatie. Gelukkig maar. Mijn buik begint toch al weer een beetje rustiger aan te voelen.

Bezoek goed begonnen

Vanmorgen vroeg opgestaan. Ik zelf had een onrustige nacht, en er lagen vanmorgen genoeg doedingen voor ons klaar om de dag bijtijds te beginnen. Vandaag krijgen we onze kleindochter te logeren op eigen verzoek en dat is helemaal top. Ze is 17 en ja dan is het altijd maar weer afwachten of ze dat soort zaken nog leuk vinden of niet. Nu. Inmiddels is ze gearriveerd. Vorig jaar tijdens een schooluitje naar London had ze kennisgemaakt met

Goed Begin

Primark en zo’n winkel blijken we in Rotterdam ook te hebben en daar wilde ze haar bezoek graag beginnen. We kregen een telefoontje wanneer ze op station Schiedam Centrum zou aankomen en Rose en ik hebben haar daar om 11.20uur vanmorgen ontmoet. Vandaar naar Alexander waar in de Oosterhof een grote vestiging van Primark zit. Volgens mij in een voormalige V&D of zo. Wij kenden de winkel ook niet en dachten dat het op derde Kerstdag wel rustig zou zijn daar, maar daar zaten we erg dik naast.

Volgens Lotte kan het nog veel erger en drukker, maar mijns inziens was het er erg druk. Ze gebruiken er hetzelfde concept als bij de Action. Een lange rij Kassa’s met een lange rij ervoor en eerlijk is eerlijk, daar gaat het ondanks de giga hoeveelheden spullen die de klanten daar afrekenen gaa thet wel snel en erg efficiënt. Ze hebben er erg veel en de prijzen zijn ook redelijk schappelijk. Rose heeft eindelijk een rugzak die ze zocht en ik kwam goede schoenen tegen voor weinig geld. Daarnaast hebben we veel kleding, schoenen, tassen, een jas en dergelijke gekocht en kwamen na een vervolg rit met de Metro aan op de markt bij de Blaak. Ook daar hing een gezellige sfeer en we hebben er de inkopen gedaan voor een lekkere roerbak schotel waar ik zo aan ga beginnen.

Tot nu toe is het gezellig en aangenaam met zijn drietjes, alleen Jesse was net iets te enthousiast voor Lotte. Ze wil uit pure blijdschap nog wel eens even springen als ze je ziet en dat vind zij wat minder. Ook kusjes geven doet ze graag en dat gaat Lotte net te ver. Tot op heden vind ik de logeerpartij geslaagd, al heb ik daarna even lekker bijgeslapen. Nu na een lekkere bak koffie verkeerd die Rose zojuist voor me gezet heeft ben ik wakker genoeg om te beginnen aan het tweede deel van de dag. Ik ga nu koken, en hou het hier voor gezien. Gegroet.

GROF SCHANDAAL

Ondanks dat het duidelijk was dat het een politieke benoeming zou worden heeft het kabinet ook dit onzalige plan om minister Donner te benoemen bij de Raad van State gewoon doorgezet.

Het is duidelijk dat het feit dat er geen vertrouwen meer is in de politiek onze regeerders geen barst uitmaakt en dus kan ook dit er nog wel even bij.

Deze man mag zometeen dus zaken gaan beoordelen die hij zelf heeft voorgesteld en gemaakt. Het is te gek voor woorden. Wat kunnen we hier in vredesnaam nog aan doen?

Wat deze premier flikt samen met zijn vice premiers uit het Limburgse land is werkelijk alle fatsoensnormen voorbij. Wanneer stopt deze krankzinnige vertoning van onkunde?

Wauw, ik kan er weer in!!

GGrummfff, na een poging of tien lukte het me in te loggen.

Wat een geklooi zeg. Maar genoeg erover. Ik wil er geen woorden meer aan wijden.

Ik zit nog thuis, snotterend, met koppijn, spierpijn, watten in het hoofd, een gesloten neus en zere lippen door het ademhalen via mijn mond, koorts en ik heb even wat energie voor een momentje achter de computer. Rose verwent me met liefde, warmte, aandacht, fruithapjes, allerlei huismiddeltjes als sinu solv spray en versterkende capsules, een grog voor het slapen gaan, uitgeperste citroenen met honing, rum en gekookt water. Ik weet niet of het allemaal helpt, maar ik slaap er ondanks luchtgebrek redelijk op.

Je wordt er wel goed moe van, en we kunnen de wasmachine bij wijze van spreken wel aan het draaien laten want ik transpireer wat af. Om nu te zeggen dat het alweer de goede kant opgaat, HHMmmm. Nee, dat kan ik nog niet zeggen. Wel heb ik net een ontbijtje op, en dat smaakte wonderwel. Kortom het hele gebeuren is niet eens goed voor mijn lijn!!.

Zo kan je natuurlijk wel blijven klagen, dus ook hier stop ik nu weer mee. Sterker nog mijn inspiratie is op. Rose is naar de pijnpoli van het st. Franciscus voor een vervolg bestraal behandeling. Bij momenten denkt ze dat het helpt. Ik hoop het. Rose is overigens knap druk. Ze heeft gisteren de Kerstetalage van de Wereldwinkel gemaakt. Zonde, dat ik haar niet kon helpen want ik doe dat normaliter ook met veel plezier, en nu heb ik ‘m nog niet eens gezien. Verder is het bestuur gisterenavond samen gekomen om de Kerstpakketjes voor de medewerk(st)ers in te pakken. Ik kon er niet bij zijn, maar heb wel 28 originele Kerstkaarten geschreven, om bij de pakketjes te voegen.

Volgende week is het alweer tijd voor de laatste algemene ledenvergadering van dit jaar. Ik zal ook nadrukkelijk moeten zeggen dat als er geen nieuwe bestuursleden naar voren komen de winkel dicht moet. Als Rose en ik er per september mee stoppen, dan is het onmogelijk voor de overblijvenden om dat met zijn tweetjes voort te zetten. Ik hoop overigens dat ik me volgende week wel beter voel, want anders zal Rose dat moeten doen.

Ook belde gisterenmiddag mijn baas al op om te vragen wanneer ik weer zou komen werken. Ik kon er onmogelijk een antwoord op geven. Af wachten maar. Voor nu gegroet. Ik ga plat!!

December

Goedemorgen lezers,

Het is weer donderdag en het is ook alweer december. Ik ben op wat verplichte telefoontjes na gelukkig vrij. Een daar giga aan toe. Ik liep net buiten met Jesse nog in het donker, en het was knap vochtig en fris buiten. Ik had net voor de tichtste maal mijn hand vol pillen tot me genomen, en aan Rose uitgelegd wat het allemaal was en die zei dat ze het knap vind dat ik dat iedere donderdag doe, inmiddels al jaren. Ja wat zeg je hier nu op? Eigenlijk is het wel knap, maar aan de andere kant doe ik het er goed op en dan wordt zelfs zoiets volstrekt normaal. Kortom ik had weinig repliek, maar het maakte me wel weer even bewust van mijn eigen kwetsbaarheid. Ik liep daardoor gesteund door een complimentje even buiten en droomde dat ik door het bos zweefde. Een leuk begin van de dag en deze maand. Gegroet.

Een wandeling met Jesse. Donderdag 24-11-2011!!

Gisteren was Hot aan ‘t wikken en wegen of hij vandaag zou gaan zwemmen. De mist, die de afgelopen dagen ons kikkerlandje bedekte is funest voor zijn spieren.  Vandaag is die, gelukkig verdwenen en Hot voelt zich daardoor een stukje fitter. Dus is hij gaan zwemmen en zijn Jesse en ik aan elkaar veroordeeld. Ik pakte mijn fototoestel, want onderweg kom ik een stuk aangeplakt  plastic aan een tak tegen en dit heeft een vreemde vorm. Een van mijn terugkomende thema’s van mijn fotomap is “afval”. Ik maak daar vreemde foto’s van. Dus togen Jesse en ik richting Maasboulevard. Elk van ons keken in een andere richting. Jesse laag bij de grond en ik hoger. We hadden onze eigen kleine conflictjes. Jesse wil blijven snuffelen en ik wil verder, Jesse wilde richting een andere hond en ik naar de andere kant. Ik kwam bij mijn foto object en dus werd Jesse vast gezet en er werden wat kiekjes gemaakt. Ook van bladeren bedekt met kleine waterdruppels. Daarna liepen we verder naar ons meditatie plekje op het ponton langs de Maas. Daar maakte ik nog meer foto’s want de sky line van R’dam is ernstig mooi. We liepen verder over de waterkering die na 1953 is aangelegd. Er staat daar nog een café dat vroeger diende als telefoonplek voor (binnen)schippers die de reders en hun thuis belden zodra ze aan waren gekomen.  Het zal toen wel als louche plek zijn betiteld en misschien nog steeds wel. Terwijl ik er langs liep zag ik een aantal mannen lopen en eigenlijk dacht ik gewoon “Een groepje Mannen”.  Maar ze gingen de kroeg binnen en schreeuwden “Zitten blijven!! Politie! Politie!! Zitten blijven!!” Dit kom ik niet dagelijks tegen. Weer liepen Jesse en ik verder. We liepen verder en toen we op de BK laan liepen zag ik een man of vrouw in het geel die midden op de weg liep. Hij liep heel bedaard tot ergernis van de medeweggebruikers die al toeterend hem probeerden te passeren. Hij ging op een gegeven moment op de hoek van de straat zitten. Er stopte een busje, de chauffeur stapte uit en probeerde contact met de man te krijgen. Dat lukte niet dus belde hij 112 en waarschijnlijk bleef hij wachten totdat of de ambulance of politie kwam om het over te nemen. Een paar minuten later waren we thuis. De wandeling was niet zo als anders.