Afscheid en Verbetering

Vrijdag kwam er per post een overlijdensbericht. Het was een niet geheel onverwacht bericht. Het gaat over de zus van mijn Peettante. Zowel mijn Peettante Mien als mijn Peetoom Ad zijn al sinds jaren dood en ondanks dat feit hebben Rose en ik altijd contact gehouden met haar zus Trees en haar vriendin Ingrid. Tot en met de laatste Kerst wisselden we updates uit en dat was ook de reden dat we wel wisten dat het niet meer zo lang zou duren. Toch heb ik de contacten altijd als heel waardevol en warm ervaren. Ook met Ingrid, die een zeer gestudeerde vrouw is, was het contact altijd heel normaal en ook al kwamen er onderwerpen voorbij waar ik niet al te veel van begreep was het toch altijd fijn om met hen beiden te spreken. Ik vind het dan ook bijzonder trietst dat ik vandaag door mijn koorts en toestand niet naar het afscheid toe kan gaan. Wel heb ik afgelopen vrijdag direct mijn gezinsleden op de hoogte gebracht en Ingrid uitgebreid geschreven en gecondoleerd. Weer een contact uit uit de oude doos voorbij. Ik zal er in gedachten veel zijn vandaag.

Gisteren heb ik mijn eerste hoofdstuk Vervoermiddelen op facebook gezet. In dit geval het hoofdstuk Bussen A Wereldwijd vanaf 1900. Er zitten werkelijk fantastische exemplaren bij. Die maken ze tegenwoordig niet meer. En als je nu denkt dat we nu aerodynamisch bezig zijn, moet je maar eens een blik in de vijftiger jaren werpen. Ik voeg even een linkje bij. Bussen A Wereldwijd vanaf 1900

Bussen ACF Brill H-9-P SFe H9P 1938

Zo, ik ga nu eerst even met mijn baas overleggen hoe we deze week verder moeten gaan. Ik kan nog niet aan het werk gezien mijn koorts, maar de dr. had geukkig wel goed nieuw. Het enzymgehalte(het CK) in mijn bloed wat eerst tot 700 gestegen was is gezakt tot ongeveer 400. Nu daar nog de helft van en dan zit het weer op normaal niveau. Wel mag ik van hem alvast gaan zakken met de hoeveelheid Prednison. Ik heb nu dik twee weken 30mg p/d geslikt en mag nu naar twintig mg per dag. Ik hoop dat dit ook mijn gezwollen gevoel weer een beetje zal gaan normaliseren. Ik hou nu een hoop vocht vast. En nu ook maar weer zien dat ik langzaamaan weer een beetje conditie terug ga krijgen.

Voor nu vind ik het genoeg. De groeten.

Advertisements

Ontwrichting

We wonen op een laan. Een mooie laan met grote kastanjebomen. Deze zijn ergens in de jaren 50 van de vorige eeuw geplant. Ze zijn goed gegroeid en gaf de laan een goede allure. Er woonde toen een populatie die bestond uit de gegoede bevolking van het mooie Scyedam. Je was wat wanneer je hier een huis kon betalen. Hot en ik zijn hier in de 90ger van alweer die vorige eeuw gaan wonen. De populatie die er toen was zijn verhuisd naar een betere wijk. Nu wonen we in een multi cultie (een vervloekte term) populatie bestaande uit o.a Nederlanders, Polen, Tjechen, Turken enz. in onze wijk. Dit vinden we leuk, deze diversiteit. Nu, zijn de bomen ziek. Er is dus afgesproken ze te kappen, onze laan te rervitaliseren en herplanten. Mooi, heel mooi. Alleen was dat niet tegen de vogels gezegd. Dus een week geleden kwam er een jong stel Vlaamse gaaien hun nestje bouwen in onze oude vermoeide kastanjeboom. Wat een werk was dat en het was een vreugde om dat te volgen.  Er werden takken verzameld. Deze werden zorgvuldig door hun beiden vervlochten tot een mooi takkerig nest. Het was veel werk en ze waren nog niet klaar. Tot vanmorgen. De machines werden uitgeladen. Ik liet Jesse uit voor haar 1ste ronde en toen we terugkwamen was de boom weg. Hot en ik keken naar buiten en zag hoe een van de gaaien aankwam met een takje en….. We werden er weemoedig van en troostte ons met de gedachte dat ze gelukkig nog geen eieren hadden gelegd en nog tijd hadden om een ander nest te bouwen. Vreemd genoeg dacht ik hieraan en ook aan het verhaal van de EU voorzitter die ons vertelde dat we niet moesten klagen dat we zoveel moeten bezuinigen. Er waren andere landen die het moeilijker hebben en meer moeten bezuinigen. Dat kan hij gemakkelijk zeggen met zijn mooie salaris en riante afvloeingsregeling. Ik voel me nu nog meer een met die Vlaamse gaaien. Onze boom wordt niet ineens gesloopt maar beetje voor beetje worden onze taken afgezaagd.

Zaterdagmiddag

Het is zover. Vandaag heb ik de laatste foto’s van de familie van Hot ingescanned. Dubbele gevoelens daardoor. Ik kan nu aan mijn eigen werk beginnen dat me door mijn peut is verzocht en ook mijn eigen verleden scannen. Eerst natuurlijk het kluswerk beginnen en afmaken. Maar toch, ik zal die oude foto’s van nu af aan niet meer zo vaak zien. Een aantal foto’s waren voor de oorlog genomen. Vreemd, die blije mensen te zien die toen niet wisten dat er nog harde en bittere oorlog’s jaren zouden komen. Ik heb bij de papieren van Hot zijn ouders ook nog oude briefjes van de Duiters gevonden die de familie kreeg toen de vader van Riet, Hot’s moeder in het gevang zat in Westerbork. Misschien ga ik of Hot deze ook nog inscannen om deze te tonen. Ik kon ook duidelijk zien dat het een gegoed Katholiek gezin was. Door de grote gezinnen en de vele nonnen of broeders, die die gezinnen leverden. 030_non_aan_t_hoelahoepen 035_familiebijeenkomst_1 De non met de hoepel (oftewel tante Mien) was de zus van Riet. Zij had de gelegenheid gekregen om te studeren en gold toen als een van de knapste van de kinderen. Riet en haar andere zus Truus kregen deze gelegenheid niet. Zij mochten wel de lagere school volgen maar moesten daarna thuis blijven om mee te helpen bij de opvoeding van de rest van het kroost. Dit heeft Riet (qua opleiding) veel verdriet gebracht. Zij heeft daardoor de rest van haar leven een minderwaardigheidscomplex gehad dat duurde tot in haar oude dag. Zij hebben een aantal jaren in Hilversum gewoond en daar haalde ze de schade een beetje in. Ze werkte o.a. in een beoordelingscommissie bij de sociale dienst, richtte een bejaardensoos op, en was op allerlei gebieden actief. Door de ziekte van haar man werd hen ten zeerste aangeraden om weg te gaan uit H’sum want dat zou voor haar man veel beter zijn. Haar man was erg ziek en diep depressief en was genoodzaakt zijn werk hiedoor vervroegt te verlaten. Weer moest ze een stap terug doen.

Maar ik begon eerst over luchtiger zaken. Ik vertelde dat ik allerlei foto’s inscande van mensen die toen nog jong waren en hun eigen idealen hadden. Ik kijk dan naar die foto’s en probeer hen dan een beetje te doorgronden. Kijk met me mee. 005_riet_en_aan_de_wandel 010_is_dit_truus_en_haar_gezin De derde foto is Riet met haar moeder, en de vierde foto is van Truus, de oudste zus van Riet, Piet haar man en hun gezin. Die twee waren zielsvriendinnen tot het einde van hun leven. Zij zijn beide de afgelopen jaren op hoge leeftijd gestorven. 011_een_herenuitje_met_een_prachtig_vlie De vijfde foto is denk ik een uitje van de werknemers in de hogere regionen, letterlijk en figuurlijk. De vader van Hot was eigenlijk onderwijzer maar door de depressie in de 30ger jaren heeft hij n.a.v. gedane beloftes om een vaste aanstelling te verkrijgen jaren gratis voor de klas gestaan. Dit was heel erg vernederend voor hem, want hij had gedurende jaren geen inkomen. Uiteindelijk is hij gaan werken als loketbeambte bij de P.T.T. en is toen door hard werken en studeren in rang opgeklommen tot hoofd direkteur. Daardoor had hij een royaal pensioen waar ze beiden van genoten hebben. Ze hebben heel Europa doorgezworven wanneer ik al die ingescande foto’s bekijk. 012_zijn_dit_huub_en_dorie De zesde is het huwelijksfoto van Huub en Dorie. Hij is de jongste van de broers die door Riet en Truus zijn opgevoed. Ik hoor hem nog tijdens de begrafenissen van zijn zusters zeggen dat iedereen praat over mijn vrouw, mijn moeder, mijn oma enz. Maar het was mijn zus! Wat had/heeft hij het er moeilijk mee, nu als enige nog in leven zijnde. 020_harrie_en_rietDe 7de en 8ste foto laat alweer een bruiloft zien, die van Ber en Tiny met een hele mooie foto van Harrie en Riet. Wat kijken ze elkaar daar liefdevol aan! De laatste foto is een mooie grote waar ik letterlijk in kan wegdromen. Ik denk dan zoiets van , wie zijn dit, wat zijn hun dromen en idealen. Zijn zij gelukkig en is alles een beetje wat je wil? We zullen het nooit weten. 021_zingen_voor_het_bruidspaar 023_het_hele_gezelschap_1Op die laatste foto is zo’n beetje de gehele familie te zien. De grootouders van Hot, Oom Lidwino, tante Wigbertha, tante Mien, en mogelijk oom Theophile, de vier geestelijken die voor twee generaties als broeders en nonnen waren ingetreden, en alle broers, en zussen van mijn moeder met hun echtgenoten.

Geschiedenis-Gouda

Een aantal dagen geleden vertelde ik dat Rose en ik weer aan het scannen van oude foto’s en dia’s toegekomen zijn. Dit is weer zo’n moment dat Rose met volle interesse voor de TV zit en naar House kijkt. Deze serie werkt op sommige momenten op mijn irritatie spieren, vooral nu ik voor mijn laatste nachtje zit. Zodoende dat ik nu tegelijkertijd het koffieapparaat aan het ontkalken ben, en weer eens in onze foto’s gedoken ben. Zodoende laat ik iets van Gouda zien. De plaats waar ik niet geboren ben, maar waar ik wel mijn eerste 6 levensjaren heb doorgebracht, en waar mijn herinneringen beginnen op de Kleuterschool bij juffrouw Sannie en in een enorm groot huis.22_westhaven_met_postkantoor Dit huis aan de Oosthaven met een straatje ernaast, eigenlijk meer een steegje dat de Korte Nootgodstraat heet, was vroeger een klooster, en staat er al erg lang. In de tijd toen ik er woonde van 1960 tot 1966 was het postkantoor er gevestigd, waar mijn vader toen directeur werd. De eerste kelder was ook van het postkantoor. Daaronder waren nog twee kelders, ik vond dat ontzettend spannend. Tegelijkertijd heb ik bijvoorbeeld binnen op de heel erg lange en brede gang fietsen geleerd, en ook het trappenhuis was enorm. Grote brede houten trappen. Een oud collega van me Joke, die woont er vlak bij, dus ben ik pas maar weer eens een blik wezen werpen. De plafonds waren erg hoog, toen natuurlijk nog groter omdat ik zo klein was. Spelen Ik zit hier op de prachtige parket vloer, en met oma van moeders kant op de foto. Zij was in mijn herinnering altijd aan het handwerken, en later hoorde ik dat ze zelfs het borduur en het kantwerk voor de kazuifels van de paus maakte. Op de volgende foto zit ik met mijn huidige French sister op de foto op de dag van haar Heilige communiefeest.Samen_met_zusje_op_haar_communie We konden daar soms wel met zijn twintigen aan tafel zitten. Ja ik heb over het algemeen goede en fijne herinneringen aan dit huis.Ontbijten Toen we op mijn zesde weer verhuisden vond ik het kleine moderne huis waarin we toe terecht kwamen in eerste instantie maar niks. Ik had in ieder geval speelruimte te over, zowel binnens- als buitenshuis.Oef Op de foto na de indianenfoto sta ik met mijn moeder, mijn beide broers en zus zo te zien op mijn vijfde verjaardag.Ma_en_haar_kinderen  Wat een verschrikking van een broek had ik aangekregen notabene voor mijn verjaardag, hé!. Maar daar had je sowieso niets over te zeggen in die tijd. Het zal wel een kledingstuk zijn wat ik moest afdragen na mijn broers, dat heb je als jongste. Tot zover mijn blog over Gouda.

Leren genieten

Ik was door mijn vrouw Rose, toen nog vriendin uitgenodigd in een restaurant in Sonsbeek Park, de Boerderij genoemd. We waren al vele malen langs de Boerderij gekomen, maar naast iets te drinken met de kinderen, hadden we er nooit iets genuttigd omdat de prijslijst ver boven ons budget uitkwam.  Image002_1

Gezamenlijk kwamen we er binnen en buiten het gevoel dat ik erg graag wilde gaan genieten, had ik toch ook het gevoel dat kunnen we toch eigenlijk niet maken, om hier zoveel geld uit te gaan geven. In het eerste half uur van ons bezoek kregen we dus ook prompt ruzie hierover, en het resultaat van die ruzie is geweest dat ik voor het eerst van mijn leven, verplicht ben gaan genieten en die zorgenknop op instigatie van Rose heb uitgezet. Geld uitgeven en er daaropvolgend niet van genieten dat is pas zonde. Zo gezegd, zo gedaan, vervolgens hebben we nog zeker een uur of vier genoten van de selecte hapjes, en gangen, drankjes en desserts die voorbij kwamen, en omdat we aan het einde van de avond de smaak goed te pakken hadden en ook de alcoholische versnaperingen hun tol vroegen hebben we ons per taxi laten vervoeren naar een café in de buurt van ons huis in de spijkerbuurt, en hebben nog tot de vroege uurtjes doorgenoten.

Deze avond is de eerste van vele geworden waarop genieten van het hier en nu, op dat moment, en heeft er voor gezorgd dat ik beter mijn eigen grenzen heb leren kennen. Het lijkt wel of jezelf wegcijferen voor een ander of schaamte om geld uit te geven en daar dan ook nog van mogen genieten iets is wat je noemt een dubbele spagaat. Dit is mij met de paplepel ingegoten en het afleren is een kunst. Genieten is als het ware een spier, als je die niet gebruikt, sterft hij af.

Onwezenlijke gevoelens

Afgelopen donderdag was de eerste 7de December waarop ik veel bezig was met de verjaardag van mijn moeder terwijl zij er zelf niet meer is. Mijn beide ouders zijn afgelopen half jaar op de respectabele leeftijd van bijna 92 jaar gestorven, en ik heb ze dus lang gehad. Toch was afgelopen donderdag een onwezenlijke dag waarop ik in eens helemaal aangewezen was op de vele herinneringen aan haar, en ook de vele plekken, en momenten wanneer we haar verjaardag, zo vlak na sinterklaas vierden. Ook al was ze bijvoorbeeld vorig jaar niet helemaal 100% aanwezig meer, toch was het altijd een echt feest. Sinds dat mijn beide ouders er niet meer zijn zijn Rose en ik druk bezig de enorme hoeveelheid foto’s uit hun nalatenschap in te scannen, en zo mogelijk te verbeteren. Het is voor mij een prettige manier om er aan te wennen dat ze er niet meer zijn, en er komen oude herinneringen boven, zowel goeie als minder prettige. Brussel_op_weg_naar_zwitserland_juni_47 Ik kan het niet laten een gevonden foto te laten zien van 3 meiden, waarschijnlijk genomen in Brussel, op weg naar Zwitserland in 1947, waarvan de middelste mijn moeder is. Zo krijg je herinneringen erbij van een tijd waar je er zelf nog  helemaal niet bij was, en als mooie jonge meid kende ik haar nog niet. Het enige nog in leven zijnde familielid is oom Huub, en hem en ook nog een tante hebben we om hulp gevraagd om iets te kunnen vertellen over de oude foto’s.

Rose en ik hebben de donderdagavond afgesloten met een borrel op de herinneringen. Proost Ma.

diagnose dokter

Het is dinsdag dus is Hot naar de OR, vaste prik. Ik zit thuis een beetje te verwerken dat de brughoektumor in mijn hoofd weer terug is, 15 jaar gelden werd deze bij mij geconstateerd en weggehaald. Een brughoektumor is altijd goedaardig maar deze zit op een stomme plek. Het zit achter mijn linkeroor. Het groeit uit de beschermlaag (isolatie)van de zenuwen die op dat punt in de hersenen gaan waar geluid- en evenwicht signalen worden verwerkt als het ware. Ik ben daar dus doof en ik heb een slecht evenwicht. Het went en ik ben blij hier te wonen waardoor ik de operatie kon ondergaan. Binnenkort heb ik weer een afspraak met mijn oude neurochirurg die toevallig zeer gespecialiseerd is op de vorm van tumoren. Nu begint het wachten weer, ik leer hierdoor meer geduldig te worden. Kan ik goed gebruiken.

Bovendien ben ik lekker druk bezig in de Wereldwinkel met alle kerstspulletjes, o.a. stallen in alle groottes en maten, blikken kerstengelen, kaarten enz. enz. De inkoopster heeft het er druk mee gehad. Bovendien hebben we de 12de een algehele ledenvergadering en ik maak deel uit van het bestuur die dit organisereren. December is de drukste tijd van het jaar en ook de leukste.