Incredible

Incredible logo black
Rose en ik keken vanmorgen wederom naar een aflevering over de geschiedenis van Groot Brittanië. Ongelooflijk dat je en we zaten nu in aflevering veertien, hoe vaak je dezelfde soort problemen tegenkomt en dat je tot en met vandaag ook identieke reacties van politici, regeringsleiders ziet. Het is ongelooflijk dat we zo ontzettend weinig van geschiedenis opsteken en Incredible miss in staat zijn sommige zaken nog slechter op te lossen. Als je terugkijkt zijn er zoveel voorbeelden hoe we het in ieder geval niet moeten doen, maar daarvan iets opsteken of leren. Ho maar. Incredible hulk coaster

Mensen zijn ontzettend dom. Daar lijkt het op. Onvoorstelbaar dom. Terwijl het eigenlijk zo leuk is om terug te kijken. Ik vond geschiedenis op de lagere school al leuk. Al was de manier waarop je het voorgeschoteld kreeg natuurlijk ook erg belangrijk. Het feit dat Rose en ik nu ook op een zondagmorgen regelmatig de tijd nemen om een stuk van de geschiedenis door te nemen en dat puur voor de lol is tekenend.

Wat wil ik hiermee zeggen? Nou niet zo veel hoor, maar het valt Incredibles me gewoon op dat er op school alleen maar minder aandacht is voor historie, en juist het samen doornemen van fouten kan zo leerbaar, maar ook zo leuk zijn. Waar ging het bij mij op de MBO over? Heel vaak over hoe het in ieder geval niet moet. Voorbeelden, en die zijn zo gemakkelijk in e herinnering te krijgen en daardoor oh zo leerzaam. Incredibled hulk Het is tegelijkertijd goed dat ik geen minister ben van onderwijs of zoiets, maar sommige dingen lijken zo logisch, en worden toch niet of nauwelijks in de praktijk gebracht. Het lijkt zo zonde.

Hier laat ik het weer bij. Incredible-machine Dit kwam zo in mijn hoofd op en ik dacht laat ik dat eens delen. Ik ga zo even slapen want moet vanmiddag mijn vijfde dienst gaan draaien deze week. Dan een dag vrij met een Wereldwinkel bestuursvergadering en dan deze komende week drie diensten. Ik verheug me nu al op komend WE, dan gaan we als het weer een beetje mee zit op zondag richting het park onder de Euromast voor de dag van de Romantische muziek. is al weer te lang geleden en dat was altijd leuk. 

Hysterie

Hysterie
Wat leven we toch in een rare tijd. Histerie regeert de beurzen. Het lijkt wel alsof er alleen idioten rondlopen. Overal paniek. Er wordt zoveel geleuterd dat zelfs de ergste voorspellingen waar worden. We praten ons met zijn allen het graf in. Rentetarieven lopen zo ongelooflijk op dat terugbetalen zelfs voor de rijken onmogelijk word. Waar zijn we in vredesnaam mee bezig.

Ik heb nu gedurende het ontbijt vanmorgen even naar radio 1 zitten luisteren, en wat zijn de nieuwsberichten. Elkaar tegensprekende regeringsleiders, de crisis in America tussen Republikeinen en de Democraten, die door de T party volledig lam geslagen zijn. Terroristen in Africa die hulporganisaties gijzelen voor losgeld om hulp te mogen geven. Engelse politici die zich slecht kleden. Lagere beurzen, en de idioten die de sterkte van een land van cijfers voorzien en daar rijk mee worden. Een aaneenschakeling van nieuws wat paniekerig maakt en vrijwel zonder inhoud blijft.

Ik ga nu maar weer mijn eigen gang, terwijl Rose met Jesse aan het lopen is. Ik maak van deze kans gebruik om vandaag toch even te gaan oefen zwemmen. Ik moet mezelf uiteindelijk toch in conditie houden. Iedereen in deze idiote samenleving toch een goede dag toegewenst. Gegroet.

Hysterie2

31 Juli

 
Arc of a diver (ministerie)
Ik las het stukje waar Hot mee aan het worstelen is en eerlijk, hij is er nog nooit zo open en uitgebreid over geweest. Zo merk ik dat je over een gezamelijke gebeurtenis er toch anders er tegenaan kan kijken. Zo gestrucktureerd zit dit niet in mijn hoofd. Ik zie alleen flitsen van beelden, voel soms nog het gebons van mijn hart. Terwijl Erwin werd gereanimeerd hield ik zijn voetje in mijn hand en ik geloof dat ik ook Merlijn vast hield. Zo was het voetje ijs en ijskoud, dat werd langzamerhand warmer en toen rende een man naar ons toe, bekeek alles en stopte de reanimatie waardoor het voetje weer ijskoud werd. Dat gevoel heb ik lang met me meegedragen. Daarna gingen we verder in de waan van zo'n gebeurtenis. Dit alles gebeurde in het weekend en de volgende dag waarop er weer kranten werden geschreven en gedrukt lazen we dat de redacteur het een wijze les vond om de gebeurtenis met naam en toenaam in de krant te vermelden, ik denk ook om anderen te waarschuwen. Dus kreeg ik mensen aan de lijn en de deur die het via de krant hadden vernomen. Dit alles gebeurde in de vakantietijd en vele vrienden en kennissen waren op vakantie. Ik heb toch de krant verteld dat ik het absoluut niet kon waarderen dat de naam was vermeld en dat het niet zo kies was dit te doen. Het is dan raar, je bent er wel en je bent er niet. Zo merkte ik dat je toch anders wordt benadert als moeder en dat ook daar een zekere etikette aan vast zit. Collage plak, schilder en fotowerk 2 Men stoorde zich aan het feit dat ik af en toe kon lachen. Ik denk dat ze er vanuit gaan dat hun reacties en emoties de maatstaf zijn en gaven me daardoor niet de kans mezelf te zijn. Het is nu eenmaal een feit dat ik zelden huil. Dat is me afgeleerd, maar ik had en heb er geen zin in om het hoe en waarom aan iedereen te vertellen. Dat is iets voor intimici. Ik had het gevoel dat ik op een pilaar werd gezet van het hoogste lijden en vanuit die hoogte de wereld bekeek en dat ik dus het toppunt van alle lijden verpersoonlijkte. De eenzaamheid waarnaar je dan word geduwd en wordt verplicht zien ze niet. Moet je nagaan, Hot en ik kenden elkaar toen nog net 8 maanden en het is waar, dat wat de relatie niet verbreekt maakt die alleen maar sterker. Dit gebeurde bij ons ook. Maar beiden zijn we het er nog steeds overeens; De prijs was te hoog.

De Wereld ging verder en wij stonden stil

Bisonbaai
Nu 29 jaar geleden gingen Boudewijn, een vriend van ons, Rose, Merlijn, Erwin en ik 's morgens zwemmen. het was vakantie en warm en we hadden er allemaal zin in. We pakten ons bruine dafje 33 met allerlei afbeeldingen uit mijn actietijd, en gingen naar een plek die ik had leren kennen in mijn tijd op "de Meerberg", waar ik de MBO Inrichtings Werk deed. Vaak gingen we als het warm was in de lunchpauze met een groep medestudenten naar een grindgat langs de Waal bij de Ooij. De Bisonbaai geheten in een mooie bocht van de rivier. Een prachtig poldergebied. De eerste keer dat ik er kwam wist ik niet eens waar ik moest kijken want mijn mede leerlingen trokken zonder gene hun kleding uit en gingen het water in. Dat was mijn eerste keer dat ik naakt recreërde. Dat bleek uiteindelijk een heerlijke en lekkere gewoonte die nog heel vaak navolging kreeg. Zo ook die zomervakantie. De kinderen waren ook nog klein en hadden op dat moment nog helemaal geen moeite met het naakt zwemmen. Het werd een ontzettende rotdag. We hadden hele heldere afspraken met zowel  Merlijn als Erwin, die op dat moment ook zwemles van mij kregen. Ze mochten zelfstandig tot hun knietjes in het water. Het liep daar maar langzaam af. Eigenlijk deden ze dat beide ook keurig. Op een moment was ineens Erwin uit beeld, en ik stond direct op om goed te kijken waar hij was. Het was vrij druk dus hij zou ook achter iemand kunnen staan. Dat bleek niet het geval en na vijf minuten vond ik hem zelf op nog geen meter van de kant. Hij was achterover gevallen en waarschijnlijk was hij omver gezwommen door iemand die aan het snorkelen was. Ik heb hem op zijn hoofd gehouden, over mijn schouder gelegd en hem gepoogd te laten overgeven. Aan de kant direct begonnen met reanimatie, maar omdat hij ook wat overgaf ging dat niet goed. Er kwamen direct een groepje mensen aan da de eerste hulp en reanimatie overnam en al gauw ging zijn borst weer op en neer, maar er kwam geen kleur op zijn gezicht. Naar wat later bleek waren die vier mensen die het overnamen een operatieteam uit het st. Radboud ziekenhuis die daar ook lagen te zwemmen. Op het moment dat ik uit het water kwam was Boudewijn ook gelijk gaan rennen richting de boerderij/café Oortjeshekken (dat terras daarvoor op de foto was er nog niet hoor) daar om een ambulance te bellen. Oortjeshekken Het was de tijd voor de mobieltjes. Het duurde enorm lang voordat de ambulance kwam en toen die uiteindelijk kwam was er ook al een huisarts(ook een zwemmer) die net tegen het team van het st. Radboud vertelde dat ze maar moesten stoppen omdat Erwin hersendood zou zijn. Vooral omdat de ambulance er dicht bij was had ik daar de grootst mogelijke moeite mee, en werd boos. Ik wilde gewoon niet geloven dat dit mogelijk was. Wij allen waren nog in een soort van roes. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het nu opschrijf, en het is vandaag 29 jaar geleden. Van wat er vervolgens allemaal gebeurde weet ik niet zoveel meer. Wel dat we door de politie meegenomen werden naar Beek Ubbergen en dat Erwin met de ambulance mee ging naar Nijmegen. We zijn langdurig ondervraagd en zijn ergens laat in de middag door de politie weer afgezet bij de boerderij waar onze auto geparkeerd stond. Ze hebben ons op weg naar vrienden in Arnhem waar de vader van Erwin was ook begeleid en gevolgd omdat ze bang waren dat ik niet goed zou kunnen rijden. De rest is achteraf maar een zweem van herinneringen. Wel weet ik dat er veel ongeloof, schuldgevoel, een soort van als hel rondspookte in onzer hoofden, en dat we 's avonds nog naar Zevenaar gegaan zijn, waar we werden opgevangen door andere vrienden.


Trauma Hoe kom er er zo bij om dit nu dan wel op te schrijven, ja, ik weet het eigenlijk niet. Het is een hoofdstuk in ons leven met een werkelijk Giga impact op ons leven. Ik kende Rose en de kinderen pas vanaf 3 November het jaar ervoor, dus onze relatie was nog heel pril. Inmiddels zijn we 29 jaar verder en onze relatie heeft dit en nog veel meer overleeft. We pogen deze dag al sinds die tijd altijd samen door te brengen, en meestal werkt de dienstlijstmaker mee. Eerst heeft ons leven door deze gebeurtenis stil gestaan, ik kon geen vast werk houden en deed van alles en nog wat, het was ook niet echt handig voor het afmaken van mijn studie, en nog veel meer werd er door bexefnvloed. We blowden in die tijd ook veel, maar uiteindelijk heeft het onze relatie wel ontzettend versterkt. Kom je zoiets samen door dan weet ik zo gauw niet wat er zou moeten gebeuren om die nog stuk te krijgen.

Ons leven leek ontwricht, maar al met al hebben we het gedurende de jaren toch aardig op de rails gekregen.

Zwemles heb ik nooit meer gegeven daarna en als we op vakantie gaan of iets dergelijks voorkom ik om bij al te kleine kinderen en water te zijn. Dat zijn wel factoren die nog steeds een rol spelen. Voor de rest zijn we weer met de wereld verder in beweging gekomen en daarmee meegegaan, Vallen en Opstaan met vallen en opstaan.

Het heeft ons een zet in de richting van het blijf nu maar in het Hier en Nu gegeven, en die kennis kan ik zeker nu ik mijn leven weer heb moeten omgooien en reorganiseren door mijn Chronische Spierziekte goed gebruiken. Zo zie je dat zelfs de zwaarste gebeurtenissen in je leven een plaats krijgen, en dat het leven inderdaad gewoon door gaat.


Gewoontedier

Wat kan een mens snel in een gewoontedier veranderen. Gewoontedier

Wat ik hiermee bedoel? Nu dat neem nu Rose en mijzelf. Er zijn gebeurtenissen in ons leven geweest waardoor dat behoorlijk op zijn kop gezet is. Daar wen je vrij snel aan, maar pas op het moment dat er veranderingen zijn of je bent een paar dagen Habit verdwenen uit je normale patroon, dan zie je pas dat er daardoor gaten in gewoontes ontstaan.

Voorbeeldje. Normaliter combineren we de rondes van Jesse meestal met het halen van boodschappen. Zo hoef ik dan als ik naar de markt ben geweest niet ook nog eens naar de Lidl of de Bas. Nu, maar even weg en om toch alles weer in huis te hebben voor het Weekend moeten we even gas bijgeven. Eigenlijk helemaal geen probleem, Changes_next_exit maar je staat er als alles loopt zoals normaal niet bij stil, dan gaat alles sluipenderwijs en zonder over na te denken goed. Nu moeten de hersenen weer even extra aangezet worden. Helder?

Zo niet, vraag het dan dan kom ik met een volgend voorbeeld.

Blij toch doorgezet te hebben

Doorzetten 
Foeh, daar zit ik dan weer. Toch op mijn werk. De zin moest uit mijn tenen komen, maar dat is niet onlogisch al je je zo belazerd voelt. Het slapen vanmiddag heeft me redelijk goed gedaan. De zin is ook nu nog ver te zoeken maar die is ook niet perse noodzakelijk om toch te gaan werken. Niet dat ik nu plotsklaps fris en fruitig aanwezig ben, maar ik zal de avond wel doorkomen. En zoals Annelies in haar reactie schreef, zo'n fout zal ik niet gauw meer maken.

Sterker nog het is weer een redelijk harde les. Toch merk ik dat altijd binnen de grenzen blijven soms tot sleur lijdt, en die sleur werkt ook niet altijd goed. Een kleine uitspatting of grensoverschreiding is som ook nodig voor de broodnodige afwisseling. Nu weet ik tenminste dat dit niet meer tot de mogelijkheden hoort, dus was het tegelijkertijd toch een leerzame les.

Even_doorzetten 
Ik had zojuist ook anderhalf uur lang, weliswaar met onderbrekingen een gesprek met een patient die ik tijdens zijn verblijf begeleiden mag, en we kwamen er op hoe moeilijk het is om je eigen gebruiksaanwijzing te leren kennen.

Wat dat betreft zijn dit soort diensten, waar je meer tijd hebt voor de zaken waar je door de weeks door de praktische zaken nauwelijks aan toe komt leuk en bevredigend. Zo zojuist ook zeker veertig minuten bijgepraat met iemand die nu weer thuis woont maar met wie het lichamelijk slecht gaat. Het was fijn om weer even bij te praten.

Je leert mensen, en zeker diegenen die vaak terugkomen vaak toch wel goed en diep kennen, en ondanks dat het een ongelijke relatie is die tussen hulpverlener en patient kan zo'n relatie vrij ver gaan. Gevoelens krijgen bij het stoppen met verslavende middelen vaak de vrije loop en vaak komen er erg diepe problemen gevoelens naar boven op alle mogelijke gebieden.

We zaten op het werk met zijn achten aan tafel. We hadden vandaag soep vooraf. Helaas niet de op het menu staande kerriesoep, maar een goeie bouillon met groente. Daarna runderragout met aardappelen en bloemkool. En ter afsluiting peer. Gans niet slecht.

Intussen heb ik alweer een bakje thee op en zit wat voorwerk te doen. Had zojuist ook een langdurig telefoontje van iemand die maar blijft terug vallen, en die alles beter weet. Zo iemand die eigenlijk onverbeterlijk is maar tegelijkertijd onhelpbaar. Mijn collega heeft iemand bijgestaan op de ouderenafdeling en heeft nu zijn tussendienst er op zitten. Kortom de rest van de avond sta ik alleen. Dat is goed te doen en dan slaap ik vanavond weer lekker.

Ik verheug me nu al op twee dagen vrij. De aanstaande maandag en dinsdag. 

Vandaag is onze kleinzoon, Owen jarig. We hebben hem zowel geschreven, al gemaild, en ik had net even Rose aan de lijn, die heeft hem ook gesproken. Hij gaat binnenkort op kamp met de scouting, en verheugd zich daarop. Leuk.

Ik ga dit stukje afronden. Heb nog meer te doen. De groeten allemaal en een fijne avond toegewenst.

Griezelig

Griezelig Ik heb deze week regelmatig momenten gehad dat ik gruwelde van het nieuws wat voorbij kwam. Er kwam nogal wat voorbij, en het woord tolerantie kwam daar ook bij langs, maar ik merk wel dat ik me steeds minder kan vinden in het beledigende karakter van veel wat er voorbij komt. Gruwel

Het taalgebruik en het bewust aanzetten tot boosheid, bij wie of voor wie dan ook. Ik vind het helemaal niks. De samenleving verhard, verarmt, wordt killer, en dat geeft me soms de koude rillingen. De mars der beschaving startte deze week op Terschelling, en dat gaat zuiver over de verschraling op cultuur, maar het is bepaald niet alleen de cultuur waar van verschraling sprake is. Het is de manier van met elkaar omgaan, het onbetrouwbare voorbeeld van de voormalige notabelen en rijken, zoals de burgemeester van Schiedam, maar ook het grijpen in de kas door banken, het oplopen van het aantal miljonairs en miljardairs, terwijl het aantal armen en hongerigen ook in een giga tempo oploopt. In de gezondheidszorg krijgen mensen met een stoornis een extra eigen bijdrage en dus stempel op zich gedrukt. Mensen met een depressie moeten aankloppen bij hun vrienden. Het onderwijs vergeet voor het gemak het geschiedenisonderwijs, en de kans om van fouten te leren uit het verleden vervalt dus totaal. Griezelen 2

Ik noem zo maar een paar voorbeelden, zonder te wijzen op de directe voorbeelden uit het nieuws van afgelopen week, zoals het beeindigen van de multi culturele samenleving, het feit dat je Moslims gewoon mag beledigen, en over een kam scheren, en dat zelfs bewust mag doen. Ik snap er niks meer van. Griezelen

Is dit het land waar ik vroeger trots op was, en ook met veel plezier opgevoed en opgegroeid ben. Ik vond het wel prettig dat vroeger uitspraken van meneer Glimmerveen gewoon verboden waren en nu gewoon normaal zijn. Bah.

Ik heb het nadrukkelijke advies gekregen van mijn behandelaren om me niet nodeloos op te winden en zo stressarm mogelijk te leven, maar dat word er zo niet gemakkelijker op gemaakt. De onrechtvaardigheid om me heen op alle gebied stijgt ten top en is ook in de portemonnee ontzettend duidelijk voelbaar, nog naast het feit dat de WAO al lang is afgeschaft en ik dus ook gewoon tot mijn 67ste zal moeten werken voor een nog niet vastgesteld Griezelen 3 pensioen. Grrrrrrrrrrrrr.

Ik ga maar weer eens stoppen. Het is geen opgewekt stukje geworden. Ik ben inmiddels een beetje opgedroogd van de lange natte ronde met Jesse. Jesse ligt heerlijk afgedroogd en daardoor weer helemaal zacht te snorren aan mijn voeten. Ik ben blij dat ik niet op de markt sta en dat tot 16.00u moet volhouden of zo, zoals al de antiek en curiosa handelaren op de lange Kerkstraat en het land van Belofte. Oh, wat zag dat er troosteloos uit. Ook bij Rose in de winkel waar ik koffie heb gehaald was nog geen klant binnen geweest. Ik ga zo mijn bed in want ik moet werken vanmiddag. Dan blijft de portemonnee tenminste minimaal gevuld. Een goede dag allemaal!!