Mijn Held

 

yippie

Wat is een held? Vroeger, lang geleden toen de wereld nog jong was en de soldaten met poetskatoen schoten, zoals mijn geliefde ex zei toe hij nog in goede doen was. Voor mij is een held iemand die de wereld rond reisde en skône vrouwen redde van snoodaards, duivels en ander ongedierte. Ze liepen in een buitenissige outfit met een geweer in de riem, mes in zijn/haar schoen, mesjes onder haar/zijn horloge en een stengun op zijn/haar rug. Het was dan een samoerai, een cowboy, advocaat, journalist, enz.   Vroeger waren het alleen de mannetjes die zo liepen en tegenwoordig doen ook de meisjes mee. Maar ik hield veel van westerns in boeken en films. Denk dan aan old Schatterhand en Winnitoe en later S.F.  verhalen die in deze trant waren geschreven. Alhoewel, wanneer ik mezelf in gedachte zo zag lopen kon ik het me goed voorstellen dat ik zou struikelen over het een of ander aan ijzerwaren die ik droeg.  Ik ben niet zo handig. Die fase ging voorbij. Later waren het ander soort films zoals “The twelve good men” en “High Noon”. Later, toen ik groot was waren helden een ander soort mensen. Een stil mens die zonder die toeters en bellen hun heldendaden verrichtte.  Ik las boeken over de vrouwen in de 2de WO en tijdens de hongerwinter naar de boeren fietsten met een fiets zonder de rubber banden, eten bij elkaar sprokkelden en weer naar huis gingen als ze dan niet bestolen werden door de moffen, dieven en andere buitenlui. Of keek ik naar rechtbank drama’s waarin er mensen die in een jury zaten en een persoon als enige niet geloofde in de schuld van de verdachte en de andere konden weerstaan en hen een voor een kon overtuigen van zijn gelijk. Het waren allemaal mensen buiten mijn leven en ergens anders waren heel ver weg van mij qua afstand of tijd. Ineens schoot het door me heen dat ik getrouwd ben met een held. Een die ondanks die spierziekte, zijn pijn, zijn zweetaanvallen en een lijf vol medicijnen naar zijn werk gaat. Ondanks de bezuinigingen, verminderd aantal collega’s, geen invallers en toch één baas meer. Zo’n baas die direct toen ze hoorde dat  hij na 3 weken koortsaanvallen even koortsvrij was eigenlijk verwachtte dat hij weer naar zijn werk zou gaan. Toch wanneer hij vertelt van zijn werk en wat dit met hem doet en hoe hij trots vertelt van die hij kan enthousiasmeren te stoppen met drinken, gokken en medicijn gebruik. Dit  ondanks dat deze regering vindt dat verslaving geen ziekte is. Dan voel ik me trots dat deze man mijn lief is hij is mijn held en niemand die neemt dit van me af!

Advertisements

Ik wou dat ik wijs was

Ik wou dat ik wijs was

Dan wist ik wanneer te praten en wanneer stil te zijn.

Dan wist ik wanneer ik je vast moet houden en wanneer afstand te bewaren.

Dan wist ik wanneer te luisteren en wanneer te troosten.

Dan wist ik wanneer grenzeloos te zijn en wanneer ik grenzen bepaal

Ik wou dat ik wijs was maar helaas dat ben ik niet.

Ik ga je grenzen over

Praat te veel

Zwijg te veel

Respecteer je te weinig

Neem teveel als vanzelf sprekend.

Geschreven door mijn alter ego Els d.R.

Engels huwelijk

Er zit hier een trotse Hot naast mij. Zo’n 2 á 3 weken kregen we een telefoontje van een oude, en dierbare vriend die we al zo’n 30 jaar kennen met groot nieuws. We wisten al dat hij z’n Engelse Rose ten huwelijk had gevraagd. Ik zag het meteen voor me. Zij, zittend of liggend en hij op zijn ene knie en een rose in zijn mond geklemd en al lispelend “het aanzoek” doende.

huwelijks aanzoek

En zij sprong verheugd op, nam hem in haar armen en droeg hem naar hun nest en accepteerde zijn verzoek. Het zal heus niet zo zijn gegaan maar ik vond het wel een leuk beeld. Maar om een lang verhaal kort te maken. ZE GAAN TROUWEN!! In de mooie maand van juli. Het gaat gebeuren in Engeland in een prachtig landhuis en er werd gevraagd aan Hot of hij de ambtenaar van de Burgerlijke stand wilde zijn. Dat hakte erin.  Zo, van BONK!! Wie? Ikke? Wat? Kan dat? JA, DAT KAN. Dus, nadat de hoorn was neergelegd keken we elkaar aan. Dit hadden we niet verwacht. Zomaar, onverwachts naar meen van mijn lievelings eilanden gaan, Ik ben gek op de U.K. maar door die vermaledijde ziekte is het moeilijk een vakantie te plannen. En toen kwamen de praktische zaken. Hot moet vrij zijn en hij sprong achter zijn pc om de roostermakers te vragen of ze hem vrij willen plannen. Dit moet tegenwoordig ruim van te voren gebeuren. Zoeken naar een logeeradres voor Jesse. Het bleek dat de mensen op ons vaste adres op vakantie zijn maar, Juliette had gelukkig nog een plek in haar huis.

Hoe het begon !!

Ook in gedachten zit Hot nu te bedenken wat en hoe zo’n Burgerlijk mens het ritueel vorm geeft. Ik adviseerde hem om aan Philippe en Sheila te vragen zelf de huwelijks belofte aan elkaar te schrijven. Voor de rest wordt het toch een avond bij elkaar zitten en alles bespreken. Een tijd geleden spraken Philippe en ik elkaar en hij vertelde me dat hij de moed had gekregen om de grote stap te wagen door te zien hoe Hot en ik samen al meer dan 30 jaar samen, door dik en dun, door het leven gaan. Ik was vandaag een van mijn lievelingsschrijvers aan het lezen. De schrijver = Kahlil Gibran. Het boek = De Profeet en is in 1927 geschreven. De tekst is prachtig.                                                                                                       

Kahlil Gibran

                                                      En Almitra sprak opnieuw en zei: Wat kun je ons zeggen over het huwelijk?              En hij antwoordde:

Tezamen werd je geboren, en tezamen zul je voor immer zijn.

Je zult tezamen zijn, als de witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien.

Ja, je zult zelfs tezamen zijn in Gods stille herinnering.  

Maar laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn.    

Laat de  winden de hemels tussen, je dansen.  

Hebt elkaar lief, maar maakt van de liefde geen band:

laat zij veeleer zijn een golvende zee tussen de kusten van je zielen.

Vult elkaar bekers, maar drinkt niet uit dezelfde beker.

 

Geeft elkander van je brood, maar eet niet van hetzelfde stuk.

Zingt en danst tezamen en weest blij, maar bent ieder alleen,

zoals de snaren van een luit op zichzelf zijn, al doortrilt hen dezelfde muziek.

Geeft je harten, maar geeft ze niet aan elkander in bewaring.

Want alleen de hand des levens kan je hart bevatten.

En staat tezamen, maar niet dicht bijeen:

want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf, en de eik en de cypers groeien niet in elkaars schaduw.                                                                                                                                                                                                                 

 

 

 

 

 

 

 

 

Héél mooi

Van Wim Gijsen uit Het huis van de Wolf.

Riet langs het water beweegt in de wind,

houdt zichzelf voor de danser,

het volledig zijn schuilt in afwezigheid,

dan is er riet noch wind,

de dansers zijn huiswaarts gekeerd.

Dit geeft te denken en te mijmeren.

Vrijdagmijmeringen

Eens, heel lang geleden. Toen de wereld nog jong was en de soldaten nog met poetskatoen schoten was ik een Flower Power Kind en ik hield me o.a. bezig met Zen Boedisme en Tao en nog vele andere dingen. Dat gebeurt zo wanneer je vrienden zich ook daarmee bezigen. Zij waren wat hoger geschoold dan ik en hadden toen een grotere woordenschat. Dit alles heb ik door de jaren goed ingehaald. Die theorieën, ik begreep er geen snars van. Ik ben toen begonnen met het lezen van verhalen o.a. over de leerling en de meester. De leerling stelt een vraag en de meester beantwoordde die. Zo af en toe herlees ik die boekjes weer. Zo herlas ik laatst het boekje van “Gesprekken met de Meester” geschreven door Carla Krüger. http://www.boykollee.nl/gedichten/index_gedicht.html Het is leuk om dit soort boek in je op te nemen en een willekeurige bladzijde te nemen en die dan te lezen met de bedoeling dit als thema van de dag te benoemen. Dit is het verhaal van de dag. Het heet;

De Cirkel is een beweging.

Ik vroeg de meester; Als het waar is dat ons bestaan een eeuwige cirkel vormt, hoe kan men dan van heden, verleden en toekomst spreken? Hij antwoordde mij; De cirkel is een sterke beweging; de mens is gedwongen in de richting van de beweging te kijken. Hij neemt het landschap waar dat hij passeert en noemt dit zijn herinnering. Slechts een enkeling slaagt erin één moment uit de baan te stappen; hij neemt dan fragmenten waar van het gebied dat hij nog door moet trekken; de gebogen lijn van de cirkel maakt het hem onmogelijk het tijdstip van aankomst in dat gebied nauwkeurig te bepalen. Men noemt dit een gave en beseft niet hoe groot de angst moet zijn, niet meer in de beweging opgenomen te worden.

Mijmeringen

Hot is de laatste tijd weer wat vaker op zijn werk, dat geeft me wat meer tijd voor mezelf. Leuk, maar weer wennen. Tijdens het huishoudelijke werk of foto bewerking luister ik dan vaker naar mijn muziek en dit keer luister ik weer http://www.rhinohandmade.com/browse/ProductLink.lasso?Number=7839 vaker naar Meic Stevens “Outlander”een gouwe ouwe Outlander_meic_stevens en deze verveelt nooit. Het is een Welsche zanger die normalerwijzer alleen Welsch zingt maar op deze cd zing hij in het engels. De achtergrondmuziek is klein gehouden, dat vind ik het fijnst. In dit geval tabla, gitaar, fluit en sitar en de muziek is eind zestiger jaren opgenomen.Ik ben ook bezig al het overbodige spul weg te mieteren en we hebben heel veel spul. Wat is een mens een verzameldier en ik vond mijn oude dagboek met wat oude gedichten. Vreemd, maar ik ga alleen dichten wanneer het niet goed met me gaat. In dit geval heb ik deze geschreven toen Merlijn midden in zijn pubertijd was en ik hem lang niet zo vaak zag als ik wilde. Je moet die emoties toch wel kwijt:

Voor je hier kwam was je er al.

In versmelting met ‘t aanvullend deel werd je compleet en heel.

Vanaf de ontmoeting tussen ons begon het afscheid al.

Bij elk adieu sterft er een deel.

Eens was ik jou en jij was mij.

Nu is de afspliting voltooid.

Wat gezegd kan worden is gezegd.

We gaan nu verder.

Elk in onze eigen wereld, in een labyrint dat leven heet, zullen we elkaar soms tegen komen.

September 1992.

Hot is net thuis gekomen en heeft me verwend met een bakje müsli en een grote kop koffie verkeerd. We herlezen het stukje even en hij hielp me met de punten en komma’s voordat we dit stukje op het web werpen.

Bezoek

Om te beginnen start ik met een stukje geschreven door Kahlil Gibran uit zijn boek de profeet. Dit blijft een bijzonder boek en telkens wanneer ik het lees ervaar ik het weer anders: En een vrouw, die een kindje aan haar boezem drukt, zei: Spreek tot ons over kinderen. En hij zei: Je kinderen zijn je kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering naar zichzelf. Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe. Jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen, want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen. Je moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht niet hen aan je gelijk te maken. Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren. Jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. De boogschutter ziet het doel op de weg van de van de oneindige en buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen. Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn: want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij ook de boog die standvastig is. Ik kan dit soort teksten blijven lezen, vooral voor het slapen gaan, zo tussen wakker en slapen in. Wanneer er iemand is die erdoor geraakt is: http://home.wanadoo.nl/visaalfun/kahlilgibran.htm, klik hierop en je wordt een stuk wijzer. De reden waarom ik dit stuk heb gekozen is omdat we vandaag bezoek krijgen van onze zoon Merlijn en we verheugen ons allebei hierover. Hot is naar de winkel gespoed om de boodschappen te halen om lekkere hapjes te maken, want we vieren ook de verjaardag van Hot alvast. Hij (Hot) is een Valentijntje. Ik maak Chili, dat gaat er altijd in. We willen hem wel vaker zien maar hij woont zo ver weg in Gelderland vlak bij Arnhem en hij heeft het druk met zijn gezin en werk. Ik heb altijd wel hebzuchtige kanten, en soms moet ik me intomen. Maar vandaag komt hij, blijf een nacht slapen en we zien wel hoe het loopt.