Somberen

gevoel-van-de-dag

Rose en ik hebben het niet slecht samen hoor. Sterker, we zijn een ijzersterk koppel, vullen elkaar lekker aan, kunnen behoorlijk samenwerken, hebben een heerlijk huis. Voldoende inkomen om ons hoofd boven water te houden en ondersteunen elkaar fantastisch. Toch merk ik dat ik toenemend somber aan het worden ben. Ik keek vanmorgen in de spiegel, en ja ik zie mezelf dagelijks, maar heb momenteel een gezwollen opgezette kop en lijf, ben te zwaar, een beetje pafferig. Ik weet ook hoe dat komt. Door de grote portie Prednison die ik de afgelopen maand tot me heb moeten nemen, en gelukkig helpt dit paardenmiddel ook behoorlijk, want ik voel me lichamelijk best een stukje beter. Toch benauwd het binnenzitten me en idem het feit dat mijn baas me liever gisteren dan vandaag weer op de werkvloer wil zien. Nou wil ik ook wel weer aan het werk hoor, want dat binnen zitten bevalt ook voor geen meter. Maar moet ik dan met tong buitenboort en volstrekt zonder conditie nu alweer aan het werk? Mijn omgeving, mijn behandelaar, mijn echtgenoot en ikzelf vinden dit onverantwoord. Wat nu?

Dit geeft me veel te veel stress. Mijn kop loopt er van over. Mag ik dan mijn pensioen niet eens halen? Allerlei vragen spoken door mijn hoofd. Ga ik liggen dan slaap ik wel, maar ben ik wakker dan kan ik mijn gedachten niet stilzetten. Ik heb niet het gevoel dat er hierover met mijn huidige leidinggevende te spreken is. Ik denk dat ik bij haar toch een gebrek aan respect voel/ervaar, en dat bevalt me helemaal niks. Gelukkig kan ik er wel met Rose over spreken en die begrijpt me ook wel.

Ik las vanmorgen ook weer even het blog van Ragna, en die gaat ondanks haar hersenletsel toch morgen weer voor een club studenten staan om over haar ervaringen met niet aangeboren hersenletsel te spreken. Ook al betekent dat die inzet ook heel veel nadelige gevolgen daarna met zich meebrengt.

maak er wat van

Soms voel ik me met mijn spierziekte een oude lul, in een oudevandagen appartement, die ‘s middags moet gaan slapen en bijna nergens meer toe kan komen. Ook voor Rose heeft dit giga gevolgen. Ze is notabene ouder dan ik maar heeft te maken met een gehandicapte man die maar net voldoende inkomen binnen kan brengen en oh wee, als die Poli Myositis weer de kop opsteekt, ben ik dan nog wel in staat tot werken, of dreigt net als tweeeneenhalf jaar geleden de WIA, en zakken we weg naar onder het bestaansminimum?

Als je op dit moment om je heen kijkt en ziet dat deze regering alles wat goed is afbreekt en dat zelf vlak om je heen een groot aantal mensen uit de directe omgeving, patiënten incluis moeten aankloppen bij de voedselbak en de schuldhulpverlening dan kruipt de angst regelmatig naar mijn hart.

Ik heb mijn muizenissen weer even van me afgeschreven. Misschien helpt het. Meestal maken we er toch wel weer wat van, maar ik vind het een enge beangstigende tijd, en het kost me behoorlijk wat van mijn toch al niet al te grote portie aanwezige energie om er een beetje fatsoenlijk door te komen.

balanceren

Spanning en druk

 

welke richting NU ?

Afgelopen nacht waren zowel Rose als ik wat gespannen. Er stond een afspraak gepland bij de pijnpoli van het Diagnostisch Centrum bij de Iraakse arts die vier weken geleden alweer Amytriptiline 10 mg had voorgeschreven voor haar al jaren aanwezige poli neuropathische (ZENUW) pijn tussen de ribben van de linker flank. Als de Tryptizol, zoals dit medicament heet niet zou helpen zou hij m.b.v. kleine prikjes verdoving gaan kijken of hij in het uiteinde van de zenuwen die daar lopen op die manier iets aan haar continue aanwezige pijn kon doen.

Blij vanwege het serieus nemen, en tegelijkertijd wat gespannen gingen we erheen, want helaas hadden de pilletjes niet of nauwelijks iets gedaan, dus voelde zowel Rose als ik dat de prikjes zouden gaan volgen.

Eerst nog even mijn baas gebeld, want afgelopen dinsdag, toen ik nog koorts had, had ze me verteld dat ze van me verwachtte dat is as. maandag mijn werk zou gaan hervatten. Ik had gezegd dat ik dit afhankelijk van mijn temperatuur a.s. vrijdag nog even wilde bekijken. Prompt werd ik vanmorgen wakker met 39.4°. Dit aan haar verteld. Nu rekent ze erop dat ik woensdag as. weer aan het werk ga.

Ik moest mee naar de pijnkliniek, dus vroeg op, ontbeten, gebeld en meegegaan met Rose. Die kreeg na een eerste gesprek haar prikken, en daarna zaten we een uur in de wachtkamer te wachten of deze het gewenste effect zouden hebben. Helemaal niets dus. Nog weer een half uur later hadden we hier een gesprek met de dokter over en die baalde er ook zichtbaar van. Dan blijft er niet zoveel over was zijn commentaar. Of medicatie verder proberen of zo nu en dan een injectie met cortico steoïden waar je er maar heel weinig van kunt hebben omdat die naast effect ook enorm veel zeer nadelige bijeffecten hebben. O.a. forse Osteo Porose oftewel Botontkalking, waar ikzelf al zo’n last van heb. Nu hebben we dus een recept meegekregen voor een andere pijnstiller en een verhoogd recept Tryptizol.

Ik ben daarna met Jesse even naar het Vlietlandziekenhuis en de Apotheek gelopen, voor zowel een ronde als een nieuwe ronde bloedprikken, als voor de nieuwe recepten. Ja daar zaten we ook plotsklaps mee. De Thuisapotheek is van de ene op de andere dag gestopt met zijn activiteiten. En die apotheek beviel nog wel zo goed. Ongelooflijk, en we wilden ook niet terug naar die beledigende lieden van de Kringapotheek op het Rubensplein, dus hebben we nu gekozen voor Apotheek Nieuwland aan de Nieuwe Damlaan. Daar hebben ze ook zo’n systeem waar ze voor jou bij de huisarts de recepten aanvragen en per drie maanden leveren. Kortom eigenlijk hetzelfde systeem als de thuisapotheek.

druk op de ketel houden

 

We hebben ook nog snel even de Weekendinkopen op de markt gedaan en daarna ben ik volkomen uitgeput twee uur gaan pitten.

Idioot het verschil tussen de ene en de andere baas. Freek zei regelmatig dat ik het wat rustiger aan moest doen en dat ik mijn eisen wel een tandje lager moest gaan bijstellen en deze houd de druk (bijna dagelijks) giga op de ketel.

Nu zitten we allebei aan tafel en weten nog niet helemaal wat we voelen. Teleurstelling, verwondering, gelukkig geen ongelukjes gebeurd met het prikken, als een klaplong of zoiets, helaas allebei nog met pijn, maar ook allebei wat wezenloos, maar wel blij weer thuis te zijn.

Ik dacht ik zal het eens even van me afschrijven, maar O Wee, zelfs daar moet je voorzichtig mee zijn, ook al schrijf je onder een alias. Ze zouden het eens verkeerd kunnen uitleggen. Tegelijkertijd helpt dit dagboek al een hele tijd tegen mijn frustraties en het aantal lezers is ook behoorlijk. Het moet alleen ook weer

Thermometer

geen zelfmeelijverhaal worden want dan is er weer geen doorkomen aan.

Toch het soms hardop vragen stellen aan jezelf en je omgeving is soms goed voor je gevoel van realiteit.

Ik merk dat het weer genoeg is, anders ga ik zwammen. Misschien wel door de koorts die vanmiddag nog niet gezakt bleek te zijn. Wordt vervolgd. Gegroet.

Rose zegt net nog dat ik haar tot steun was vanmorgen

 

Wat Als

De laatste dagen mis ik m’n fine fleur. Hot ligt in de lappenmand. Zijn baas zit hem achter zijn vodden. De komende bezuinigen en daardoor ontslagen. Kortom, ik zit weer in de “wat als hel”. Allerlei muizenissen graven gaten, voel me onmachtig en gedachten buitelen over elkaar. Of het allemaal bewaarheid wordt. Ik weet het niet. Ik ben vaak een dromerig mens en kan van alles bedenken, dromen, voorstellen wat je maar kunt bedenken. Wanneer alles goed gaat, tja, dan maak ik mooie stukken. Zo van, wat als ik deze kleur met deze stof samenvoeg. Wat als ik met deze kleuren en vormen ga werken. Wat als ik met diverse felheid, matheid en glas samen werk. Wat dan? Dat is leuk, het ene lokt het andere uit. You’re in the groove, zei Nico mijn leraar van de SKVR. Dan gaat het koken leuk, smaakje bij smaakje. Ik speel met verschillende snijtechnieken, kleuren, lengte van het braden. Hot is dan mijn proef konijn en kijk ik naar zijn gezichtsuitdrukking. Hoe staat zijn snuit? Lijkt het op een naakte kat of op Knul in relaxstand. Dan zijn mijn stukjes vrolijk met een cynische noot. Dan ben ik de woordenkunstenaar en hoor alleen het goede, het speelse. Dan kan ik mensen laten lachen. Maar nu? Ik hoor over de bezuinigingen en de gevolgen voor ons daarvan.  Blijft het ziekenhuis open? Wordt hij niet ontslagen ondanks zijn vaste contract. De psychiatrie ligt in het verdomhoekje. Wanneer ik die minister hoor van ben je depressief ga dan met de buurvrouw praten, ben je verslaafd? Dat bestaat niet als ziekte. Gewoon de fles laten staan. Dat hoort Hot al in zijn kleine deel van het ziekenhuis dat zijn afdeling niet echt bij de psychiatrie hoort. Toch brengen zijn afdeling en collega’s in Schiedam en Delft heel veel geld binnen. Dus loop ik rond als een gespannen veertje en ga ’s morgens even rustig ademhalen, samen met Hot  om deze gedachtegang stop te zetten. Ik heb het wel eens moeilijker gehad, samen met Hot en dat hebben we samen overwonnen. Misschien overdrijf ik het en als het ondenkbare gebeurt staan we er samen voor en samen komen we er wel uit. Het leven gaat dan weer veranderen. Dat is dan niet de eerste keer en zal niet de laatste keer zijn. Duim voor ons.

 

Weekenddienst

Donderdag en vrijdag vrijgeweest, maar het is de hele week al moeizaam functioneren. Ik weet niet helemaal wat het is maar het is alsof mijn pijnstillers al een week niet werken. Ik merk ook dat het mijn humeur nu behoorlijk beinvloed.

Ik heb het er ook met Rose over gehad, en als het maandag nog zo is ga ik bloed prikken en snel een afspraak met mijn behandelaar maken. Thuis blijven hiermee is ook geen optie want dat helpt me ook niet van de pijn af en dan heb ik tenminste afleiding. http://nl.wikipedia.org/wiki/Tramadol

Waar ik wel een tikje bang voor ben is dat mijn hedendaagse pijnstillers misschien hun werking hebben verloren omdat ik ze al zo lang gebruik, en dan zou ik hier van af moeten kicken want dit is natuurlijk wel een morfineachtige die ik al jaren gebruik. Hoe we dat gaan aanpakken, dat kon nog wel eens lastig worden. Ik moet daar zowel mijn huisarts als mijn behandelaar maar eens over spreken.

Mijn collega die een tussendienst had is na het avondeten huiswaarts vertrokken en ik zit hier nu tot 23.00u. Ik ga nu eerst maar eens bij de patienten zitten. Er zijn een heel stel nieuwe die ik nog moet leren kennen. Als je mot rapporteren moet je natuurlijk ook observeren. Later meer.

Inmiddels heb ik eens flink gezocht in de computer en ben erachter dat ik misschien wat minder bang hoef te zijn, en ook gemakkelijk nog mag proberen of meer nemen werkt. Ik ben flink aan het studeren geweest en het blijkt dat weersomstandigheden en meer omstandigheden een rol kunnen spelen in de werkzaamheid. Kortom ik zal nog wat geduld moeten hebben.

2-4-2-6-2-4 enz.

Zo zitten Hot en ik tegenwoordig ‘s morgens na de eerste kop koffie. Zo, samen, elk op een eigen stoel. Dat op de grond op kussentjes zitten?

2-4-2-6-2

Tja, dat gaan zitten gaat nog wel maar het vervolgens blijven zitten en vooral ‘t daarna opstaan? Dat is een heel ander verhaal. 2 Tellen adem stoppen, 4 tellen inademen, 2 tellen stoppen, 6 tellen uitademen en dan weer 2 tellen stoppen. Zo proberen we om onze gedachten te stoppen en meer in het hier en nu te zijn. lastig, héél lastig. De wereld raast ons voorbij, elke dag heeft weer wat om over te piekeren. De “Wat Als Hel ” gaat soms door en door. STOP willen we dan zeggen. Zo, het jaar verslag is af en naar mijn redactrice gestuurd zodat zij met haar onverbiddelijke blik de taal fouten verandert. Nu zijn we bezig met de VvE vergadering op de 14de dezer maand. Uitgerekend op Hot zijn verjaardag. 2-4-2-6-2. We merken dat er van alles mis is. Zo is de standpijp hersteld en de gaten zijn met triplex afgewerkt. Alleen, tja, wat als er brand komt!! Woesh! We krijgen regelmatig mailtjes van Jaap met zinnige maren en mitsen. Ik denk dan aan het gezegde van “een idioot kan meer vragen stellen dan een wijze kan beantwoorden”. 2-4-2-6-2. We hoorden vanmorgen in het Sterrebos van een oude meewandelaar dat hij ontslagen is en via andere wegen wel weer aan het werk is.

hetzelfde gezit

Hij heeft dezelfde leeftijd als mijn lief en dan is het moeilijk, zeer moeilijk een andere baan te vinden. Op het werk bij Hot worden momenteel met regelmaat de verpleegkundigen ontslagen maar er komt tegelijkertijd wel een nieuwe baas bij. 2-4-2-6-2. Zo proberen we het vol te houden en Jesse snapt hier geen jota van. Soms hangt ze tegen een van ons aan, soms snipt ze naar Knul die haar brokjes bedreigt. Het lopen gaat lastiger sinds de sneeuw is gevallen en brokjes ijs tussen de kussentjes van haar pootjes komt vast te zitten. Nu worden haar pootjes gecleand met warm water om het zout te verwijderen. Ook een hondje heeft zo haar zorgen. 2-4-2-6-2. Maar, morgen gaan we naar Delft. We gaan de nieuwe keuken bewonderen, we worden verwend door 2 keukenprinsessen. We verheugen ons nu al daar op. 

Donderdagavond

 

Hoe gaat het met jou?

 

Vanmorgen een lastige morgen. Dat scheelt enorm de ene keer mijn pillen slikken of de andere keer. Vandaag wilden ze gewoon mijn keel niet echt door en ik bleef tot na mijn middagrust wat misselijk. We moesten vanmorgen voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts en moesten daar om 10.00u zijn. Op haar stoel zitten met open mond was gelukkig snel voorbij, want er bleek niets aan de hand, en hetzelfde bij Rose dus konden we betrekkelijk snel weer naar Jesse toe die buiten in de storm en de regen zat te wachten. Ons prachtige Griekse honden meisje lijkt dat buiten wachten graag op de koop toe te nemen want ook bij het boodschappen doen gaat ze altijd even graag mee, ook naar plaatsen waar ze dan trouw op ons moet zitten wachten. Zo gaat ze mee naar mijn fysio, daar mag ze zelfs mee naar binnen, mee naar de zonnebank, keurig wachtend bij de voordeur, naar de Bas, de Lidl, de Aldi enz. Meestal combineren we onze wandelingen met de noodzakelijkheden, en Jesse is er helemaal aan gewent. Het is wel een echte geduldige prachthond hé!!

Gelukkig is de misselijkheid van mijn Chemo nu op mijn werk, bijna 21.00u echt over. Ik hoopte vanmorgen dat de misselijkheid die ik voelde over zou gaan nadat ik een reactie zou hebben geschreven op de brief van mijn baas die ik gisteren ontving. In die brief een zeer eenzijdig verslag van het gesprek wat ik mat haar had op 28 december, maar niets over de opheldering die ik haar verstrekt heb over voor haar op dat moment nog onduidelijkheden en aannames van haar zijde die gewoonweg niet kloppen. Na het bezoek aan de tandarts heb ik toch maar even een nette reactie geschreven maar het is lastig dat goed gefundamenteerd te doen want de cijfers die ze in het gesprek gebruikte heb ik niet en ik kan ook pas met onze dienstroostermedewerker as. maandag op zijn vroegst de computer in. Lastig is ook dat je een officieel bezwaar binnen vijf werkdagen moet inleveren en dat gaat nu dus niet lukken.

Ik merk dat het niet gemakkelijk is met een nieuwe baas om te leren gaan die op een totaal andere wijze met ons werkers omgaat dan haar voorgangers. Deze dame lijkt heel erg van de cijfertjes en voor mijn gevoel valt ze me aan en tast met ongefundeerde conclusies mijn goede naam aan. Daardoor is het lastig om haar te respecteren. Deze dame liep bij ons binnen en regeert bij wijze van spreken zonder dat ze zichzelf heeft voorgesteld. Dat gebeurde pas op een teamdag maanden later en ik voel me eigenlijk niet voor vol genomen. Lastig want ik wil bij deze werkgever, zeker gezien mijn ziekte eigenlijk wel gewoon mijn pensioen halen, en dat zal niet gemakkelijk zijn als ze mijn motivatie en eigenwaarde zo blijft attakeren.

Zo heb ik gisteren ook onze bedrijfsarts een brief geschreven over mw’s wens om over nachtdienst draaien te spreken. Ik kreeg van hem een bevestiging dat hij mijn brief gelezen had en een sterkte wens terug. Ik weet niet waar ik op rekende, maar ook hij is natuurlijk in dienst van deze werkgever en er niet voor mij. Ik moet me er voorlopig ook maar niet al te druk over maken want het gesprek is pas de 26ste januari, en het rooster is ook al klaar tot eind maart. Toch merk ik dat ik met een gereserveerder gevoel naar mijn werk ga dan in tijden.

De manier van omgang is veranderd en dat merk ik ook aan collega’s die weg willen en weg willen solliciteren. Ik zelf kijk wel om me heen, maar zie mede door mijn ziekte geen mogelijkheid om weg te kunnen. Kortom voorlopig nog een jaar of 15(of misschien wel meer) doorbijten, en zorgen dat ik heelhuids mijn pensioen haal. Ik hou voor nu dit schrijven weer voor gezien. Ga rapporteren, voordat de overdracht naar de nachtdienst komt. Gegroet.

Moe maar tevreden

 

Indrukwekkende Rise of the Planet of THE APES

Gisteren nemen we na een uitgebreid ontbijt de metro van 11.00> Schiedam Centrum en aldaar pakten we na een hondenkaartje voor Jesse gekocht te hebben voor € 3, – de trein > Rotterdam Centraal. Daar hebben we het perron gezocht onder de nieuwe overkapping voor de trein richting Amersfoort. We kochten nog een koffie verkeerd, maar dat was een slappe dure lauwe bak, maar dat mocht de pret niet drukken. In Utrecht opnieuw het juiste perron gezocht voor de trein > Rhenen en om 13.00u stond  de broer van Rose ons precies op tijd op te wachten op het station. Feestelijk werden we onthaald en begonnen aan een fijne dag met veel prettige kennismakingen en weerziens. Kennisgemaakt met de ondertussen alweer zes maanden oude Sam, een nieuwe wereldburger die ontzettend blij was met de door ons meegebrachte grote beer. Een hele leuke gebreide knuffel dubbel als lang als Sam nu nog is met lange slungelachtige armen en benen en heerlijk zacht en knuffelig zoals een knuffel hoort te zijn. 

We waren gepakt en gezakt van huis vertrokken. Een leuk oorspronkelijk als huwelijkscadeau bedoeld beeld uit de Wereldwinkel voor de verse Papa en Mama, een paar kunstwerken voor neef Bas, die zijn nieuwe huis nog aan het inrichten is. Hij heeft het drieluik “Arc of a Diver” gekregen. Een drieluik bestaande uit 3 collagefoto’s. Een werkstuk welk Rose in 1996 voltooit heeft. Eerder is het in beeld te zien in dit weblog. Alles viel in goede aarde. Wij werden naast gastvrijheid en blijdschap ook verwent. Lotte onze kleindochter heeft een werkstuk van vilt gemaakt en dat gaat in ons huis ook een ereplaats krijgen. Verder hebben we kennisgemaakt met haar vriend Mitschell. Vandaag viert ze de tweede kerstdag bij zijn ouders ergens in de achterhoek, en mogen zullen we wel horen hoe ze het gehad heeft want ze komt een paar dagen logeren.. Ik ben heel benieuwd hoe dat zal gaan. Verder hebben we ook kennis gemaakt met de vriendin van Bas, Ascha, een Poolse die hij tijdens zijn wereldreizen ontmoet heeft. Een hele lieve meid die gelukkig goed engels sprak. Ook haar broer was er en het werd een lekkere internationale dag. De enigen die we misten waren de zoons van broer Jan. Van een is dat heel logisch want die woont met vrouw en kids in Hawaï, maar Olaf en zijn vrouw Jasja uit Heerhugowaard zouden deze reünie net helemaal compleet hebben gemaakt. Die gaan we in ieder geval snel bellen.

Ik heb vandaag wel een echte bijkom dag. Zo’n volle drukke dag met de eer om Sam te mogen voeden, en heerlijk bij te praten en te knuffelen met allemaal inclusief zoon, schoondochter en kleinkinderen is groots maar ook energieslurpend. Ik was zenuwachtig van te voren mede omdat we er niet zoveel meer uitgaan sinds dat mijn ritme en rust zo belangrijk zijn geworden, en ook omdat mijn nieuwe baas me een uitnodiging heeft gestuurd om op 3 januari te komen spreken met haar over nachtdiensten. Sinds dat bericht tot me kwam omdat ik deze week ook achterwacht was voor agressiemeldingen en mijn post ondanks de vakantie dus wel moest bekijken ben ik van streek. Ik slaap slecht en snap niet dat zij net iemand heeft aangenomen die uitgerekend ook geen nachtdiensten kan draaien. En dat zijn nu net de diensten die we enorm tekort komen bij ons op de afdeling. Kortom dat speelt ook al dagen door mijn hoofd en dat is simpelweg gewoon stress veroorzakend, en dat uitgerekend midden in mijn vakantie.

Desalniettemin zijn Rose en ik heerlijk aan het genieten en uitrusten deze dag. Rose had op Kerstavond plotsklaps een cadeautje voor me. dat bleek “Rise of the PLANET of the APES”, en die hebben we zojuist tijdens en na ons ontbijt en de lange wandeling met Jesse gekeken. Het is een emotionele, heftige en aangrijpende mooie film, al had ik al vanaf de vangst van de eerste Chimpansee een angstig en droevig voorgevoel. Maar het was zeer de moeite waard. Zo ook de film die we op Kerstavond zelf gekeken hebben. Ook een film waar ik al wel veel van gehoord had en voorstukjes en dergelijke maar die we nog niet helemaal gezien hadden, nl. “Slumdog Millionair”, een film waar ook Jesse een rolletje isn speelde, tenminste een ongelooflijk Indiaas evenbeeld van onze Griekse langpootmug.

Jesse in Slumdog Millionaire