Somberen

gevoel-van-de-dag

Rose en ik hebben het niet slecht samen hoor. Sterker, we zijn een ijzersterk koppel, vullen elkaar lekker aan, kunnen behoorlijk samenwerken, hebben een heerlijk huis. Voldoende inkomen om ons hoofd boven water te houden en ondersteunen elkaar fantastisch. Toch merk ik dat ik toenemend somber aan het worden ben. Ik keek vanmorgen in de spiegel, en ja ik zie mezelf dagelijks, maar heb momenteel een gezwollen opgezette kop en lijf, ben te zwaar, een beetje pafferig. Ik weet ook hoe dat komt. Door de grote portie Prednison die ik de afgelopen maand tot me heb moeten nemen, en gelukkig helpt dit paardenmiddel ook behoorlijk, want ik voel me lichamelijk best een stukje beter. Toch benauwd het binnenzitten me en idem het feit dat mijn baas me liever gisteren dan vandaag weer op de werkvloer wil zien. Nou wil ik ook wel weer aan het werk hoor, want dat binnen zitten bevalt ook voor geen meter. Maar moet ik dan met tong buitenboort en volstrekt zonder conditie nu alweer aan het werk? Mijn omgeving, mijn behandelaar, mijn echtgenoot en ikzelf vinden dit onverantwoord. Wat nu?

Dit geeft me veel te veel stress. Mijn kop loopt er van over. Mag ik dan mijn pensioen niet eens halen? Allerlei vragen spoken door mijn hoofd. Ga ik liggen dan slaap ik wel, maar ben ik wakker dan kan ik mijn gedachten niet stilzetten. Ik heb niet het gevoel dat er hierover met mijn huidige leidinggevende te spreken is. Ik denk dat ik bij haar toch een gebrek aan respect voel/ervaar, en dat bevalt me helemaal niks. Gelukkig kan ik er wel met Rose over spreken en die begrijpt me ook wel.

Ik las vanmorgen ook weer even het blog van Ragna, en die gaat ondanks haar hersenletsel toch morgen weer voor een club studenten staan om over haar ervaringen met niet aangeboren hersenletsel te spreken. Ook al betekent dat die inzet ook heel veel nadelige gevolgen daarna met zich meebrengt.

maak er wat van

Soms voel ik me met mijn spierziekte een oude lul, in een oudevandagen appartement, die ‘s middags moet gaan slapen en bijna nergens meer toe kan komen. Ook voor Rose heeft dit giga gevolgen. Ze is notabene ouder dan ik maar heeft te maken met een gehandicapte man die maar net voldoende inkomen binnen kan brengen en oh wee, als die Poli Myositis weer de kop opsteekt, ben ik dan nog wel in staat tot werken, of dreigt net als tweeeneenhalf jaar geleden de WIA, en zakken we weg naar onder het bestaansminimum?

Als je op dit moment om je heen kijkt en ziet dat deze regering alles wat goed is afbreekt en dat zelf vlak om je heen een groot aantal mensen uit de directe omgeving, patiënten incluis moeten aankloppen bij de voedselbak en de schuldhulpverlening dan kruipt de angst regelmatig naar mijn hart.

Ik heb mijn muizenissen weer even van me afgeschreven. Misschien helpt het. Meestal maken we er toch wel weer wat van, maar ik vind het een enge beangstigende tijd, en het kost me behoorlijk wat van mijn toch al niet al te grote portie aanwezige energie om er een beetje fatsoenlijk door te komen.

balanceren

Advertisements

Spanning en druk

 

welke richting NU ?

Afgelopen nacht waren zowel Rose als ik wat gespannen. Er stond een afspraak gepland bij de pijnpoli van het Diagnostisch Centrum bij de Iraakse arts die vier weken geleden alweer Amytriptiline 10 mg had voorgeschreven voor haar al jaren aanwezige poli neuropathische (ZENUW) pijn tussen de ribben van de linker flank. Als de Tryptizol, zoals dit medicament heet niet zou helpen zou hij m.b.v. kleine prikjes verdoving gaan kijken of hij in het uiteinde van de zenuwen die daar lopen op die manier iets aan haar continue aanwezige pijn kon doen.

Blij vanwege het serieus nemen, en tegelijkertijd wat gespannen gingen we erheen, want helaas hadden de pilletjes niet of nauwelijks iets gedaan, dus voelde zowel Rose als ik dat de prikjes zouden gaan volgen.

Eerst nog even mijn baas gebeld, want afgelopen dinsdag, toen ik nog koorts had, had ze me verteld dat ze van me verwachtte dat is as. maandag mijn werk zou gaan hervatten. Ik had gezegd dat ik dit afhankelijk van mijn temperatuur a.s. vrijdag nog even wilde bekijken. Prompt werd ik vanmorgen wakker met 39.4°. Dit aan haar verteld. Nu rekent ze erop dat ik woensdag as. weer aan het werk ga.

Ik moest mee naar de pijnkliniek, dus vroeg op, ontbeten, gebeld en meegegaan met Rose. Die kreeg na een eerste gesprek haar prikken, en daarna zaten we een uur in de wachtkamer te wachten of deze het gewenste effect zouden hebben. Helemaal niets dus. Nog weer een half uur later hadden we hier een gesprek met de dokter over en die baalde er ook zichtbaar van. Dan blijft er niet zoveel over was zijn commentaar. Of medicatie verder proberen of zo nu en dan een injectie met cortico steoïden waar je er maar heel weinig van kunt hebben omdat die naast effect ook enorm veel zeer nadelige bijeffecten hebben. O.a. forse Osteo Porose oftewel Botontkalking, waar ikzelf al zo’n last van heb. Nu hebben we dus een recept meegekregen voor een andere pijnstiller en een verhoogd recept Tryptizol.

Ik ben daarna met Jesse even naar het Vlietlandziekenhuis en de Apotheek gelopen, voor zowel een ronde als een nieuwe ronde bloedprikken, als voor de nieuwe recepten. Ja daar zaten we ook plotsklaps mee. De Thuisapotheek is van de ene op de andere dag gestopt met zijn activiteiten. En die apotheek beviel nog wel zo goed. Ongelooflijk, en we wilden ook niet terug naar die beledigende lieden van de Kringapotheek op het Rubensplein, dus hebben we nu gekozen voor Apotheek Nieuwland aan de Nieuwe Damlaan. Daar hebben ze ook zo’n systeem waar ze voor jou bij de huisarts de recepten aanvragen en per drie maanden leveren. Kortom eigenlijk hetzelfde systeem als de thuisapotheek.

druk op de ketel houden

 

We hebben ook nog snel even de Weekendinkopen op de markt gedaan en daarna ben ik volkomen uitgeput twee uur gaan pitten.

Idioot het verschil tussen de ene en de andere baas. Freek zei regelmatig dat ik het wat rustiger aan moest doen en dat ik mijn eisen wel een tandje lager moest gaan bijstellen en deze houd de druk (bijna dagelijks) giga op de ketel.

Nu zitten we allebei aan tafel en weten nog niet helemaal wat we voelen. Teleurstelling, verwondering, gelukkig geen ongelukjes gebeurd met het prikken, als een klaplong of zoiets, helaas allebei nog met pijn, maar ook allebei wat wezenloos, maar wel blij weer thuis te zijn.

Ik dacht ik zal het eens even van me afschrijven, maar O Wee, zelfs daar moet je voorzichtig mee zijn, ook al schrijf je onder een alias. Ze zouden het eens verkeerd kunnen uitleggen. Tegelijkertijd helpt dit dagboek al een hele tijd tegen mijn frustraties en het aantal lezers is ook behoorlijk. Het moet alleen ook weer

Thermometer

geen zelfmeelijverhaal worden want dan is er weer geen doorkomen aan.

Toch het soms hardop vragen stellen aan jezelf en je omgeving is soms goed voor je gevoel van realiteit.

Ik merk dat het weer genoeg is, anders ga ik zwammen. Misschien wel door de koorts die vanmiddag nog niet gezakt bleek te zijn. Wordt vervolgd. Gegroet.

Rose zegt net nog dat ik haar tot steun was vanmorgen

 

Donderdagavond

 

Hoe gaat het met jou?

 

Vanmorgen een lastige morgen. Dat scheelt enorm de ene keer mijn pillen slikken of de andere keer. Vandaag wilden ze gewoon mijn keel niet echt door en ik bleef tot na mijn middagrust wat misselijk. We moesten vanmorgen voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts en moesten daar om 10.00u zijn. Op haar stoel zitten met open mond was gelukkig snel voorbij, want er bleek niets aan de hand, en hetzelfde bij Rose dus konden we betrekkelijk snel weer naar Jesse toe die buiten in de storm en de regen zat te wachten. Ons prachtige Griekse honden meisje lijkt dat buiten wachten graag op de koop toe te nemen want ook bij het boodschappen doen gaat ze altijd even graag mee, ook naar plaatsen waar ze dan trouw op ons moet zitten wachten. Zo gaat ze mee naar mijn fysio, daar mag ze zelfs mee naar binnen, mee naar de zonnebank, keurig wachtend bij de voordeur, naar de Bas, de Lidl, de Aldi enz. Meestal combineren we onze wandelingen met de noodzakelijkheden, en Jesse is er helemaal aan gewent. Het is wel een echte geduldige prachthond hé!!

Gelukkig is de misselijkheid van mijn Chemo nu op mijn werk, bijna 21.00u echt over. Ik hoopte vanmorgen dat de misselijkheid die ik voelde over zou gaan nadat ik een reactie zou hebben geschreven op de brief van mijn baas die ik gisteren ontving. In die brief een zeer eenzijdig verslag van het gesprek wat ik mat haar had op 28 december, maar niets over de opheldering die ik haar verstrekt heb over voor haar op dat moment nog onduidelijkheden en aannames van haar zijde die gewoonweg niet kloppen. Na het bezoek aan de tandarts heb ik toch maar even een nette reactie geschreven maar het is lastig dat goed gefundamenteerd te doen want de cijfers die ze in het gesprek gebruikte heb ik niet en ik kan ook pas met onze dienstroostermedewerker as. maandag op zijn vroegst de computer in. Lastig is ook dat je een officieel bezwaar binnen vijf werkdagen moet inleveren en dat gaat nu dus niet lukken.

Ik merk dat het niet gemakkelijk is met een nieuwe baas om te leren gaan die op een totaal andere wijze met ons werkers omgaat dan haar voorgangers. Deze dame lijkt heel erg van de cijfertjes en voor mijn gevoel valt ze me aan en tast met ongefundeerde conclusies mijn goede naam aan. Daardoor is het lastig om haar te respecteren. Deze dame liep bij ons binnen en regeert bij wijze van spreken zonder dat ze zichzelf heeft voorgesteld. Dat gebeurde pas op een teamdag maanden later en ik voel me eigenlijk niet voor vol genomen. Lastig want ik wil bij deze werkgever, zeker gezien mijn ziekte eigenlijk wel gewoon mijn pensioen halen, en dat zal niet gemakkelijk zijn als ze mijn motivatie en eigenwaarde zo blijft attakeren.

Zo heb ik gisteren ook onze bedrijfsarts een brief geschreven over mw’s wens om over nachtdienst draaien te spreken. Ik kreeg van hem een bevestiging dat hij mijn brief gelezen had en een sterkte wens terug. Ik weet niet waar ik op rekende, maar ook hij is natuurlijk in dienst van deze werkgever en er niet voor mij. Ik moet me er voorlopig ook maar niet al te druk over maken want het gesprek is pas de 26ste januari, en het rooster is ook al klaar tot eind maart. Toch merk ik dat ik met een gereserveerder gevoel naar mijn werk ga dan in tijden.

De manier van omgang is veranderd en dat merk ik ook aan collega’s die weg willen en weg willen solliciteren. Ik zelf kijk wel om me heen, maar zie mede door mijn ziekte geen mogelijkheid om weg te kunnen. Kortom voorlopig nog een jaar of 15(of misschien wel meer) doorbijten, en zorgen dat ik heelhuids mijn pensioen haal. Ik hou voor nu dit schrijven weer voor gezien. Ga rapporteren, voordat de overdracht naar de nachtdienst komt. Gegroet.

Oudjaarsavond

Oudejaarsavond 2011

Oudejaarsavond 2011

Lastig, ik merk dat ik vanaf mijn werk een geheel ander werkscherm heb dan thuis. Net zoals gisteren kwam ik om half drie aan en mijn collega van de avond was er nog niet, maar uit de overdracht bleek dat het bij ons op de eigen afdeling redelijk ontspannen was maar op afdeling gesloten hooglijk gespannen. Gevolg, net zoals gisteren veel naar de gesloten crisisafdeling en de daarnaast gelegen afdeling omdat alle separeers volzitten. Kortom het doel van niet meer werken op gesloten crisis komt niet uit, want juist op de gevaarlijke momenten dat het daar uit de hand dreigt te lopen zit je er alsnog. Binnen de eerste 10 minuten aanwezigheid werd 1 van de collega’s nog ontdaan van een stevige portie haar en vloeide er letterlijk bloed en was de sfeer definitief gezet voor deze avond. Desalnietemin laten mijn collega en ik ons niet kisten, want de afdeling zit ook niet op twee depressieve begeleiders te wachten. Maar ook de patiënten zien gauw of er spanning in een gebouw of bij begeleiding aanwezig is en zeker op zo’n afdeling waar mensen vaak na lange tijd hun gevoel herontdekken. We hebben zojuist met alle aanwezigen in een huiskamer kunnen eten en dat werd een gezellige sfeervolle maaltijd. Gelukkig ook nog wat apart kunnen zetten voor de dienstdoend nachtcollega die de eer heeft de dienst van het ene naar het andere jaar te doen. Gevoelens krijgen toch veelvuldig de vrije loop tijdens diensten als deze, of met de Kerst of met bijvoorbeeld Bevrijdingsdag. In een ziekenhuis zijn en niet bij je geliefden kunnen zijn en werken aan je verslaving is moeilijk.

Knallen

De telefoon gaat ook om de haverklap, zodat dit een stukje wordt in heel veel fazen geschreven. Mensen vinden het altijd lastig dit soort avonden en verdriet komt spoorslags boven en ik heb denk ik al de nodige mensen enige troost kunnen bieden. Zojuist ook een leuk telefoontje van een van de verlofgangers die zegt dat hij als goede voornemen voor het komend jaar als steun in de rug Refusal wil gaan nemen, zodat hij niet zo snel zal terugvallen. Was een leuk en optimistisch gesprek.

Vuurwerk ANP Photo Olaf Kraak

Wat ik de laatste tijd veelvuldig hoor en zie, ook bij collega’s en doktoren van andere afdelingen is dat er toch een bepaald stempel gedrukt zit op verslaafden. Alsof het geen ziekte of iets serieus is. Ook alsof het werk wat we hier doen voor de Kat zijn jeweetwel is en dat het alleen bestaat uit pappen en nathouden. Dat die verslaafden maar een trap onder hun hol moeten hebben en dat ze veel te veel geld kosten.

Ik zie die ministers van dit moment ook gewoon serieus en met droge ogen zeggen dat een depressie geen ziekte is en dat je dan maar gewoon moet aankloppen bij je buren of je vrienden. Oh wat maken die mensen me boos. Dat heeft natuurlijk ook geen zin, maar ik weet wel dat ik de mensen die dat soort uitspraken doen eigenlijk zieker zijn dan ze zelf weten en dat ze daarmee de samenleving nog veel harder maken dan deze toch al is.

Ik wil me tenminste blijven verzetten tegen dit soort idiotie, en er altijd wat van trachten te maken. Waardeoordelen van anderen die zo kortzichtig zijn leg ik met plezier naast me neer.

Dit stukje ga ik beeindigen, want er moet wat gezelschap komen op de afdeling, en dat gaan we nu weer doen. Ik wens iedereen een goed uiteinde toe en een heel goed begin van het nieuwe jaar.

Ik hoorde van Rose dat ze zonder geluid van de TV zit thuis, maar er toch wel wat van weet te maken. Ik kan niet weg om even te kijken wat er loos is, maar dat komt vanavond laat wel. Iedereen de groeten en een fijne overgang naar 2012. Doe ook een beetje voorzichtig a.u.b.

Druk, druk pffff

Wat een drukte vandaag. Vanmorgen vroeg opgestaan, blokje met Jesse, ontbijt, groter blok met Jesse. Tegelijkertijd boodschappen doen. Een kar vol bij de Lidl vandaan gesleept. Thuisgekomen. Eindelijk de laatste twee planten op het balkon van een grotere pot voorzien en nu maar hopen dat ze het deze winter nog gaan overleven.

Het was ook al zo druk de afgelopen dagen. Twee dagen erg hard gewerkt op het werk en nu nog een avonddienst en dan heb ik er gelukkig weer twee vrij. Ik zit er weer helemaal midden in, maar ik merk dat de soms belachelijke bezuinigingen zo zijn tol beginnen te vragen. Collega’s onder hoge druk, niet wetende waar we/ze aan toe zijn. Kritiek op allerlei zaken, onder andere de uren die ik maak voor de collegiale opvang. Belachelijk natuurlijk, want dat werk moet gewoon gebeuren en is het dan logisch dat ik de uren die ik daarvoor maak ook opschrijf of niet soms. Ik werk ze toch gewoon, en vaak gaat er geestelijk nog veel meer tijd in zitten dan ik op schrijf. Hoogelijk irritant. Verder worden er momenteel dingen besloten waardoor het werk gewoon niet meer fatsoenlijk te doen blijft, zowel op onze poli als op de afdeling. De lol gaat er vanaf zo.

Verder vraag ik me regelmatig vrijwel dagelijks af wanneer de doem voorspellingen waar het nieuws van bol staat nu eindelijk werkelijkheid gaan worden. Al het geleuter over de Euro, de schulden de voorspellingen van de koersbepalers die zorgen voor de rentehoogtes, de economen die je hoort. De wereld zou als het aan de voorspellingen lag al tientallen keren uit elkaar gespat moeten zijn. Dat we niet goed bezig zijn daar ben ik het mee eens, maar zoals onze regering regeert en reageert is helemaal volslagen krankzinnig. Als de milieunormen niet gehaald worden dan leggen we gewoon meer asfalt neer, en sterker nog, laten we vooral harder gaan rijden!!

Fantastisch hoe de huidige leidinggevenden pogen het vertrouwen in hun kunnen pogen te herstellen. Zelf poog ik nog maar een uurtje per dag naar de krankzin om mij heen te luisteren, en vooral niet te serieus te luisteren, want niemand die het nog weet, en ooit zullen we gaan meemaken dat het inderdaad serieus “knalt”. Wat mij betreft zien we dan wel weer, want als je continue bezig bent met de gekte om ons heen dan trek je het zelf niet meer.

Momenteel poog ikzelf goed voor mezelf te zorgen, en zodoende ook voor mijn omgeving, en mijn geliefden. Ook doe ik wel degelijk mijn best op mijn werk, en binnen mijn vriendenkring, idem binnen het werk bij de Wereldwinkel en binnen mijn directe omgeving, maar alles buiten mijn reikkracht, waar ik toch haai noch kraai aan kan veranderen daar poog ik me niet druk om te maken. Ik denk dat dit het verstandigst is. Gelukkig hebben Rose en ik het nog redelijk goed en met elkaar zelfs hartstikke goed. We kunnen samen de ellende rond om ons heen delen en elkaar opvangen op moeilijke momenten. Ik hoop nog lang daarvan te kunnen blijven genieten. Tot zover. Ik ga nu een dik uur pitten, als voorbereiding op de werkdag die daarna nog volgt. Later meer. Gegroet.

Verwondering

Verwondering 2

Hot heeft een uitnodiging van zijn bazen gekregen om met z'n allen naar de musical "Zorro" te gaan als dank dat ondanks alle bezuinigingen, minder collega's en meer patiënten het ziekenhuis als geheel uit de rode cijfers is geraakt. In totaal werkt hij nu al 23 jaar in de psychiatrie.
Verwondering Bijna 13 jaar bij de BAVO op Gesloten Opname, eerst 2 en later 1 en vanaf oprichting op afdeling "Crisis" en alweer bijna 10 jaar hier in Schiedam bij Opname en nu al een aantal jaren op de Detox, afkick afdeling. In al die tijd is hij ook beledigd, geslagen, bespuwd, getrapt, met een geweer bedreigd en in gijzeling gehouden. Dit zijn nog de dingen die hij me heeft verteld en ik weet toch wel zeker dat ik niet eens een kwart weet wat hij heeft meegemaakt en soms nog meemaakt. In die tijd ook kwam hij dan ziek thuis, soms lijfelijk en soms geestelijk, en ook allebei en dan werd er steeds een beroep op zuster Rose gedaan (en nog steeds). Daardoor raakten de dingen die hem kwetsten ook mij want ik kreeg dan een verward, gekwetst, emotioneel, boos soms zelfs achterdochtig manneke thuis. Nu ook door zijn vermaledijde spierziekte en zijn medicijngebruik + het vele pijn hebben is hier ook debet aan. Wij raakte bijna in de WIA, en dit houdt pure armoede in. Crisis (2) Dus heeft Hot geen keus om fulltime te werken. Het is wennen wanneer hij vaak werkt en dan ineens is hij weer thuis om zijn vermoeide lijf weer op orde te krijgen. Soms weet hij niet wat te doen om dit zijn plekje te geven, raakt dan over zijn toeren en dan merk ik dat ik eigen ben en laat hij alles zien waar hij mee bezig is qua emoties en meer. Soms snap ik het en soms word ik hierdoor overdonderd. Afkicken 2 Tijdens het BAVO tijdperk hadden we het qua financiën wat ruimer en ik stuurde hem op vakantie. Eerst was het Griekenland, later Turkije. Dan ging hij 's avonds dansen als zijn alter ego en lag overdag op het strand. We schreven elkaar dan in ons dagboek en hadden eventjes rust van elkaar. Daarna kwam hij thuis en ontmoetten we elkaar als het ware weer opnieuw. Afkicken1 Nu kan dat niet meer en zoeken we een andere weg om alles op zijn plekkie te krijgen zonder dat we elkaar de hersens inslaan. De opname afdeling in Schiedam zou anders zijn, gesloten wanneer dat moest en open als het kon. Hij werkte daar een blauwe maandag en hop, de bazen veranderden dit weer zonder overleg in een gesloten afdeling en de patiënten + begeleiders werden weer in het diepe geworpen. Hot was toen ernstig boos en teleurgesteld. Later, ontving Hot als excuus een heerlijk diner in een chique restaurant, zoiets als nu een uitje naar Zorro, als dank. Alleen, wij, de thuisblijvers, opvangers krijgen niets! Recovery Geen enkele dank, bloemetje, uitje of zoiets. Er wordt gewoon niet bij stilgestaan. Terwijl wij, hun medewerkers er weer bovenop helpen, steun zijn in bange en moeilijke dagen. Vandaar de titel We_Can_Do_It! Verwondering.
Wij, (ik) het thuisfront, zoals dat tegenwoordig heet, is toch wel onmisbaar. Zonder ons geen verzorgenden en verplegenden, die zijn dan ziek of overspannen thuis want het is en blijft een moeilijk vak dat steeds, door al die bezuinigingen zwaarder en zwaarder wordt.

M'n jochie

Er zijn van die dagen dat ik regelmatig aan hem denk. Mijn jochie dat me al jaren geleden heeft verlaten. Herinnneren, het is altijd anders. De ene keer overheerst toch verdriet, de andere keer de weemoed. Soms, hou ik mijn ogen dicht en voel hem in mijn armen. Ik ging gisteren naar Pakhuis 33 om de uitslag van de strijd te horen. Helaas, niet dus. Maar ik had een klein boekje in mijn tas gestoken om de tijd te doden tijdens het wachten. Onze journaliste, die zo af en toe schrijft vanuit Amorgos, een schoon Grieks eiland was zo vriendelijk mijn meesterwerk heen en weer te rijden en ook samen met me te zijn tijdens de uitslag. Het is een gedichtenboekje van de Indiase dichter-filosoof Rabindranath Tagore en dit gedicht maakt mij denken aan mijn verloren zoon.

Het einde

Het is tijd voor mij om te gaan, moeder! Ik ga heen.

Als je je armen uitstrekt, in de verblekende duisternis van de dageraad, naar je kindje in bed, dan zeg ik: "kindje is er niet!" Moeder ik ga heen.

Ik zal een zacht windvleugje worden en je liefkozen; ik zal de rimpels worden van het water als je baadt en en je kussen en weer kussen.

In de winderige nacht, als de regen op de bladeren klettert, dan zul je mijn gefluister horen in je bed en mijn lach zal met het weerlicht door het open venster in je kamer flitsen. Als je wakker ligt en aan je kindje denkt, laat in de nacht, dan zal ik tot je zingen vanaf de sterren: "Slaap, moeder, slaap!"

Op de dwalende manenstralen zal ik over je bed sluipen en op je boezem liggen, terwijl je slaapt.

Ik zal een droom worden en door de smalle spleet van je oogleden zal ik in de diepten van je slaap glijden en als je ontwaakt en verschrikt rondkijkt, dan zal ik als een tintelende vuurvlieg in de duisternis wegzweven.

Als bij het grote Poejafeest de kinderen van de buren komen en in het huis spelen, dan zal ik versmelten in de fluitmuziek en de hele dag kloppen in je hart.

Tantelief zal met Poejageschenken komen en vragen: "Waar is ons kindje, zuster?"

Moeder, je zult maar zachtjes zeggen: "Kindje is in mijn oogappel, in mijn lijf en in mijn ziel."

Het maakt mij stil en toch een beetje blij. Het komt uit het boekje "De wassende maan". en is geschreven in 1917. Het is oud en toch tijdloos tegelijk.